SalmeneKapittel 137

Ved elvane i Babylon, der sat vi og gret då vi kom i hug Sion.
Ved Babylons elver satt vi og gråt da vi mintes Sion.
På piletrea der midt i landet hengde vi harpene våre.
I piletrærne der hengte vi opp våre harper.
For der bad dei som heldt oss fanga, oss syngja, dei som undertrykte oss, kravde glede: «Syng for oss ein av songane frå Sion!»
For der krevde våre fangevoktere sang av oss, våre plagere krevde glede: «Syng for oss en sang fra Sion!»
Korleis kan vi syngja Herrens song på framand jord?
Hvordan kan vi synge Herrens sang på fremmed jord?
Om eg gløymer deg, Jerusalem, så lat høgre handa mi gløyma si kraft!
Om jeg glemmer deg, Jerusalem, da må min høyre hånd bli glemt!
Lat tunga mi kleba seg til ganen om eg ikkje kjem deg i hug, om eg ikkje set Jerusalem over mi høgste glede!
Må min tunge klebe til ganen om jeg ikke husker deg, om jeg ikke setter Jerusalem over min høyeste glede.
Herre, kom i hug kva Edoms søner gjorde den dagen Jerusalem fall, då dei ropa: «Riv ned, riv ned, heilt til grunnen!»
Herre, husk hva Edoms sønner gjorde den dagen Jerusalem falt, da de ropte: «Riv ned, riv ned, helt til grunnen!»
Du Babylons dotter, som skal øydeleggjast! Sæl er den som løner deg att for det du gjorde mot oss.
Du Babels datter, som skal bli ødelagt – salig er den som gjengjelder deg det du har gjort mot oss.
Sæl er den som grip borna dine og knusar dei mot berget.
Salig er den som griper dine spedbarn og knuser dem mot klippen.