FLOGVIT
.bible

1. KongebokKapittel 17

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis Elias miraklerProfeten som utfordret Ba'al (1 Kong 17-19)

Elia er en av GTs mest dramatiske profeter. På tre kapitler utfordrer han kong Akab og Ba'al-dyrkelsen, opplever Guds omsorg i ørkenen, og møter Gud på Horeb-fjellet. Kapitlene viser Guds makt over naturen og avgudene.

1

Elia forkynner tørke

Elia fra Tisjbe sa til Akab: «Så sant Herren lever... det skal ikke komme dugg eller regn i disse årene uten på mitt ord.» (17:1)

v.1
2

Ravnene mater Elia

Ved bekken Kerit ble Elia matet av ravner - brød og kjøtt morgen og kveld. Han drakk av bekken. (17:2-7)

v.2, 3, 4, 5, 6
3

Enken i Sarepta

Enken hadde bare en håndfull mel og litt olje. Men melet tok ikke slutt og oljen ble ikke borte, etter Herrens ord gjennom Elia. (17:8-16)

v.8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16
4

Enkens sønn vekkes opp

Gutten døde, men Elia la seg over ham tre ganger og ropte til Herren. Gutten fikk livet tilbake. (17:17-24)

v.17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24
5

Oppgjøret på Karmel

Elia utfordret 450 Ba'al-profeter: «Den gud som svarer med ild, han er Gud.» Ild falt fra himmelen og fortærte Elias offer. Folket falt ned: «Herren, han er Gud!» (18:20-40)

v.
6

Regnet kommer

Etter tre og et halvt år bad Elia om regn. En sky som en hånd steg opp fra havet, og himmelen ble svart av skyer. (18:41-46)

v.
7

Flukt til Horeb

Jesabel truet Elia på livet. Han flyktet til ørkenen og bad om å få dø. En engel serverte ham mat, og han gikk 40 dager til Horeb. (19:1-8)

v.
8

Gud taler i stillheten

På Horeb kom storm, jordskjelv og ild - men Herren var ikke i dem. Så kom en stille, svak susning. Der talte Gud til Elia. (19:9-18)

