FLOGVIT
.bible

JobKapittel 15

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Elifas frå Teman til orde og sa:
Vil ein vis mann svara med tom kunnskap og fylla magen sin med austavind?
Vil han argumentera med ord som ikkje gagnar, med tale som ikkje hjelper?
Du bryt ned gudsfrykta og svekkjer bøna for Guds åsyn.
For skulda di styrer munnen din, og du vel dei sløge si tunge.
Din eigen munn dømmer deg skuldig, ikkje eg, leppene dine vitnar mot deg.
Vart du fødd som det første mennesket? Vart du skapt før haugane?
Har du lytta i Guds fortrulege råd? Dreg du all visdom til deg åleine?
Kva veit du som vi ikkje veit? Kva forstår du som ikkje òg er hjå oss?
Mellom oss er det både gråhåra og gamle, eldre av dagar enn far din.
Er Guds trøyst for lita for deg, det ordet som varsamt blir tala til deg?
Kvifor riv hjartet ditt deg bort? Kvifor blinkar augne dine slik?
For du vender ånda di mot Gud og lèt slike ord gå ut av munnen din.
Kva er eit menneske, at det skulle vera reint? Kan den som er fødd av ei kvinne, vera rettferdig?
Sjå, ikkje eingong sine heilage lit han på, og himmelen er ikkje rein i hans augo.
Kor mykje mindre då eit menneske som er avskyeleg og forderva, ein som drikk urett som vatn!
Eg vil fortelja deg, høyr på meg! Det eg har sett, vil eg kunngjera,
det som vise menn har fortalt, det dei ikkje dulde frå fedrane sine.
Til dei åleine var landet gjeve, og ingen framand gjekk mellom dei.
Alle sine dagar vrir den gudlause seg i pine, det fastsette talet på år er gøymt for valdsmannen.
Skræmande lydar fyller øyro hans, i fredstid kjem øydeleggaren over han.
Han trur ikkje han skal koma tilbake frå mørkret, han er merkt for sverdet.
Han vankar omkring etter brød – kvar er det? Han veit at mørkrets dag er nær.
Naud og trengsle skræmer han, dei overmannar han som ein konge klar til strid.
For han rekte handa ut mot Gud og trassa Den Allmektige.
Han stormar mot han med stiv nakke, bak dei tjukke bulane på skjoldet sitt.
For han har dekt andletet sitt med feitt og lagt feittlag på hoftene sine.
Han har budd i byar som skulle øydeleggjast, i hus der ingen skulle bu, hus som var dømde til å bli ruinar.
Han skal ikkje bli rik, og rikdomen hans skal ikkje vara, og grøda hans skal ikkje bøya seg mot jorda.
Han skal ikkje sleppa unna mørkret, logen skal tørka ut skota hans, og han skal forgå ved pusten frå Guds munn.
Lat han ikkje lita på det som er tomt og føra seg sjølv vill, for tomleik blir hans løn.
Før tida hans er ute, skal det fullførast, og greina hans skal ikkje grønkast.
Han skal vera som ein vinstokk som mistar dei uripe druene sine, som eit oliventre som kastar blomen sin.
For hyklarane si ætt er goldvoren, og eld fortærer telta til dei som tek imot stikkpengar.
Dei vert svangre med ulukke og føder vondskap, og magen deira førebur svik.
←→