FLOGVIT
.bible

1. SamuelKapittel 20

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
David flykta frå Najot i Rama. Han kom til Jonatan og sa: «Kva har eg gjort? Kva er mi skuld, og kva synd har eg gjort mot far din, sidan han vil ta livet mitt?»
David flyktet fra Najot i Rama. Han kom til Jonatan og sa: «Hva har jeg gjort? Hva er min skyld, og hva er min synd mot din far, siden han vil ta mitt liv?»
Jonatan svara: «Det må ikkje skje! Du skal ikkje døy. Far min gjer ikkje noko, stort eller lite, utan å fortelja meg det. Kvifor skulle far min løyna dette for meg? Slik er det ikkje.»
Jonatan svarte ham: «Langt ifra! Du skal ikke dø. Min far gjør ikke noe, verken stort eller smått, uten å betro det til meg. Hvorfor skulle min far skjule dette for meg? Slik er det ikke.»
Men David svara med ein eid: «Far din veit godt at eg har funne velvilje hos deg, og han tenkjer: 'Jonatan må ikkje få vita dette, for då blir han lei seg.' Men så sant Herren lever, og så sant du lever: Det er berre eit steg mellom meg og døden.»
Men David sverget igjen og sa: «Din far vet godt at jeg har funnet velvilje hos deg, og han tenker: Jonatan må ikke få vite dette, for da blir han bedrøvet. Men så sant Herren lever, og så sant du selv lever: Det er bare et skritt mellom meg og døden.»
Jonatan sa til David: «Kva ønskjer du at eg skal gjera for deg?»
Da sa Jonatan til David: «Hva ønsker du at jeg skal gjøre for deg?»
David svara Jonatan: «I morgon er det nymåne, og då skulle eg ha sete til bords med kongen. Men lat meg få gå, så eg kan gøyma meg ute på marka til kvelden den tredje dagen.»
David svarte Jonatan: «I morgen er det nymåne, og da skulle jeg sitte til bords med kongen. Men la meg gå, så jeg kan skjule meg ute på marken til den tredje kvelden.»
«Om far din saknar meg, skal du seia: 'David bad meg inderleg om å få fara heim til byen sin, Betlehem, for der held heile slekta det årlege offeret.'»
«Hvis din far savner meg, skal du si: David ba meg inntrengende om å få dra til sin hjemby Betlehem, for der holder hele slekten sitt årlige offer.»
«Seier han då: 'Det er greitt', så er tenaren din trygg. Men blir han sint, då veit du at han har bestemt seg for å gjera meg vondt.»
«Sier han da: Godt! – så er din tjener trygg. Men hvis han blir rasende, da vet du at han har bestemt seg for å gjøre ondt.»
«Vis då truskap mot tenaren din, for du har gjort ei pakt med meg for Herrens åsyn. Men er det skuld i meg, så drep meg sjølv! Kvifor skulle du føra meg til far din?»
«Vis da troskap mot din tjener, for du har inngått en pakt med din tjener for Herrens åsyn. Men er det skyld i meg, så drep meg selv! Hvorfor skulle du føre meg til din far?»
Jonatan sa: «Det må aldri skje! Om eg får vita at far min har bestemt seg for å gjera deg vondt, skulle eg då ikkje fortelja deg det?»
Jonatan sa: «Langt ifra! Hvis jeg får vite at min far har bestemt seg for å la ulykken ramme deg, skulle jeg ikke fortelle deg det?»
David sa til Jonatan: «Kven skal fortelja meg om far din svarar deg hardt?»
David spurte Jonatan: «Hvem skal fortelle meg hvis din far svarer deg hardt?»
Jonatan sa til David: «Kom, lat oss gå ut på marka.» Og dei gjekk begge ut på marka.
Jonatan sa til David: «Kom, la oss gå ut på marken.» Og de gikk begge ut på marken.
Jonatan sa til David: «Ved Herren, Israels Gud! Når eg har utforska far min i morgon på denne tida, den tredje dagen, og det ser godt ut for David, skal eg då ikkje senda bod til deg og la deg få vita det?»
