FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Til korleiaren. Av David, Herrens tenar. Han kvad denne songen for Herren den dagen Herren frelste han frå alle fiendane hans og frå Saul si hand.
Til korlederen. Av David, Herrens tjener, som talte ordene i denne sangen til Herren den dagen Herren reddet ham fra alle hans fiender og fra Sauls hånd.
Han sa: Eg elskar deg, Herre, du min styrke!
Han sa: Jeg elsker deg, Herre, min styrke!
Herren er mitt berg, mi borg og min utfriar, min Gud, mitt fjell der eg finn vern, mitt skjold, mitt frelseshorn og mi trygge borg.
Herren er min klippe, min festning og min befrier, min Gud, min klippe som jeg søker tilflukt hos, mitt skjold, min frelses horn og min borg.
Eg ropar til Herren, han som er verd å lovprisa, og eg blir frelst frå fiendane mine.
Jeg påkaller Herren, han som er verdig all lovprisning, og jeg blir frelst fra mine fiender.
Dødsband omslutta meg, øydeleggjande straumar skremde meg.
Dødens rep omsluttet meg, og fordervelsens strømmer skremte meg.
Band frå dødsriket omgav meg, dødssnarer kom over meg.
Dødsrikets rep omringet meg, dødens snarer møtte meg.
I mi naud ropa eg til Herren, eg ropa om hjelp til min Gud. Han høyrde mi røyst frå sitt tempel, mitt rop nådde hans øyre.
I min nød ropte jeg til Herren, jeg ropte om hjelp til min Gud. Han hørte min røst fra sitt tempel, og mitt rop nådde hans ører.
Då skalv og rista jorda, grunnvollane under fjella dirra og skalv, for han var vreid.
Da skalv og ristet jorden, fjellenes grunnvoller bevet og skalv, for han var vred.
Røyk steig opp frå hans nase, fortærande eld frå hans munn, gloande kol loga ut frå han.
Røyk steg opp fra hans nese, fortærende ild fra hans munn; glødende kull flammet ut fra ham.
Han bøygde himmelen og steig ned, med mørke skyer under føtene sine.
Han bøyde himmelen og steg ned, med mørke skyer under sine føtter.
Han reid på ein kjerub og flaug, han svevde på vindvengjer.
Han red på en kjerub og fløy, han svevde på vindens vinger.
Han gjorde mørker til sitt skjul, rundt seg hadde han eit telt av mørkt vatn og tjukke skyer.
Han gjorde mørket til sitt skjulested, til et telt rundt seg – mørke vann og tette skyer.
Av glansen framfor han drog skyene hans forbi, med hagl og eldgloar.
Ut av glansen foran ham brøt skyene frem med hagl og glødende kull.
Herren torna i himmelen, Den Høgste lét si røyst høyra med hagl og eldgloar.
Herren tordnet fra himmelen, Den Høyeste lot sin røst lyde – hagl og glødende kull.
Han skaut pilene sine og spreidde dei, han sende lynnedslag og jaga dei på flukt.
Han sendte ut sine piler og spredte dem, han slynget lyn og satte dem i forvirring.
Havdjupet vart synleg, jordgrunnvollane kom til syne ved din trugsel, Herre, ved din vreidespust.
Da ble vannenes løp synlige, jordens grunnvoller ble blottlagt ved din trussel, Herre, ved din vredes pust.
Han rekte handa ned frå det høge og greip meg, han drog meg opp or dei veldige vatna.
Han rakte ned fra det høye og grep meg, han dro meg opp av de store vannene.
Han fria meg frå min mektige fiende, frå dei som hata meg, for dei var for sterke for meg.
Han reddet meg fra min mektige fiende, fra dem som hatet meg, for de var sterkere enn meg.
Dei kom over meg på ulukkedagen min, men Herren var mi støtte.
De overfalt meg på min ulykkesdag, men Herren ble min støtte.
Han førte meg ut i ope land, han berga meg fordi han hadde behag i meg.
Han førte meg ut i det åpne, han fridde meg ut fordi han hadde behag i meg.
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender gav han meg att.
Herren lønnet meg etter min rettferdighet, han gjengjeldte meg etter mine henders renhet.
For eg har halde meg til Herrens vegar og ikkje vore gudlaus mot min Gud.
For jeg har holdt meg til Herrens veier og ikke handlet urett mot min Gud.
For alle hans lover har eg for auge, og hans forskrifter støyter eg ikkje frå meg.
For alle hans dommer har jeg for øye, hans forskrifter har jeg ikke forkastet.
Eg var heilhjarta overfor han og vakta meg for mi synd.
Jeg var ulastelig overfor ham og voktet meg for min synd.
Herren lønna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender for hans auge.
