FLOGVIT
.bible

JobKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Etter dette opna Job munnen sin og forbanna dagen sin.
Job tok til ords og sa:
Lat den dagen gå til grunne då eg vart fødd, og natta som sa: 'Ein gut er unnfanga!'
Lat den dagen vera mørker! Lat ikkje Gud der oppe bry seg om han, og lat ikkje lys skina over han.
Lat mørker og dødsskugge krevja han att, lat skyer leggja seg over han, lat dagmørke skremma han.
Lat kolmørke ta den natta! Lat henne ikkje reknast med blant dagane i året, lat henne ikkje koma inn i talet på månadene.
Sjå, lat den natta vera audsleg, lat ikkje gledesong lyda i henne.
Lat dei som forbannar dagar, forbanna henne, dei som er reie til å vekkja Leviatan.
Lat stjernene i hennar demring mørkna, lat henne venta på lys som ikkje kjem, og lat henne ikkje sjå augeloka til morgonroden.
For ho stengde ikkje døra til mors liv og gøymde ikkje møda bort frå augo mine.
Kvifor døydde eg ikkje ved fødselen, kvifor anda eg ikkje ut då eg kom ut or morslivet?
Kvifor tok kne imot meg, og kvifor var det bryst så eg kunne dia?
For no ville eg ha lege der og hatt ro, eg ville ha sove og hatt kvile,
saman med kongar og rådgjevarar på jorda, dei som bygde øydelagde stader for seg sjølve,
eller med fyrstar som hadde gull og fylte husa sine med sølv.
Eller kvifor vart eg ikkje som eit bortgøymt foster, som born som aldri såg lyset?
Der held dei ugudelege opp med å rasa, og der får dei utmatta kvila.
Der er fangane i fred saman, dei høyrer ikkje røysta til slavedrivaren.
Liten og stor er der, og slaven er fri frå herren sin.
Kvifor gjev han lys til den som slit, og liv til dei som er bitre i sjela,
dei som ventar på døden som ikkje kjem, og grev etter han meir enn etter gøymde skattar,
dei som vert glade og jublar, som frydar seg når dei finn grava?
Kvifor gjev han lys til ein mann når vegen hans er løynd, ein som Gud har stengd inne?
For sukka mi kjem før maten min, og klageropet mitt strøymer som vatn.
For det eg frykta, har kome over meg, og det eg var redd for, har hendt meg.
Eg har ikkje fred, eg har ikkje ro, eg har ikkje kvile, berre uro kjem.
←→