Jonatan sa til David: «Ved Herren, Israels Gud! Jeg skal lodde min fars sinn i morgen eller i overmorgen. Er det godt for David, og jeg da ikke sender bud til deg og åpenbarer det for deg –
«Må Herren gjera så mot Jonatan og endå meir om far min vil gjera deg vondt, og eg ikkje let deg få vita det og sender deg av stad, så du kan fara i fred. Må Herren vera med deg, slik han var med far min.»
da skal Herren gjøre slik og slik mot Jonatan! Men hvis min far har ondt i sinne mot deg, skal jeg åpenbare det for deg og sende deg av sted, så du kan dra i fred. Og måtte Herren være med deg, slik han var med min far.»
«Og medan eg enno lever, vis meg Herrens truskap, så eg ikkje døyr.»
«Og mens jeg ennå lever, vis Herrens troskap mot meg, så jeg ikke dør!
«Og ta aldri bort din truskap frå mitt hus, ikkje eingong når Herren har utrydda alle Davids fiendar frå jorda.»
Og ta aldri din troskap bort fra mitt hus, ikke engang når Herren utrydder alle Davids fiender fra jordens overflate.»
Så gjorde Jonatan ei pakt med Davids hus og sa: «Må Herren krevja det av Davids fiendar.»
Slik sluttet Jonatan pakt med Davids hus: «Måtte Herren kreve det av Davids fienders hånd!»
Jonatan lét David sverja endå ein gong, fordi han elska han. For han elska han som sitt eige liv.
Jonatan lot David sverge enda en gang ved sin kjærlighet til ham, for han elsket ham som sitt eget liv.
Jonatan sa til han: «I morgon er det nymåne, og du vil bli sakna, for plassen din vil vera tom.»
Jonatan sa til ham: «I morgen er det nymåne, og du vil bli savnet, for din plass vil stå tom.
«På den tredje dagen skal du gå langt ned og koma til staden der du gøymde deg den gongen, og setja deg ved Esel-steinen.»
På den tredje dagen skal du gå langt ned og komme til stedet der du gjemte deg den gangen, og du skal sette deg ved steinen Esel.
«Eg skal skyta tre piler mot den eine sida, som om eg sikta mot eit mål.»
Jeg vil da skyte tre piler mot den siden, som om jeg skjøt mot et mål.
«Så sender eg ein gut og seier: 'Gå og finn pilene!' Om eg seier til guten: 'Sjå, pilene ligg på denne sida av deg, hent dei!' – då kan du koma, for det er fred for deg og ingen fare, så sant Herren lever.»
Så sender jeg gutten av sted og sier: Gå og finn pilene! Sier jeg til gutten: Se, pilene ligger på denne siden av deg, hent dem! – da kan du komme, for alt er vel med deg og ingenting er i veien, så sant Herren lever.
«Men om eg seier til guten: 'Sjå, pilene ligg lenger borte enn deg!' – då må du gå, for Herren sender deg bort.»
Men sier jeg til den unge mannen: Se, pilene ligger lenger borte enn deg! – da gå, for Herren sender deg av sted.
«Og det vi har tala om, eg og du, sjå, Herren er vitne mellom meg og deg til evig tid.»
Og det vi har talt om, du og jeg – se, Herren er vitne mellom meg og deg til evig tid.»
Så gøymde David seg ute på marka. Då nymånen kom, sette kongen seg til bords for å eta.
Så gjemte David seg ute på marken. Da nymånen kom, satte kongen seg til bords for å spise.
Kongen sette seg på plassen sin som vanleg, ved veggen. Jonatan sette seg på den andre sida, og Abner sette seg ved sida av Saul. Men Davids plass var tom.
Kongen satte seg på sin vante plass, plassen ved veggen. Jonatan stod opp, og Abner satte seg ved Sauls side. Men Davids plass var tom.
Saul sa ikkje noko den dagen, for han tenkte: «Det har hendt han noko, han er ikkje rein, han må vera urein.»
Saul sa ingenting den dagen, for han tenkte: «Det har hendt ham noe. Han er uren, han er visst ikke ren.»
Men dagen etter nymånen, den andre dagen, var Davids plass framleis tom. Då sa Saul til son sin Jonatan: «Kvifor har ikkje Isais son kome til måltidet, korkje i går eller i dag?»
Men dagen etter nymånen, den andre dagen, sto Davids plass fremdeles tom. Da sa Saul til sin sønn Jonatan: «Hvorfor har ikke Isais sønn kommet til måltidet, verken i går eller i dag?»
Jonatan svara Saul: «David bad meg inderleg om å få reisa til Betlehem.»
Jonatan svarte Saul: «David ba meg inntrengende om å få dra til Betlehem.
