FLOGVIT
.bible

JobKapittel 41

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Sjå, vona om å vinna over han vert sviken; ein vert kasta til jorda berre ved synet av han.
הֵן־תֹּחַלְתּ֥וֹ נִכְזָ֑בָה הֲגַ֖ם אֶל־מַרְאָ֣יו יֻטָֽל׃ ‬
Ingen er så djerv at han tør vekkja han. Kven kan då stå framfor meg?
לֹֽא־אַ֭כְזָר כִּ֣י יְעוּרֶ֑נּוּ וּמִ֥י ה֝֗וּא לְפָנַ֥י יִתְיַצָּֽב׃ ‬
Kven har gjeve meg noko først, så eg må løna han att? Alt under himmelen høyrer meg til.
מִ֣י הִ֭קְדִּימַנִי וַאֲשַׁלֵּ֑ם תַּ֖חַת כָּל־הַשָּׁמַ֣יִם לִי־הֽוּא׃ ‬
Eg vil ikkje teia om lemene hans, om krafta hans og den fagre skapnaden hans.
*לא־**לֽוֹ־אַחֲרִ֥ישׁ בַּדָּ֑יו וּדְבַר־גְּ֝בוּר֗וֹת וְחִ֣ין עֶרְכּֽוֹ׃ ‬
Kven kan riva av han det ytre plagget? Kven kan trengja inn mellom dei doble kjevane hans?
מִֽי־גִ֭לָּה פְּנֵ֣י לְבוּשׁ֑וֹ בְּכֶ֥פֶל רִ֝סְנ֗וֹ מִ֣י יָבֽוֹא׃ ‬
Kven kan opna dørene til andletet hans? Rundt tennene hans rår redsle.
דַּלְתֵ֣י פָ֭נָיו מִ֣י פִתֵּ֑חַ סְבִיב֖וֹת שִׁנָּ֣יו אֵימָֽה׃ ‬
Ryggen hans er rekkjer av skjold, tett attlatne som med segl.
גַּ֭אֲוָה אֲפִיקֵ֣י מָֽגִנִּ֑ים סָ֝ג֗וּר חוֹתָ֥ם צָֽר׃ ‬
Dei ligg så tett saman at ikkje luft kan koma imellom dei.
אֶחָ֣ד בְּאֶחָ֣ד יִגַּ֑שׁוּ וְ֝ר֗וּחַ לֹא־יָב֥וֹא בֵֽינֵיהֶֽם׃ ‬
Dei heng fast i kvarandre, dei grip inn i kvarandre og kan ikkje skiljast.
אִישׁ־בְּאָחִ֥יהוּ יְדֻבָּ֑קוּ יִ֝תְלַכְּד֗וּ וְלֹ֣א יִתְפָּרָֽדוּ׃ ‬
Når han nys, blikar det ljos, og augo hans er som morgonroden sine augnelok.
עֲ‍ֽ֭טִישֹׁתָיו תָּ֣הֶל א֑וֹר וְ֝עֵינָ֗יו כְּעַפְעַפֵּי־שָֽׁחַר׃ ‬
Frå kjeften hans fer det faklar, eldgnestar sprutar ut.
מִ֭פִּיו לַפִּידִ֣ים יַהֲלֹ֑כוּ כִּיד֥וֹדֵי אֵ֝֗שׁ יִתְמַלָּֽטוּ׃ ‬
Frå nasebora hans stig det røyk, som frå ein gryte som vert blåsen over siveld.
מִ֭נְּחִירָיו יֵצֵ֣א עָשָׁ֑ן כְּד֖וּד נָפ֣וּחַ וְאַגְמֹֽן׃ ‬
Pusten hans tenner glør, og loge slår ut frå kjeften hans.
נַ֭פְשׁוֹ גֶּחָלִ֣ים תְּלַהֵ֑ט וְ֝לַ֗הַב מִפִּ֥יו יֵצֵֽא׃ ‬
I nakken hans bur det styrke, og redsle spring framfor han.
בְּֽ֭צַוָּארוֹ יָלִ֣ין עֹ֑ז וּ֝לְפָנָ֗יו תָּד֥וּץ דְּאָבָֽה׃ ‬
Kjøtfaldene hans heng fast saman, dei er støypte på han og kan ikkje rokkast.
מַפְּלֵ֣י בְשָׂר֣וֹ דָבֵ֑קוּ יָצ֥וּק עָ֝לָ֗יו בַּל־יִמּֽוֹט׃ ‬
Hjartet hans er støypt som stein, hardt som den nedste kvernsteinen.
לִ֭בּוֹ יָצ֣וּק כְּמוֹ־אָ֑בֶן וְ֝יָצ֗וּק כְּפֶ֣לַח תַּחְתִּֽית׃ ‬
Når han reiser seg, vert dei mektige redde; dei famlar av forfærding.
מִ֭שֵּׂתוֹ יָג֣וּרוּ אֵלִ֑ים מִ֝שְּׁבָרִ֗ים יִתְחַטָּֽאוּ׃ ‬
Om sverdet råkar han, bit det ikkje, korkje spyd, kastespyd eller brynje.
מַשִּׂיגֵ֣הוּ חֶ֭רֶב בְּלִ֣י תָק֑וּם חֲנִ֖ית מַסָּ֣ע וְשִׁרְיָֽה׃ ‬
Han reknar jern som halm, bronse som rotnande tre.
יַחְשֹׁ֣ב לְתֶ֣בֶן בַּרְזֶ֑ל לְעֵ֖ץ רִקָּב֣וֹן נְחוּשָֽׁה׃ ‬
Piler jagar han ikkje på flukt; slyngesteinar vert som halmstrå for han.
לֹֽא־יַבְרִיחֶ֥נּוּ בֶן־קָ֑שֶׁת לְ֝קַ֗שׁ נֶהְפְּכוּ־ל֥וֹ אַבְנֵי־קָֽלַע׃ ‬
Klubber reknar han som halmstrå, og han ler av susande spyd.
כְּ֭קַשׁ נֶחְשְׁב֣וּ תוֹתָ֑ח וְ֝יִשְׂחַ֗ק לְרַ֣עַשׁ כִּידֽוֹן׃ ‬
Under seg har han skarpe potteskår; han breier ut ei treskjeslegde over gjørma.
תַּ֭חְתָּיו חַדּ֣וּדֵי חָ֑רֶשׂ יִרְפַּ֖ד חָר֣וּץ עֲלֵי־טִֽיט׃ ‬
Han får djupet til å koka som ein gryte; han gjer havet til ein salvekrukke.
יַרְתִּ֣יחַ כַּסִּ֣יר מְצוּלָ֑ה יָ֝֗ם יָשִׂ֥ים כַּמֶּרְקָחָֽה׃ ‬
Etter seg let han ein lysande strime; ein skulle tru djupet hadde grått hår.
אַ֭חֲרָיו יָאִ֣יר נָתִ֑יב יַחְשֹׁ֖ב תְּה֣וֹם לְשֵׂיבָֽה׃ ‬
På jorda finst det ingen som er hans like; han er skapt til å vera utan frykt.
אֵֽין־עַל־עָפָ֥ר מָשְׁל֑וֹ הֶ֝עָשׂ֗וּ לִבְלִי־חָֽת׃ ‬
Han ser ned på alt som er høgt; han er konge over alle stolte dyr.
אֵֽת־כָּל־גָּבֹ֥הַּ יִרְאֶ֑ה ה֝֗וּא מֶ֣לֶךְ עַל־כָּל־בְּנֵי־שָֽׁחַץ׃ ס ‬
←→