FLOGVIT
.bible

JobKapittel 37

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ja, av dette skjelv hjartet mitt og hoppar opp frå staden sin.
Høyr, høyr på drønnet av røysta hans, på braket som går ut frå munnen hans!
Under heile himmelen slepper han det laus, og lyset sitt over endane av jorda.
Etter det drønnar ei røyst, han torar med si majestetiske røyst, og han held ikkje lynet tilbake når røysta hans høyrest.
Gud torar underfullt med røysta si, han gjer store ting som vi ikkje forstår.
For til snøen seier han: 'Fall på jorda!' Og til regnskuren og dei mektige regnbygene seier han det same.
Han set segl på kvar manns hand, så alle menneske kan kjenna verket hans.
Då går villdyra inn i hiet sitt og held seg i bustadene sine.
Frå det indre rommet kjem stormen, og frå nordavindane kjem kulden.
Ved Guds ande blir is danna, og dei vide vatna blir frosne til.
Ja, med fukt tyngjer han skya, han spreier ut lysskya si.
Og dei svingar seg rundt etter styringa hans, for å gjera alt det han byd dei over heile jordflata.
Anten til tukt, eller for landet sitt, eller til miskunn lèt han det koma.
Høyr på dette, Job! Stå stille og tenk over Guds underverk!
Veit du korleis Gud legg planen sin for dei og lèt lyset frå skya si skina?
Veit du korleis skyene svever, underverka til han som er fullkomen i kunnskap?
Du som har varme klede når jorda ligg stille under sørvinden.
Kan du saman med han hamra ut himmelen, som er fast som ein støypt spegel?
Lær oss kva vi skal seia til han! Vi kan ikkje leggja fram saka vår på grunn av mørket.
Skal det meldast til han at eg vil tala? Om eit menneske talar, ville han sanneleg bli oppslukt!
Og no ser dei ikkje lyset som skin klårt på himmelen, men så fer vinden forbi og reinskar himmelen.
Frå nord kjem gyllen glans, over Gud er det skremmande herlegdom.
Den Allmektige – vi kan ikkje nå han – han er stor i makt, rett og rettferd krenker han ikkje.
Difor fryktar menneska han, men han ser ikkje til nokon som trur seg sjølv vis i hjarta.
←→