FLOGVIT
Tema
.bible

SalmeneKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Til korleiaren. Av David, Herrens tenar. Han kvad denne songen for Herren den dagen Herren frelste han frå alle fiendane hans og frå Saul si hand.
Han sa: Eg elskar deg, Herre, du min styrke!
Herren er mitt berg, mi borg og min utfriar, min Gud, mitt fjell der eg finn vern, mitt skjold, mitt frelseshorn og mi trygge borg.
Eg ropar til Herren, han som er verd å lovprisa, og eg blir frelst frå fiendane mine.
Dødsband omslutta meg, øydeleggjande straumar skremde meg.
Band frå dødsriket omgav meg, dødssnarer kom over meg.
I mi naud ropa eg til Herren, eg ropa om hjelp til min Gud. Han høyrde mi røyst frå sitt tempel, mitt rop nådde hans øyre.
Då skalv og rista jorda, grunnvollane under fjella dirra og skalv, for han var vreid.
Røyk steig opp frå hans nase, fortærande eld frå hans munn, gloande kol loga ut frå han.
Han bøygde himmelen og steig ned, med mørke skyer under føtene sine.
Han reid på ein kjerub og flaug, han svevde på vindvengjer.
Han gjorde mørker til sitt skjul, rundt seg hadde han eit telt av mørkt vatn og tjukke skyer.
Av glansen framfor han drog skyene hans forbi, med hagl og eldgloar.
Herren torna i himmelen, Den Høgste lét si røyst høyra med hagl og eldgloar.
Han skaut pilene sine og spreidde dei, han sende lynnedslag og jaga dei på flukt.
Havdjupet vart synleg, jordgrunnvollane kom til syne ved din trugsel, Herre, ved din vreidespust.
Han rekte handa ned frå det høge og greip meg, han drog meg opp or dei veldige vatna.
Han fria meg frå min mektige fiende, frå dei som hata meg, for dei var for sterke for meg.
Dei kom over meg på ulukkedagen min, men Herren var mi støtte.
Han førte meg ut i ope land, han berga meg fordi han hadde behag i meg.
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender gav han meg att.
For eg har halde meg til Herrens vegar og ikkje vore gudlaus mot min Gud.
For alle hans lover har eg for auge, og hans forskrifter støyter eg ikkje frå meg.
Eg var heilhjarta overfor han og vakta meg for mi synd.
Herren lønna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender for hans auge.
Mot den trufaste viser du truskap, mot den ulastelege er du ulastleg.
Mot den reine viser du deg rein, men mot den falske er du utspekulert.
For du frelser eit hjelpelaust folk, men dei hovmodige augo audmjukar du.
For du tenner mi lampe, Herren min Gud lyser opp mitt mørker.
Med deg kan eg sprengja ein hærflokk, med min Gud kan eg hoppa over ein mur.
Gud – hans veg er fullkomen, Herrens ord er prøvd. Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
For kven er Gud utan Herren? Og kven er eit berg utan vår Gud?
Gud er den som omgjerdar meg med kraft og gjer min veg fullkomen.
Han gjer føtene mine som føtene til ei hind og set meg på mine høgder.
Han lærer hendene mine å strida, så armane mine spenner ein koparboge.
Du gjev meg di frelse som skjold, di høgre hand held meg oppe, og din mildskap gjer meg stor.
Du gjer stega mine vide under meg, og mine anklar vaklar ikkje.
Eg forfølgjer fiendane mine og når dei att, eg snur ikkje før dei er utsletta.
Eg knuser dei så dei ikkje kan reisa seg, dei fell under føtene mine.
Du omgjerdar meg med kraft til strid, du tvingar motstandarane mine i kne under meg.
Fiendane mine let du snu ryggen til meg, dei som hata meg, gjer eg til inkjes.
Dei ropar, men ingen frelsar dei, til Herren, men han svarar dei ikkje.
Eg mol dei til støv for vinden, eg tømer dei ut som søle på gatene.
Du bergar meg frå strid med folket, du set meg til hovding over folkeslag. Eit folk eg ikkje kjende, tener meg.
Så snart dei høyrer om meg, lyder dei meg. Framande kryp for meg.
Framande visnar bort og kjem skjelvande ut frå borgene sine.
Herren lever! Lova vere mitt berg! Opphøgd vere Gud, mi frelse!
Gud er den som gjev meg hemn og legg folk under meg.
Du friar meg frå fiendane mine, ja, du løfter meg over motstandarane mine, du bergar meg frå valdsmenn.
Difor vil eg prisa deg mellom folkeslaga, Herre, og lovsyngja ditt namn.
Han gjev sin konge stor frelse og viser truskap mot sin salva, mot David og hans ætt til evig tid.
←→