«Han sa: 'Lat meg få fara, for slekta vår held offerfest i byen, og bror min har bede meg koma. Om eg har funne velvilje hos deg, lat meg sleppa unna og få sjå brørne mine.' Difor har han ikkje kome til kongens bord.»
Han sa: La meg dra, for slekten vår holder offerfeiring i byen, og min bror har pålagt meg å komme. Hvis jeg har funnet velvilje hos deg, la meg slippe unna og få se mine brødre. Derfor har han ikke kommet til kongens bord.»
Då vart Saul brennande sint på Jonatan og sa til han: «Du son av ei trassig og opprørsk kvinne! Trur du ikkje eg veit at du har valt Isais son, til skam for deg sjølv og til skam for mor di?»
Da flammet Sauls vrede opp mot Jonatan, og han sa til ham: «Du sønn av en utuktig og opprørsk kvinne! Tror du ikke jeg vet at du har valgt Isais sønn, til skam for deg selv og til skam for din mors blygd?»
«Så lenge Isais son lever på jorda, vil korkje du eller kongedømet ditt stå fast. Send no bod og hent han til meg, for han er dømd til døden.»
For så lenge Isais sønn lever på jorden, vil verken du eller ditt kongedømme stå fast. Send nå bud og hent ham til meg, for han er dødsens.»
Jonatan svara Saul, far sin: «Kvifor skal han døy? Kva har han gjort?»
Jonatan svarte sin far Saul og sa til ham: «Hvorfor skal han dø? Hva har han gjort?»
Då kasta Saul spydet mot han for å drepa han. Då skjøna Jonatan at far hans hadde bestemt seg for å drepa David.
Da kastet Saul spydet mot ham for å drepe ham. Da forsto Jonatan at hans far hadde bestemt seg for å drepe David.
Jonatan reiste seg frå bordet i brennande vreide. Han åt ikkje mat den andre dagen i månaden, for han var full av sorg for David, fordi far hans hadde vanæra David.
Jonatan reiste seg fra bordet i brennende vrede. Han spiste ikke noe den andre dagen i måneden, for han var full av sorg for Davids skyld, fordi hans far hadde vanæret ham.
Om morgonen gjekk Jonatan ut på marka til avtalt tid med David, og ein ung gut var med han.
Om morgenen gikk Jonatan ut på marken til det avtalte møtet med David, og en liten gutt var med ham.
Han sa til guten: «Spring og finn pilene eg skyt!» Guten sprang, og han skaut ei pil forbi han.
Han sa til gutten sin: «Løp og finn pilene som jeg skyter!» Gutten løp, og han skjøt pilen forbi ham.
Då guten kom til staden der pila låg, den som Jonatan hadde skote, ropa Jonatan etter han: «Ligg ikkje pila lenger borte enn deg?»
Da gutten kom til stedet der pilen lå som Jonatan hadde skutt, ropte Jonatan etter gutten og sa: «Ligger ikke pilen lenger borte enn deg?»
Jonatan ropa etter guten: «Fort deg! Skund deg! Ikkje stå still!» Guten samla opp pilene og kom tilbake til herren sin.
Og Jonatan ropte etter gutten: «Fort! Skynd deg! Ikke stans!» Jonatans gutt samlet opp pilene og kom til sin herre.
Guten visste ikkje noko. Berre Jonatan og David kjende til saka.
Gutten visste ingenting. Bare Jonatan og David kjente til saken.
Jonatan gav våpna sine til guten og sa til han: «Gå og ber dei inn til byen.»
Jonatan ga våpnene sine til gutten og sa til ham: «Gå og ta dem med til byen.»
Då guten var gått, kom David fram frå staden sør for steinen. Han kasta seg med andletet mot jorda og bøygde seg tre gonger. Så kyste dei kvarandre og gret saman, og David gret mest.
Da gutten var gått, kom David frem fra sydsiden. Han kastet seg ned med ansiktet mot jorden og bøyde seg tre ganger. Så kysset de hverandre og gråt sammen, og David gråt mest.
Jonatan sa til David: «Gå i fred! Det vi to har svore i Herrens namn, det står fast. Vi sa: 'Herren skal vera mellom meg og deg, og mellom mine etterkomarar og dine etterkomarar til evig tid.'»
Jonatan sa til David: «Gå i fred! Det vi to har sverget i Herrens navn, det skal stå fast. Herren skal være mellom meg og deg, og mellom mine etterkommere og dine etterkommere til evig tid.»
←→