FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 73

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ein salme av Asaf. Sanneleg, Gud er god mot Israel, mot dei som er reine i hjartet.
מִזְמ֗וֹר לְאָ֫סָ֥ף אַ֤ךְ ט֖וֹב לְיִשְׂרָאֵ֥ל אֱלֹהִ֗ים לְבָרֵ֥י לֵבָֽב׃ ‬
Men eg var nær ved å snuble, føtene mine heldt på å gli ut.
וַאֲנִ֗י כִּ֭מְעַט *נטוי **נָטָ֣יוּ רַגְלָ֑י כְּ֝אַ֗יִן *שפכה **שֻׁפְּכ֥וּ אֲשֻׁרָֽי׃ ‬
For eg vart misunneleg på dei hovmodige då eg såg at det gjekk dei ugudlege vel.
כִּֽי־קִ֭נֵּאתִי בַּֽהוֹלְלִ֑ים שְׁל֖וֹם רְשָׁעִ֣ים אֶרְאֶֽה׃ ‬
For dei har ingen plager fram til sin død, kroppen deira er frisk og sterk.
כִּ֤י אֵ֖ין חַרְצֻבּ֥וֹת לְמוֹתָ֗ם וּבָרִ֥יא אוּלָֽם׃ ‬
Dei er ikkje med i menneska sitt strev, og dei blir ikkje ramma som andre folk.
בַּעֲמַ֣ל אֱנ֣וֹשׁ אֵינֵ֑מוֹ וְעִם־אָ֝דָ֗ם לֹ֣א יְנֻגָּֽעוּ׃ ‬
Difor er hovmod deira halskjede, og vald er kleda dei sveiper seg i.
לָ֭כֵן עֲנָקַ֣תְמוֹ גַאֲוָ֑ה יַעֲטָף־שִׁ֝֗ית חָמָ֥ס לָֽמוֹ׃ ‬
Auga deira tyt fram av feitt, dei overgår hjartets innbillingar.
יָ֭צָא מֵחֵ֣לֶב עֵינֵ֑מוֹ עָ֝בְר֗וּ מַשְׂכִּיּ֥וֹת לֵבָֽב׃ ‬
Dei spottar og talar vondt, frå det høge trugar dei med undertrykking.
יָמִ֤יקוּ ׀ וִידַבְּר֣וּ בְרָ֣ע עֹ֑שֶׁק מִמָּר֥וֹם יְדַבֵּֽרוּ׃ ‬
Dei set munnen sin mot himmelen, og tunga deira ferdast over jorda.
שַׁתּ֣וּ בַשָּׁמַ֣יִם פִּיהֶ֑ם וּ֝לְשׁוֹנָ֗ם תִּֽהֲלַ֥ךְ בָּאָֽרֶץ׃ ‬
Difor vender folket hans seg hit, og dei drikk vatn i fulle drag.
לָכֵ֤ן ׀ *ישיב **יָשׁ֣וּב עַמּ֣וֹ הֲלֹ֑ם וּמֵ֥י מָ֝לֵ֗א יִמָּ֥צוּ לָֽמוֹ׃ ‬
Dei seier: «Korleis kan Gud vita? Har Den Høgste nokon kunnskap?»
וְֽאָמְר֗וּ אֵיכָ֥ה יָדַֽע־אֵ֑ל וְיֵ֖שׁ דֵּעָ֣ה בְעֶלְיֽוֹן׃ ‬
Sjå, slik er dei ugudlege – alltid trygge aukar dei rikdomen sin.
הִנֵּה־אֵ֥לֶּה רְשָׁעִ֑ים וְשַׁלְוֵ֥י ע֝וֹלָ֗ם הִשְׂגּוּ־חָֽיִל׃ ‬
Har eg då halde hjartet mitt reint til inga nytte og vaska hendene mine i uskuld?
אַךְ־רִ֭יק זִכִּ֣יתִי לְבָבִ֑י וָאֶרְחַ֖ץ בְּנִקָּי֣וֹן כַּפָּֽי׃ ‬
Eg har vore plaga heile dagen, og kvar morgon har eg vorte refsa.
וָאֱהִ֣י נָ֭גוּעַ כָּל־הַיּ֑וֹם וְ֝תוֹכַחְתִּ֗י לַבְּקָרִֽים׃ ‬
Hadde eg sagt: «Eg vil tala slik,» då hadde eg svike ætta av borna dine.
