FLOGVIT
.bible

JobKapittel 30

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men no ler dei av meg, dei som er yngre enn meg, dei som har fedrar eg ikkje ville sett saman med hundane mine som vaktar sauene.
וְעַתָּ֤ה ׀ שָֽׂחֲק֣וּ עָלַי֮ צְעִירִ֥ים מִמֶּ֗נִּי לְיָ֫מִ֥ים אֲשֶׁר־מָאַ֥סְתִּי אֲבוֹתָ֑ם לָ֝שִׁ֗ית עִם־כַּלְבֵ֥י צֹאנִֽי׃ ‬
Kva skulle vel krafta i hendene deira gagna meg? All styrke var borte frå dei.
גַּם־כֹּ֣חַ יְ֭דֵיהֶם לָ֣מָּה לִּ֑י עָ֝לֵ֗ימוֹ אָ֣בַד כָּֽלַח׃ ‬
Utmagra av naud og svolt gneg dei på den tørre øydemarka, i natta mellom øyde og aude stader.
בְּחֶ֥סֶר וּבְכָפָ֗ן גַּ֫לְמ֥וּד הַֽעֹרְקִ֥ים צִיָּ֑ה אֶ֝֗מֶשׁ שׁוֹאָ֥ה וּמְשֹׁאָֽה׃ ‬
Dei plukka salturt mellom buskane, og gyvelrøter var maten deira.
הַקֹּטְפִ֣ים מַלּ֣וּחַ עֲלֵי־שִׂ֑יחַ וְשֹׁ֖רֶשׁ רְתָמִ֣ים לַחְמָֽם׃ ‬
Dei vart drivne bort frå menneske, folk ropa etter dei som etter tjuvar.
מִן־גֵּ֥ו יְגֹרָ֑שׁוּ יָרִ֥יעוּ עָ֝לֵ֗ימוֹ כַּגַּנָּֽב׃ ‬
Dei måtte bu i fælslege kløfter, i holer i jorda og i bergkløfter.
בַּעֲר֣וּץ נְחָלִ֣ים לִשְׁכֹּ֑ן חֹרֵ֖י עָפָ֣ר וְכֵפִֽים׃ ‬
Mellom buskane skreik dei, under tornebuskar flokka dei seg saman.
בֵּין־שִׂיחִ֥ים יִנְהָ֑קוּ תַּ֖חַת חָר֣וּל יְסֻפָּֽחוּ׃ ‬
Born av dårar, ja, born utan namn, dei vart piska ut or landet.
בְּֽנֵי־נָ֭בָל גַּם־בְּנֵ֣י בְלִי־שֵׁ֑ם נִ֝כְּא֗וּ מִן־הָאָֽרֶץ׃ ‬
Og no har eg vorte til spottevise for dei, eg er vorte til eit ordtak mellom dei.
וְ֭עַתָּה נְגִינָתָ֣ם הָיִ֑יתִי וָאֱהִ֖י לָהֶ֣ם לְמִלָּֽה׃ ‬
Dei avskyr meg og held seg borte frå meg, dei held ikkje tilbake spyttet sitt for andletet mitt.
תִּֽ֭עֲבוּנִי רָ֣חֲקוּ מֶ֑נִּי וּ֝מִפָּנַ֗י לֹא־חָ֥שְׂכוּ רֹֽק׃ ‬
For Gud har løyst bogen min og audmjuka meg, og dei har kasta av seg taumane framfor meg.
כִּֽי־*יתרו **יִתְרִ֣י פִ֭תַּח וַיְעַנֵּ֑נִי וְ֝רֶ֗סֶן מִפָּנַ֥י שִׁלֵּֽחוּ׃ ‬
På høgre sida reiser mobben seg, dei støyter føtene mine bort og legg øydeleggingsvegar opp mot meg.
עַל־יָמִין֮ פִּרְחַ֢ח יָ֫ק֥וּמוּ רַגְלַ֥י שִׁלֵּ֑חוּ וַיָּסֹ֥לּוּ עָ֝לַ֗י אָרְח֥וֹת אֵידָֽם׃ ‬
Dei riv opp stigen min, dei fremjar mi ulykke, ingen hindrar dei.
נָתְס֗וּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י לְהַוָּתִ֥י יֹעִ֑ילוּ לֹ֖א עֹזֵ֣ר לָֽמוֹ׃ ‬
Som gjennom ein brei opning kjem dei, midt i øydelegginga veltar dei fram.
כְּפֶ֣רֶץ רָחָ֣ב יֶאֱתָ֑יוּ תַּ֥חַת שֹׁ֝אָ֗ה הִתְגַּלְגָּֽלוּ׃ ‬
Redsler har vendt seg mot meg, æra mi er driven bort som av vinden, og frelsa mi har fare forbi som ei sky.
הָהְפַּ֥ךְ עָלַ֗י בַּלָּ֫ה֥וֹת תִּרְדֹּ֣ף כָּ֭רוּחַ נְדִבָתִ֑י וּ֝כְעָ֗ב עָבְרָ֥ה יְשֻׁעָתִֽי׃ ‬
Og no renn sjela mi ut i meg, dagar med liding grip tak i meg.
