FLOGVIT
.bible

JobKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Etter dette opna Job munnen sin og forbanna dagen sin.
אַחֲרֵי־כֵ֗ן פָּתַ֤ח אִיּוֹב֙ אֶת־פִּ֔יהוּ וַיְקַלֵּ֖ל אֶת־יוֹמֽוֹ׃ פ ‬
Job tok til ords og sa:
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר׃ ‬
Lat den dagen gå til grunne då eg vart fødd, og natta som sa: 'Ein gut er unnfanga!'
יֹ֣אבַד י֭וֹם אִוָּ֣לֶד בּ֑וֹ וְהַלַּ֥יְלָה אָ֝מַ֗ר הֹ֣רָה גָֽבֶר׃ ‬
Lat den dagen vera mørker! Lat ikkje Gud der oppe bry seg om han, og lat ikkje lys skina over han.
הַיּ֥וֹם הַה֗וּא יְֽהִ֫י חֹ֥שֶׁךְ אַֽל־יִדְרְשֵׁ֣הוּ אֱל֣וֹהַּ מִמָּ֑עַל וְאַל־תּוֹפַ֖ע עָלָ֣יו נְהָרָֽה׃ ‬
Lat mørker og dødsskugge krevja han att, lat skyer leggja seg over han, lat dagmørke skremma han.
יִגְאָלֻ֡הוּ חֹ֣שֶׁךְ וְ֭צַלְמָוֶת תִּשְׁכָּן־עָלָ֣יו עֲנָנָ֑ה יְ֝בַעֲתֻ֗הוּ כִּֽמְרִ֥ירֵי יֽוֹם׃ ‬
Lat kolmørke ta den natta! Lat henne ikkje reknast med blant dagane i året, lat henne ikkje koma inn i talet på månadene.
הַלַּ֥יְלָה הַהוּא֮ יִקָּחֵ֢ה֫וּ אֹ֥פֶל אַל־יִ֭חַדְּ בִּימֵ֣י שָׁנָ֑ה בְּמִסְפַּ֥ר יְ֝רָחִ֗ים אַל־יָבֹֽא׃ ‬
Sjå, lat den natta vera audsleg, lat ikkje gledesong lyda i henne.
הִנֵּ֤ה הַלַּ֣יְלָה הַ֭הוּא יְהִ֣י גַלְמ֑וּד אַל־תָּבֹ֖א רְנָנָ֣ה בֽוֹ׃ ‬
Lat dei som forbannar dagar, forbanna henne, dei som er reie til å vekkja Leviatan.
יִקְּבֻ֥הוּ אֹרְרֵי־י֑וֹם הָ֝עֲתִידִ֗ים עֹרֵ֥ר לִוְיָתָֽן׃ ‬
Lat stjernene i hennar demring mørkna, lat henne venta på lys som ikkje kjem, og lat henne ikkje sjå augeloka til morgonroden.
יֶחְשְׁכוּ֮ כּוֹכְבֵ֢י נִ֫שְׁפּ֥וֹ יְקַו־לְא֥וֹר וָאַ֑יִן וְאַל־יִ֝רְאֶ֗ה בְּעַפְעַפֵּי־שָֽׁחַר׃ ‬
For ho stengde ikkje døra til mors liv og gøymde ikkje møda bort frå augo mine.
כִּ֤י לֹ֣א סָ֭גַר דַּלְתֵ֣י בִטְנִ֑י וַיַּסְתֵּ֥ר עָ֝מָ֗ל מֵעֵינָֽי׃ ‬
Kvifor døydde eg ikkje ved fødselen, kvifor anda eg ikkje ut då eg kom ut or morslivet?
לָ֤מָּה לֹּ֣א מֵרֶ֣חֶם אָמ֑וּת מִבֶּ֖טֶן יָצָ֣אתִי וְאֶגְוָֽע׃ ‬
Kvifor tok kne imot meg, og kvifor var det bryst så eg kunne dia?
