FLOGVIT
.bible

JobKapittel 15

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Elifas frå Teman til orde og sa:
Da svarte Elifas fra Teman og sa:
Vil ein vis mann svara med tom kunnskap og fylla magen sin med austavind?
Vil en vis mann svare med tom kunnskap og fylle sin mage med østavind?
Vil han argumentera med ord som ikkje gagnar, med tale som ikkje hjelper?
Vil han argumentere med ord som ikke gagner, med tale som ikke nytter?
Du bryt ned gudsfrykta og svekkjer bøna for Guds åsyn.
Du bryter jo ned gudsfrykten og svekker bønnen for Guds ansikt.
For skulda di styrer munnen din, og du vel dei sløge si tunge.
For din skyld styrer din munn, og du velger de listiges tunge.
Din eigen munn dømmer deg skuldig, ikkje eg, leppene dine vitnar mot deg.
Din egen munn dømmer deg skyldig, ikke jeg; dine egne lepper vitner mot deg.
Vart du fødd som det første mennesket? Vart du skapt før haugane?
Ble du født som det første menneske? Ble du til før høydene?
Har du lytta i Guds fortrulege råd? Dreg du all visdom til deg åleine?
Har du lyttet til Guds råd og samlet all visdom til deg selv?
Kva veit du som vi ikkje veit? Kva forstår du som ikkje òg er hjå oss?
Hva vet du som vi ikke vet? Hva forstår du som vi ikke også forstår?
Mellom oss er det både gråhåra og gamle, eldre av dagar enn far din.
Blant oss er det både gråhårede og gamle menn, eldre enn din egen far.
Er Guds trøyst for lita for deg, det ordet som varsamt blir tala til deg?
Er Guds trøst for lite for deg, og det ord som tales mildt til deg?
Kvifor riv hjartet ditt deg bort? Kvifor blinkar augne dine slik?
Hvorfor lar du hjertet rive deg med? Hvorfor flakker øynene dine?
For du vender ånda di mot Gud og lèt slike ord gå ut av munnen din.
Du vender din ånd mot Gud og lar slike ord komme ut av din munn.
Kva er eit menneske, at det skulle vera reint? Kan den som er fødd av ei kvinne, vera rettferdig?
Hva er et menneske, at det skulle være rent? Kan den som er født av kvinne, være rettferdig?
Sjå, ikkje eingong sine heilage lit han på, og himmelen er ikkje rein i hans augo.
Se, ikke engang sine hellige stoler han på, og himlene er ikke rene i hans øyne.
Kor mykje mindre då eit menneske som er avskyeleg og forderva, ein som drikk urett som vatn!
Hvor mye mer da et menneske som er avskyelig og fordervet, som drikker urett som vann!
Eg vil fortelja deg, høyr på meg! Det eg har sett, vil eg kunngjera,
Jeg vil forklare deg, hør på meg! Det jeg har sett, vil jeg fortelle:
det som vise menn har fortalt, det dei ikkje dulde frå fedrane sine.
Det som vise menn har fortalt, og som de ikke skjulte – overlevert fra sine fedre.
Til dei åleine var landet gjeve, og ingen framand gjekk mellom dei.
Til dem alene ble jorden gitt, og ingen fremmed gikk blant dem.
Alle sine dagar vrir den gudlause seg i pine, det fastsette talet på år er gøymt for valdsmannen.
Alle sine dager vrir den ugudelige seg i smerte, gjennom alle de år som er lagt opp for voldsmannen.
Skræmande lydar fyller øyro hans, i fredstid kjem øydeleggaren over han.
Redselsfulle lyder fyller hans ører; midt i freden kommer ødeleggeren over ham.
Han trur ikkje han skal koma tilbake frå mørkret, han er merkt for sverdet.
Han tror ikke han skal vende tilbake fra mørket; han er utpekt for sverdet.
Han vankar omkring etter brød – kvar er det? Han veit at mørkrets dag er nær.
Han flakker omkring etter brød og spør: Hvor er det? Han vet at mørkets dag er nær.
Naud og trengsle skræmer han, dei overmannar han som ein konge klar til strid.
Nød og angst skremmer ham; de overvelder ham som en konge klar til strid.
For han rekte handa ut mot Gud og trassa Den Allmektige.
For han rakte ut sin hånd mot Gud og trosset Den Allmektige.
Han stormar mot han med stiv nakke, bak dei tjukke bulane på skjoldet sitt.
Han stormer mot ham med stiv nakke, bak sine skjolds tykke buler.
For han har dekt andletet sitt med feitt og lagt feittlag på hoftene sine.
For han dekket sitt ansikt med sitt fett og la fettlag på sine hofter.
Han har budd i byar som skulle øydeleggjast, i hus der ingen skulle bu, hus som var dømde til å bli ruinar.
Han bosatte seg i ødelagte byer, i hus der ingen skulle bo, som var bestemt til å bli ruinhauger.
Han skal ikkje bli rik, og rikdomen hans skal ikkje vara, og grøda hans skal ikkje bøya seg mot jorda.
Han skal ikke bli rik, hans velstand skal ikke bestå, og hans skygge skal ikke bre seg utover jorden.
Han skal ikkje sleppa unna mørkret, logen skal tørka ut skota hans, og han skal forgå ved pusten frå Guds munn.
Han skal ikke slippe unna mørket. Flammen skal tørke ut hans skudd, og han skal forgå ved pusten fra Guds munn.
Lat han ikkje lita på det som er tomt og føra seg sjølv vill, for tomleik blir hans løn.
La ham ikke stole på tomhet og bedra seg selv, for tomhet blir hans gjengjeld.
Før tida hans er ute, skal det fullførast, og greina hans skal ikkje grønkast.
Før hans tid skal det fullbyrdes, og hans grener skal ikke grønnes.
Han skal vera som ein vinstokk som mistar dei uripe druene sine, som eit oliventre som kastar blomen sin.
Han skal være som en vinstokk som mister sine umodne druer, som et oliventre som kaster sine blomster.
For hyklarane si ætt er goldvoren, og eld fortærer telta til dei som tek imot stikkpengar.
For de gudløses flokk er ufruktbar, og ild fortærer bestikkelsens telt.
Dei vert svangre med ulukke og føder vondskap, og magen deira førebur svik.
De unnfanger ulykke og føder ondskap, og deres indre forbereder svik.
←→