וְעַתָּ֗ה עָ֭לַי תִּשְׁתַּפֵּ֣ךְ נַפְשִׁ֑י יֹ֭אחֲז֣וּנִי יְמֵי־עֹֽנִי׃ ‬
Om natta gjennomborar smertene beina mine, og dei som gneg på meg får ikkje kvile.
לַ֗יְלָה עֲ֭צָמַי נִקַּ֣ר מֵעָלָ֑י וְ֝עֹרְקַ֗י לֹ֣א יִשְׁכָּבֽוּן׃ ‬
Med stor kraft vert kleda mine vanstelte, han snører seg rundt meg som kragen på kjortelen.
בְּרָב־כֹּ֭חַ יִתְחַפֵּ֣שׂ לְבוּשִׁ֑י כְּפִ֖י כֻתָּנְתִּ֣י יַֽאַזְרֵֽנִי׃ ‬
Han har kasta meg ned i søla, og eg har vorte lik støv og oske.
הֹרָ֥נִי לַחֹ֑מֶר וָ֝אֶתְמַשֵּׁ֗ל כֶּעָפָ֥ר וָאֵֽפֶר׃ ‬
Eg ropar til deg, men du svarar meg ikkje. Eg står fram, men du berre stirar på meg.
אֲשַׁוַּ֣ע אֵ֭לֶיךָ וְלֹ֣א תַעֲנֵ֑נִי עָ֝מַ֗דְתִּי וַתִּתְבֹּ֥נֶן בִּֽי׃ ‬
Du har vorte grusom mot meg, med di sterke hand motarbeider du meg.
תֵּהָפֵ֣ךְ לְאַכְזָ֣ר לִ֑י בְּעֹ֖צֶם יָדְךָ֣ תִשְׂטְמֵֽנִי׃ ‬
Du lyft meg opp i vinden og let meg ri på han, og du let meg smelta bort i stormbrakinga.
תִּשָּׂאֵ֣נִי אֶל־ר֭וּחַ תַּרְכִּיבֵ֑נִי וּ֝תְמֹגְגֵ֗נִי *תשוה **תּוּשִׁיָּֽה׃ ‬
For eg veit at du fører meg til døden, til huset der alle som lever skal samlast.
כִּֽי־יָ֭דַעְתִּי מָ֣וֶת תְּשִׁיבֵ֑נִי וּבֵ֖ית מוֹעֵ֣ד לְכָל־חָֽי׃ ‬
Men mot ein som ligg i ruinar, retter ikkje ein ut handa? Ropar ein ikkje om hjelp i si ulykke?
אַ֣ךְ לֹא־בְ֭עִי יִשְׁלַח־יָ֑ד אִם־בְּ֝פִיד֗וֹ לָהֶ֥ן שֽׁוּעַ׃ ‬
Gret eg ikkje over den som hadde det vondt? Sørgde ikkje sjela mi over den fattige?
אִם־לֹ֣א בָ֭כִיתִי לִקְשֵׁה־י֑וֹם עָֽגְמָ֥ה נַ֝פְשִׁ֗י לָאֶבְיֽוֹן׃ ‬
For eg venta det gode, men det vonde kom. Eg vona på lys, men mørkret kom.
כִּ֤י ט֣וֹב קִ֭וִּיתִי וַיָּ֣בֹא רָ֑ע וַֽאֲיַחֲלָ֥ה לְ֝א֗וֹר וַיָּ֥בֹא אֹֽפֶל׃ ‬
Innvollane mine kokar og får ikkje ro, dagar med liding har møtt meg.
מֵעַ֖י רֻתְּח֥וּ וְלֹא־דָ֗מּוּ קִדְּמֻ֥נִי יְמֵי־עֹֽנִי׃ ‬
Eg går ikring svartkledd, utan sol. Eg reiser meg i forsamlinga og ropar om hjelp.
קֹדֵ֣ר הִ֭לַּכְתִּי בְּלֹ֣א חַמָּ֑ה קַ֖מְתִּי בַקָּהָ֣ל אֲשַׁוֵּֽעַ׃ ‬
Eg har vorte bror til sjakalane og ven med strutsar.
אָ֭ח הָיִ֣יתִי לְתַנִּ֑ים וְ֝רֵ֗עַ לִבְנ֥וֹת יַעֲנָֽה׃ ‬
Huda mi har svartna og losnar frå meg, beina mine brenn av feber.
ע֭וֹרִי שָׁחַ֣ר מֵעָלָ֑י וְעַצְמִי־חָ֝֗רָה מִנִּי־חֹֽרֶב׃ ‬
Lyra mi er vorte til sorg, og fløyta mi til gråtande røyster.
וַיְהִ֣י לְ֭אֵבֶל כִּנֹּרִ֑י וְ֝עֻגָבִ֗י לְק֣וֹל בֹּכִֽים׃ ‬
←→