Herren gjengjeldte meg etter min rettferdighet, etter mine henders renhet for hans øyne.
Mot den trufaste viser du truskap, mot den ulastelege er du ulastleg.
Mot den trofaste viser du deg trofast, mot den ulastelige viser du deg ulastelig.
Mot den reine viser du deg rein, men mot den falske er du utspekulert.
Mot den rene viser du deg ren, men mot den falske viser du deg uberegnelig.
For du frelser eit hjelpelaust folk, men dei hovmodige augo audmjukar du.
For du frelser et ydmykt folk, men hovmodige øyne ydmyker du.
For du tenner mi lampe, Herren min Gud lyser opp mitt mørker.
For du tenner min lampe; Herren min Gud lyser opp mitt mørke.
Med deg kan eg sprengja ein hærflokk, med min Gud kan eg hoppa over ein mur.
For med deg kan jeg løpe mot en hær, med min Gud kan jeg springe over en mur.
Gud – hans veg er fullkomen, Herrens ord er prøvd. Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
Guds vei er fullkommen, Herrens ord er prøvet. Han er et skjold for alle som søker tilflukt hos ham.
For kven er Gud utan Herren? Og kven er eit berg utan vår Gud?
For hvem er Gud foruten Herren? Og hvem er en klippe uten vår Gud?
Gud er den som omgjerdar meg med kraft og gjer min veg fullkomen.
Gud er den som omgjorder meg med kraft og gjør min vei fullkommen.
Han gjer føtene mine som føtene til ei hind og set meg på mine høgder.
Han gjør mine føtter som hindenes og lar meg stå på høydene.
Han lærer hendene mine å strida, så armane mine spenner ein koparboge.
Han lærer mine hender å kjempe, så mine armer kan spenne en bronsebue.
Du gjev meg di frelse som skjold, di høgre hand held meg oppe, og din mildskap gjer meg stor.
Du har gitt meg din frelses skjold, din høyre hånd støtter meg, og din mildhet gjør meg stor.
Du gjer stega mine vide under meg, og mine anklar vaklar ikkje.
Du gjør rom for mine skritt under meg, og mine ankler vakler ikke.
Eg forfølgjer fiendane mine og når dei att, eg snur ikkje før dei er utsletta.
Jeg forfølger mine fiender og innhenter dem, jeg vender ikke tilbake før de er tilintetgjort.
Eg knuser dei så dei ikkje kan reisa seg, dei fell under føtene mine.
Jeg knuser dem så de ikke kan reise seg, de faller under mine føtter.
Du omgjerdar meg med kraft til strid, du tvingar motstandarane mine i kne under meg.
Du har omgjordet meg med kraft til krigen, du tvinger mine motstandere i kne under meg.
Fiendane mine let du snu ryggen til meg, dei som hata meg, gjer eg til inkjes.
Mine fiender lot du vende ryggen til meg, og dem som hater meg, utsletter jeg.
Dei ropar, men ingen frelsar dei, til Herren, men han svarar dei ikkje.
De roper om hjelp, men ingen frelser dem; de roper til Herren, men han svarer dem ikke.
Eg mol dei til støv for vinden, eg tømer dei ut som søle på gatene.
Jeg maler dem til støv for vinden, jeg heller dem ut som søle i gatene.
Du bergar meg frå strid med folket, du set meg til hovding over folkeslag. Eit folk eg ikkje kjende, tener meg.
Du befrir meg fra folkets stridigheter, du setter meg til hode over folkeslagene. Et folk jeg ikke kjente, tjener meg.
Så snart dei høyrer om meg, lyder dei meg. Framande kryp for meg.
Så snart de hører om meg, adlyder de meg. Fremmede underkaster seg for meg.
Framande visnar bort og kjem skjelvande ut frå borgene sine.
Fremmede visner bort og kommer skjelvende ut av sine festninger.
Herren lever! Lova vere mitt berg! Opphøgd vere Gud, mi frelse!
Herren lever! Lovet være min klippe! Opphøyet være min frelses Gud!
Gud er den som gjev meg hemn og legg folk under meg.
Gud er den som gir meg hevn og legger folkene under meg.
Du friar meg frå fiendane mine, ja, du løfter meg over motstandarane mine, du bergar meg frå valdsmenn.
Han befrir meg fra mine fiender. Ja, du opphøyer meg over mine motstandere, fra voldsmannen redder du meg.
Difor vil eg prisa deg mellom folkeslaga, Herre, og lovsyngja ditt namn.
Derfor vil jeg prise deg blant folkeslagene, Herre, og lovsynge ditt navn.
Han gjev sin konge stor frelse og viser truskap mot sin salva, mot David og hans ætt til evig tid.
Han gir sin konge store seire og viser trofasthet mot sin salvede, mot David og hans ætt til evig tid.
←→