מַ֭דּוּעַ קִדְּמ֣וּנִי בִרְכָּ֑יִם וּמַה־שָּׁ֝דַ֗יִם כִּ֣י אִינָֽק׃ ‬
For no ville eg ha lege der og hatt ro, eg ville ha sove og hatt kvile,
כִּֽי־עַ֭תָּה שָׁכַ֣בְתִּי וְאֶשְׁק֑וֹט יָ֝שַׁ֗נְתִּי אָ֤ז ׀ יָנ֬וּחַֽ לִֽי׃ ‬
saman med kongar og rådgjevarar på jorda, dei som bygde øydelagde stader for seg sjølve,
עִם־מְ֭לָכִים וְיֹ֣עֲצֵי אָ֑רֶץ הַבֹּנִ֖ים חֳרָב֣וֹת לָֽמוֹ׃ ‬
eller med fyrstar som hadde gull og fylte husa sine med sølv.
א֣וֹ עִם־שָׂ֭רִים זָהָ֣ב לָהֶ֑ם הַֽמְמַלְאִ֖ים בָּתֵּיהֶ֣ם כָּֽסֶף׃ ‬
Eller kvifor vart eg ikkje som eit bortgøymt foster, som born som aldri såg lyset?
א֤וֹ כְנֵ֣פֶל טָ֭מוּן לֹ֣א אֶהְיֶ֑ה כְּ֝עֹלְלִ֗ים לֹא־רָ֥אוּ אֽוֹר׃ ‬
Der held dei ugudelege opp med å rasa, og der får dei utmatta kvila.
שָׁ֣ם רְ֭שָׁעִים חָ֣דְלוּ רֹ֑גֶז וְשָׁ֥ם יָ֝נ֗וּחוּ יְגִ֣יעֵי כֹֽחַ׃ ‬
Der er fangane i fred saman, dei høyrer ikkje røysta til slavedrivaren.
יַ֭חַד אֲסִירִ֣ים שַׁאֲנָ֑נוּ לֹ֥א שָׁ֝מְע֗וּ ק֣וֹל נֹגֵֽשׂ׃ ‬
Liten og stor er der, og slaven er fri frå herren sin.
קָטֹ֣ן וְ֭גָדוֹל שָׁ֣ם ה֑וּא וְ֝עֶ֗בֶד חָפְשִׁ֥י מֵאֲדֹנָֽיו׃ ‬
Kvifor gjev han lys til den som slit, og liv til dei som er bitre i sjela,
לָ֤מָּה יִתֵּ֣ן לְעָמֵ֣ל א֑וֹר וְ֝חַיִּ֗ים לְמָ֣רֵי נָֽפֶשׁ׃ ‬
dei som ventar på døden som ikkje kjem, og grev etter han meir enn etter gøymde skattar,
הַֽמְחַכִּ֣ים לַמָּ֣וֶת וְאֵינֶ֑נּוּ וַֽ֝יַּחְפְּרֻ֗הוּ מִמַּטְמוֹנִֽים׃ ‬
dei som vert glade og jublar, som frydar seg når dei finn grava?
הַשְּׂמֵחִ֥ים אֱלֵי־גִ֑יל יָ֝שִׂ֗ישׂוּ כִּ֣י יִמְצְאוּ־קָֽבֶר׃ ‬
Kvifor gjev han lys til ein mann når vegen hans er løynd, ein som Gud har stengd inne?
לְ֭גֶבֶר אֲשֶׁר־דַּרְכּ֣וֹ נִסְתָּ֑רָה וַיָּ֖סֶךְ אֱל֣וֹהַּ בַּעֲדֽוֹ׃ ‬
For sukka mi kjem før maten min, og klageropet mitt strøymer som vatn.
כִּֽי־לִפְנֵ֣י לַ֭חְמִי אַנְחָתִ֣י תָבֹ֑א וַֽיִּתְּכ֥וּ כַ֝מַּ֗יִם שַׁאֲגֹתָֽי׃ ‬
For det eg frykta, har kome over meg, og det eg var redd for, har hendt meg.
כִּ֤י פַ֣חַד פָּ֭חַדְתִּי וַיֶּאֱתָיֵ֑נִי וַאֲשֶׁ֥ר יָ֝גֹ֗רְתִּי יָ֣בֹא לִֽי׃ ‬
Eg har ikkje fred, eg har ikkje ro, eg har ikkje kvile, berre uro kjem.
לֹ֤א שָׁלַ֨וְתִּי ׀ וְלֹ֖א שָׁקַ֥טְתִּי וְֽלֹא־נָ֗חְתִּי וַיָּ֥בֹא רֹֽגֶז׃ פ ‬
←→