FLOGVIT
.bible

1. TessalonikerneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Difor, då vi ikkje lenger kunne halda det ut, valde vi å bli att i Aten åleine.
Vi sende Timoteus, bror vår og Guds medarbeidar i evangeliet om Kristus, for å styrkja dykk og formana dykk når det gjeld trua dykkar.
Dette var for at ingen skulle bli rista av desse trengslene. De veit sjølve at vi er sette til dette.
Då vi var hjå dykk, sa vi dykk på førehand at vi kom til å lida trengsler, og slik gjekk det, som de veit.
Difor, då eg ikkje lenger kunne halda det ut, sende eg bod for å få vita korleis det stod til med trua dykkar – redd for at fristaren hadde freista dykk, og at strevet vårt skulle vera til fånyttes.
Men no har Timoteus kome tilbake til oss frå dykk og bore fram gledebodskap om trua og kjærleiken dykkar. Han fortalde at de alltid har oss i god minne og lengtar etter å sjå oss, liksom vi lengtar etter dykk.
Difor, sysken, vart vi trøysta av dykk midt i all vår naud og trengsle, på grunn av trua dykkar.
For no lever vi verkeleg, når de står faste i Herren.
Korleis kan vi takka Gud nok for dykk, for all den gleda vi har på grunn av dykk framfor vår Gud?
Natt og dag bed vi inderleg om å få sjå andletet dykkar og bøta på det som manglar i trua dykkar.
Må Gud sjølv, vår Far, og vår Herre Jesus gjera vegen bein for oss til dykk.
Og må Herren la dykk veksa og ha overflod av kjærleik til kvarandre og til alle, slik vi har til dykk.
Slik skal han styrkja hjarto dykkar til å vera ulastelege i heilagdom framfor vår Gud og Far, når vår Herre Jesus kjem med alle sine heilage.
←→