אִם־אָ֭מַרְתִּי אֲסַפְּרָ֥ה כְמ֑וֹ הִנֵּ֤ה ד֭וֹר בָּנֶ֣יךָ בָגָֽדְתִּי׃ ‬
Eg grunda på dette for å forstå det, men det var for vanskeleg for meg.
וָֽ֭אֲחַשְּׁבָה לָדַ֣עַת זֹ֑את עָמָ֖ל *היא **ה֣וּא בְעֵינָֽי׃ ‬
Heilt til eg gjekk inn i Guds heilagdom – då forstod eg korleis det går med dei til slutt.
עַד־אָ֭בוֹא אֶל־מִקְדְּשֵׁי־אֵ֑ל אָ֝בִ֗ינָה לְאַחֲרִיתָֽם׃ ‬
Sanneleg, du set dei på glatte stader, du støyter dei ned i undergang.
אַ֣ךְ בַּ֭חֲלָקוֹת תָּשִׁ֣ית לָ֑מוֹ הִ֝פַּלְתָּ֗ם לְמַשּׁוּאֽוֹת׃ ‬
Kor brått dei blir lagde i øyde! Dei går under, dei endar i redsle.
אֵ֤יךְ הָי֣וּ לְשַׁמָּ֣ה כְרָ֑גַע סָ֥פוּ תַ֝֗מּוּ מִן־בַּלָּהֽוֹת׃ ‬
Som ein draum når ein vaknar, slik foraktar du, Herre, biletet av dei når du reiser deg i byen.
כַּחֲל֥וֹם מֵהָקִ֑יץ אֲ֝דֹנָי בָּעִ֤יר ׀ צַלְמָ֬ם תִּבְזֶֽה׃ ‬
Då hjartet mitt var surt og det stakk meg i nyrene,
כִּ֭י יִתְחַמֵּ֣ץ לְבָבִ֑י וְ֝כִלְיוֹתַ֗י אֶשְׁתּוֹנָֽן׃ ‬
då var eg uforstandig og skjøna ingenting. Eg var som eit dyr framfor deg.
וַאֲנִי־בַ֭עַר וְלֹ֣א אֵדָ֑ע בְּ֝הֵמ֗וֹת הָיִ֥יתִי עִמָּֽךְ׃ ‬
Men eg er alltid hos deg, du held mi høgre hand.
וַאֲנִ֣י תָמִ֣יד עִמָּ֑ךְ אָ֝חַ֗זְתָּ בְּיַד־יְמִינִֽי׃ ‬
Du leier meg med ditt råd, og sidan tek du meg opp i herlegdom.
בַּעֲצָתְךָ֥ תַנְחֵ֑נִי וְ֝אַחַ֗ר כָּב֥וֹד תִּקָּחֵֽנִי׃ ‬
Kven har eg i himmelen utan deg? Og når eg har deg, ønskjer eg ikkje noko på jorda.
מִי־לִ֥י בַשָּׁמָ֑יִם וְ֝עִמְּךָ֗ לֹא־חָפַ֥צְתִּי בָאָֽרֶץ׃ ‬
Om kropp og hjarte sviktar, er Gud mitt hjartes klippe og min del til evig tid.
כָּלָ֥ה שְׁאֵרִ֗י וּלְבָ֫בִ֥י צוּר־לְבָבִ֥י וְחֶלְקִ֗י אֱלֹהִ֥ים לְעוֹלָֽם׃ ‬
For sjå, dei som held seg borte frå deg, går til grunne. Du gjer ende på alle som er utrue mot deg.
כִּֽי־הִנֵּ֣ה רְחֵקֶ֣יךָ יֹאבֵ֑דוּ הִ֝צְמַ֗תָּה כָּל־זוֹנֶ֥ה מִמֶּֽךָּ׃ ‬
Men for meg er det godt å vera nær Gud. Eg har gjort Herren Gud til mi tilflukt, så eg kan fortelja om alle dine gjerningar.
וַאֲנִ֤י ׀ קִֽרֲבַ֥ת אֱלֹהִ֗ים לִ֫י־ט֥וֹב שַׁתִּ֤י ׀ בַּאדֹנָ֣י יְהֹוִ֣ה מַחְסִ֑י לְ֝סַפֵּ֗ר כָּל־מַלְאֲכוֹתֶֽיךָ׃ ‬
←→