v.
Elia frå Tisjbe, ein av dei som hadde busett seg i Gilead, sa til Akab: «Så sant Herren lever, Israels Gud, som eg står framfor – det skal ikkje koma dogg eller regn desse åra utan at eg seier det.»
Elia fra Tisjbe, en av innflytterne i Gilead, sa til Akab: «Så sant Herren, Israels Gud, lever – han som jeg står i tjeneste for – det skal ikke komme dugg eller regn i disse årene uten på mitt ord.»
Då kom Herrens ord til han:
Og Herrens ord kom til ham:
«Gå bort herifrå og ta vegen austover. Gøym deg ved bekken Kerit, austanfor Jordan.
«Dra bort herfra, vend deg mot øst og skjul deg ved bekken Kerit, som ligger øst for Jordan.
Du skal drikka av bekken, og eg har bode ravnane å syta for mat til deg der.»
Du skal drikke av bekken, og jeg har befalt ravnene å sørge for deg der.»
Han gjekk av stad og gjorde som Herren hadde sagt. Han drog bort og busette seg ved bekken Kerit, austanfor Jordan.
Han gikk og gjorde som Herren hadde sagt. Han dro av sted og slo seg ned ved bekken Kerit, øst for Jordan.
Ravnane kom til han med brød og kjøt om morgonen, og brød og kjøt om kvelden. Og han drakk av bekken.
Ravnene brakte ham brød og kjøtt om morgenen og brød og kjøtt om kvelden, og han drakk av bekken.
Men etter ei tid tørka bekken ut, for det kom ikkje regn i landet.
Men etter en tid tørket bekken ut, for det var ikke kommet regn i landet.
Då kom Herrens ord til han:
Da kom Herrens ord til ham:
«Stå opp og gå til Sarepta, som høyrer til Sidon, og bu der. Eg har bode ei enkje der å syta for mat til deg.»
«Stå opp og dra til Sarepta, som hører til Sidon, og slå deg ned der. Jeg har befalt en enke der å sørge for deg.»
Han stod opp og gjekk til Sarepta. Då han kom til byporten, fekk han sjå ei enkje som sanka ved. Han ropa til henne og sa: «Hent litt vatn til meg i ei skål, så eg kan drikka.»
Han gjorde seg klar og dro til Sarepta. Da han kom til byporten, var det en enke der som sanket ved. Han ropte til henne og sa: «Vær så snill, hent meg litt vann i en krukke så jeg kan drikke.»
Då ho gjekk for å henta det, ropa han etter henne og sa: «Ta med eit stykke brød til meg òg!»
Da hun gikk for å hente det, ropte han etter henne og sa: «Ta også med et stykke brød til meg.»
Ho svara: «Så sant Herren din Gud lever, eg har ikkje ein brødkake, berre ein neve mjøl i krukka og litt olje i kruset. No sankar eg eit par vedpinnar, så eg kan gå heim og laga mat til meg og son min. Når vi har ete det, må vi døy.»
Hun svarte: «Så sant Herren din Gud lever, jeg har ingen kake, bare en håndfull mel i krukken og litt olje i muggen. Nå sanker jeg et par vedpinner, så skal jeg gå hjem og lage mat til meg og sønnen min. Vi skal spise det og så dø.»
Men Elia sa til henne: «Ver ikkje redd! Gå heim og gjer som du har sagt. Men bak først eit lite brød til meg av det du har, og kom ut med det til meg. Sidan kan du laga mat til deg sjølv og son din.
Men Elia sa til henne: «Frykt ikke! Gå og gjør som du har sagt. Men lag først en liten kake til meg og kom ut med den. Deretter kan du lage mat til deg og sønnen din.
For så seier Herren, Israels Gud: Mjølkrukka skal ikkje bli tom, og oljekruset skal ikkje minka, før den dagen Herren sender regn over jorda.»
For så sier Herren, Israels Gud: Melkrukken skal ikke bli tom og oljemuggen ikke mangle, før den dagen Herren sender regn over jorden.»
Ho gjekk og gjorde som Elia hadde sagt. Og både ho og han og heile huslyden hennar hadde mat i lang tid.
Hun gikk og gjorde som Elia hadde sagt, og både hun og han og hennes husstand hadde mat i lang tid.
Mjølkrukka vart ikkje tom, og oljekruset minka ikkje, slik som Herren hadde sagt gjennom Elia.
Melkrukken ble ikke tom, og oljemuggen manglet ikke, slik som Herren hadde sagt gjennom Elia.
Ei tid etter hende det at son til kvinna som eigde huset, vart sjuk. Sjukdomen vart så alvorleg at det ikkje var meir livsande i han.
En tid etter dette ble sønnen til kvinnen som eide huset, syk. Sykdommen ble så alvorlig at det til slutt ikke var livsånde igjen i ham.
Då sa ho til Elia: «Kva har eg med deg å gjera, du Guds mann? Har du kome til meg for å minna meg om synda mi og ta livet av son min?»
Da sa hun til Elia: «Hva har jeg med deg å gjøre, du Guds mann? Er du kommet til meg for å minne om min synd og ta livet av sønnen min?»
Han sa til henne: «Gjev meg son din!» Så tok han guten frå fanget hennar, bar han opp på loftet der han budde, og la han på senga si.
Han sa til henne: «Gi meg sønnen din.» Han tok ham fra fanget hennes, bar ham opp til loftsrommet der han bodde, og la ham på sengen sin.
Og han ropa til Herren og sa: «Herre, min Gud, har du verkeleg late ulukke koma over enkja eg bur hos, så son hennar døyr?»
Så ropte han til Herren og sa: «Herre, min Gud, har du virkelig latt ulykke ramme også denne enken jeg bor hos, så du lar sønnen hennes dø?»
Så strekte han seg ut over barnet tre gonger og ropa til Herren: «Herre, min Gud, lat livet koma tilbake til dette barnet!»
Så strakte han seg ut over gutten tre ganger, ropte til Herren og sa: «Herre, min Gud, la livet vende tilbake til denne gutten!»
Herren høyrde bøna til Elia, og livet kom tilbake til barnet, så det livna opp att.
Herren hørte Elias bønn. Livet vendte tilbake til gutten, og han levde.
Elia tok guten og bar han ned frå loftet og inn i huset. Han gav han til mor hans og sa: «Sjå, son din lever!»
Elia tok gutten, bar ham ned fra loftsrommet og inn i huset og ga ham til moren. Og Elia sa: «Se, sønnen din lever!»
Då sa kvinna til Elia: «No veit eg at du er ein Guds mann, og at Herrens ord i munnen din er sanning.»
Da sa kvinnen til Elia: «Nå vet jeg at du er en Guds mann, og at Herrens ord i din munn er sannhet.»
←→