FLOGVIT
.bible

JobKapittel 23

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Job til orde og sa:
Da svarte Job og sa:
Enno i dag er klaga mi full av trass, handa hans ligg tungt på meg trass i sukka mine.
Også i dag er min klage full av opprør, min hånd ligger tungt tross mitt sukk.
Å, om eg berre visste kvar eg kunne finna han! Då ville eg gå dit han bur.
Om jeg bare visste hvor jeg kunne finne ham, så jeg kunne komme frem til hans bolig!
Eg ville leggja fram saka mi for han og fylla munnen min med argument.
Da ville jeg legge frem min sak for ham og fylle min munn med argumenter.
Eg ville få vita kva ord han ville svara meg, og forstå kva han ville seia til meg.
Jeg ville få vite hvilke ord han ville svare meg, og forstå hva han ville si til meg.
Ville han strida mot meg med si store makt? Nei, han ville lytta til meg.
Ville han kjempe mot meg med sin store kraft? Nei, han ville gi akt på meg.
Der kunne ein rettferdig mann føra sak med han, og eg ville verta frikjend for alltid av min dommar.
Der kunne en rettskaffen mann tale sin sak for ham, og jeg ville bli frikjent for alltid av min dommer.
Men går eg mot aust, er han ikkje der, og mot vest, kan eg ikkje finna han.
Se, jeg går mot øst, men han er ikke der, og mot vest, men jeg finner ham ikke.
Når han verkar i nord, kan eg ikkje gripa han, når han svingar mot sør, kan eg ikkje sjå han.
Når han handler til venstre, griper jeg ham ikke, han vender seg til høyre, og jeg ser ham ikke.
Men han kjenner den vegen eg går. Når han prøver meg, kjem eg ut som gull.
Men han kjenner den veien jeg går. Når han prøver meg, kommer jeg ut som gull.
Foten min har halde seg til hans stig, eg har følgt hans veg og ikkje vike av.
Min fot har holdt fast ved hans spor, jeg har fulgt hans vei og ikke veket av.
Frå boda frå leppene hans har eg ikkje vike, meir enn mitt daglege brød har eg gøymt orda frå hans munn.
Fra hans leppers bud har jeg ikke veket, mer enn min egen lov har jeg gjemt hans munns ord.
Men han er éin, kven kan få han til å snu? Det han ønskjer, det gjer han.
Men han står fast, og hvem kan få ham til å endre seg? Det hans sjel ønsker, det gjør han.
For han fullfører det han har fastsett for meg, og mykje meir slikt har han i tankane.
For han fullfører det han har fastsatt over meg, og mange slike planer har han.
Difor er eg forfærd framfor han, når eg tenkjer på det, fryktar eg han.
Derfor er jeg redd i hans nærvær, når jeg tenker på det, frykter jeg ham.
Gud har gjort hjartet mitt veikt, Den allmektige har skræmt meg.
Gud har gjort mitt hjerte motløst, Den Allmektige har fylt meg med frykt.
Men eg er ikkje gjort til inkjes av mørkret, ikkje av det djupe mørkret som dekkjer andletet mitt.
For det er ikke mørket som har brakt meg til taushet, det er ikke det dype mørket som dekker mitt ansikt – det er ham.
←→