FLOGVIT
.bible

JobKapittel 32

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då slutta desse tre mennene å svara Job, fordi han var rettferdig i sine eigne auge.
Da sluttet disse tre mennene å svare Job, fordi han var rettferdig i egne øyne.
Då vart Elihu, son til Barakel frå Bus, av Ram-ætta, brennande harm. Han vart sint på Job fordi han heldt seg sjølv for rettferdig framfor Gud.
Men Elihu, sønn av Barakel, busitten, av Rams slekt, ble brennende vred.
Han vart òg sint på dei tre venene hans fordi dei ikkje hadde funne noko svar, men likevel dømde Job skuldig.
Han ble også vred på hans tre venner fordi de ikke fant noe svar, men likevel dømte Job skyldig.
Elihu hadde venta med å tala til Job, fordi dei andre var eldre enn han.
Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre enn ham.
Men då Elihu såg at dei tre mennene ikkje hadde noko svar, vart han harm.
Men da Elihu så at det ikke var noe svar i munnen på de tre mennene, ble han vred.
Då tok Elihu, son til Barakel frå Bus, til orde og sa: «Eg er ung av år, og de er gamle. Difor heldt eg meg attende og var redd for å leggja fram det eg veit for dykk.»
Da tok Elihu, sønn av Barakel fra Bus, til orde og sa: Jeg er ung av år, og dere er gamle. Derfor holdt jeg meg tilbake og var redd for å legge frem min kunnskap for dere.
Eg tenkte: Lat åra tala, lat mange leveår kunngjera visdom.
Jeg tenkte: La dagene tale, og la de mange årene forkynne visdom.
Men det er ei ånd i mennesket, og pusten frå Den Allmektige gjev dei forstand.
Men det er ånden i mennesket, Den Allmektiges pust, som gir forstand.
Det er ikkje dei mange som er vise, og dei gamle forstår ikkje alltid kva som er rett.
Det er ikke de mange som er vise, og de eldste forstår ikke alltid hva som er rett.
Difor seier eg: Høyr på meg! Lat meg òg få leggja fram det eg veit.
Derfor sier jeg: Hør på meg! Også jeg vil legge frem min kunnskap.
Sjå, eg venta på orda dykkar, eg lytta til argumenta dykkar medan de leita etter ord.
Se, jeg ventet på deres ord, jeg lyttet til deres innsikt mens dere søkte etter de rette ordene.
Eg følgde nøye med, men sjå, ingen av dykk kunne overtyde Job, ingen svara på orda hans.
Jeg fulgte nøye med, men se, ingen av dere kunne overbevise Job, ingen av dere kunne svare på hans ord.
Sei ikkje: Vi har funne visdom! Det er Gud som må visa han til rette, ikkje eit menneske.
Si ikke: Vi har funnet visdom! Bare Gud kan gjendrive ham, ikke et menneske.
Han har ikkje retta orda sine mot meg, og med dykkar ord vil eg ikkje svara han.
Han har ikke rettet sine ord mot meg, og med deres ord vil jeg ikke svare ham.
Dei er slegne, dei svarar ikkje meir, orda har forlate dei.
De er slått av skrekk og svarer ikke mer, ordene har forlatt dem.
Skal eg venta fordi dei ikkje talar, fordi dei står der og ikkje svarar meir?
Skulle jeg vente fordi de ikke taler? De bare står der og svarer ikke mer.
No vil eg òg svara min del, eg vil leggja fram det eg veit.
Nå vil også jeg svare min del, også jeg vil legge frem min kunnskap.
For eg er full av ord, ånda i buken min pressar meg.
For jeg er full av ord, ånden i mitt indre presser meg.
Sjå, mitt indre er som vin utan utløp, som nye skinnsekker som er i ferd med å sprekka.
Se, mitt indre er som vin som ikke har fått utløp, som nye vinsekker som er i ferd med å sprenges.
Eg må tala så eg kan få lette, eg må opna leppene mine og svara.
Jeg må tale for å få luft, jeg må åpne leppene og svare.
Eg vil ikkje gjera skilnad på folk, og eg vil ikkje smigra noko menneske.
Jeg vil ikke vise partiskhet mot noen, og jeg vil ikke smigre noe menneske.
For eg kan ikkje smigra; om eg gjorde det, ville Skaparen min snart rykkja meg bort.
For jeg kan ikke smigre, ellers ville min Skaper snart ta meg bort.
←→