FLOGVIT
.bible

JobKapittel 30

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men no ler dei av meg, dei som er yngre enn meg, dei som har fedrar eg ikkje ville sett saman med hundane mine som vaktar sauene.
Kva skulle vel krafta i hendene deira gagna meg? All styrke var borte frå dei.
Utmagra av naud og svolt gneg dei på den tørre øydemarka, i natta mellom øyde og aude stader.
Dei plukka salturt mellom buskane, og gyvelrøter var maten deira.
Dei vart drivne bort frå menneske, folk ropa etter dei som etter tjuvar.
Dei måtte bu i fælslege kløfter, i holer i jorda og i bergkløfter.
Mellom buskane skreik dei, under tornebuskar flokka dei seg saman.
Born av dårar, ja, born utan namn, dei vart piska ut or landet.
Og no har eg vorte til spottevise for dei, eg er vorte til eit ordtak mellom dei.
Dei avskyr meg og held seg borte frå meg, dei held ikkje tilbake spyttet sitt for andletet mitt.
For Gud har løyst bogen min og audmjuka meg, og dei har kasta av seg taumane framfor meg.
På høgre sida reiser mobben seg, dei støyter føtene mine bort og legg øydeleggingsvegar opp mot meg.
Dei riv opp stigen min, dei fremjar mi ulykke, ingen hindrar dei.
Som gjennom ein brei opning kjem dei, midt i øydelegginga veltar dei fram.
Redsler har vendt seg mot meg, æra mi er driven bort som av vinden, og frelsa mi har fare forbi som ei sky.
Og no renn sjela mi ut i meg, dagar med liding grip tak i meg.
Om natta gjennomborar smertene beina mine, og dei som gneg på meg får ikkje kvile.
Med stor kraft vert kleda mine vanstelte, han snører seg rundt meg som kragen på kjortelen.
Han har kasta meg ned i søla, og eg har vorte lik støv og oske.
Eg ropar til deg, men du svarar meg ikkje. Eg står fram, men du berre stirar på meg.
Du har vorte grusom mot meg, med di sterke hand motarbeider du meg.
Du lyft meg opp i vinden og let meg ri på han, og du let meg smelta bort i stormbrakinga.
For eg veit at du fører meg til døden, til huset der alle som lever skal samlast.
Men mot ein som ligg i ruinar, retter ikkje ein ut handa? Ropar ein ikkje om hjelp i si ulykke?
Gret eg ikkje over den som hadde det vondt? Sørgde ikkje sjela mi over den fattige?
For eg venta det gode, men det vonde kom. Eg vona på lys, men mørkret kom.
Innvollane mine kokar og får ikkje ro, dagar med liding har møtt meg.
Eg går ikring svartkledd, utan sol. Eg reiser meg i forsamlinga og ropar om hjelp.
Eg har vorte bror til sjakalane og ven med strutsar.
Huda mi har svartna og losnar frå meg, beina mine brenn av feber.
Lyra mi er vorte til sorg, og fløyta mi til gråtande røyster.
←→