FLOGVIT
.bible

JobKapittel 41

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Sjå, vona om å vinna over han vert sviken; ein vert kasta til jorda berre ved synet av han.
Se, håpet om ham blir gjort til skamme. Blir ikke enhver slått til jorden bare ved synet av ham?
Ingen er så djerv at han tør vekkja han. Kven kan då stå framfor meg?
Ingen er så dristig at han våger å vekke ham. Hvem kan da stå foran meg?
Kven har gjeve meg noko først, så eg må løna han att? Alt under himmelen høyrer meg til.
Hvem har gitt meg noe først, så jeg må gjengjelde det? Alt under himmelen tilhører meg.
Eg vil ikkje teia om lemene hans, om krafta hans og den fagre skapnaden hans.
Jeg vil ikke tie om hans lemmer, om hans veldige kraft og vakre kroppsbygning.
Kven kan riva av han det ytre plagget? Kven kan trengja inn mellom dei doble kjevane hans?
Hvem kan avdekke hans ytre kledning? Hvem kan trenge inn gjennom hans doble panser?
Kven kan opna dørene til andletet hans? Rundt tennene hans rår redsle.
Hvem kan åpne dørene til hans gap? Rundt tennene hans hersker redsel.
Ryggen hans er rekkjer av skjold, tett attlatne som med segl.
Hans stolthet er rader av skjold, lukket med tett forsegling.
Dei ligg så tett saman at ikkje luft kan koma imellom dei.
Det ene ligger tett inntil det andre, ikke en pust kan trenge inn mellom dem.
Dei heng fast i kvarandre, dei grip inn i kvarandre og kan ikkje skiljast.
De henger sammen med hverandre, de griper inn i hverandre og kan ikke skilles.
Når han nys, blikar det ljos, og augo hans er som morgonroden sine augnelok.
Når han nyser, stråler det lys, og øynene hans er som morgenrødens øyelokk.
Frå kjeften hans fer det faklar, eldgnestar sprutar ut.
Fra munnen hans farer flammer ut, gnister av ild spruter frem.
Frå nasebora hans stig det røyk, som frå ein gryte som vert blåsen over siveld.
Fra neseborene hans stiger røyk, som fra en kokende gryte over brennende siv.
Pusten hans tenner glør, og loge slår ut frå kjeften hans.
Hans pust tenner glør, og flammer slår ut fra hans munn.
I nakken hans bur det styrke, og redsle spring framfor han.
I nakken hans bor styrke, og redsel danser foran ham.
Kjøtfaldene hans heng fast saman, dei er støypte på han og kan ikkje rokkast.
Kjøttfoldene på kroppen hans henger tett sammen, de er fast støpt på ham og kan ikke rokkes.
Hjartet hans er støypt som stein, hardt som den nedste kvernsteinen.
Hjertet hans er støpt som stein, hardt som den nedre kvernsteinen.
Når han reiser seg, vert dei mektige redde; dei famlar av forfærding.
Når han reiser seg, gripes de mektige av frykt, av forferdelse famler de seg vill.
Om sverdet råkar han, bit det ikkje, korkje spyd, kastespyd eller brynje.
Sverdet som treffer ham, har ingen virkning, heller ikke spyd, kastevåpen eller brynje.
Han reknar jern som halm, bronse som rotnande tre.
Jern regner han som strå, og bronse som råttent tre.
Piler jagar han ikkje på flukt; slyngesteinar vert som halmstrå for han.
Piler jager ham ikke på flukt, slyngesteiner blir som halm for ham.
Klubber reknar han som halmstrå, og han ler av susande spyd.
Køller regner han som halmstrå, og han ler av susende spyd.
Under seg har han skarpe potteskår; han breier ut ei treskjeslegde over gjørma.
Under buken har han skarpe potteskår, han drar en treskeslede over gjørmen.
Han får djupet til å koka som ein gryte; han gjer havet til ein salvekrukke.
Han får dypet til å koke som en gryte, han gjør havet til en salvekjele.
Etter seg let han ein lysande strime; ein skulle tru djupet hadde grått hår.
Bak seg etterlater han en lysende sti, man kan tro at havdypet er gråhåret.
På jorda finst det ingen som er hans like; han er skapt til å vera utan frykt.
På jorden finnes ikke hans like, han er skapt uten frykt.
Han ser ned på alt som er høgt; han er konge over alle stolte dyr.
Han ser ned på alt som er høyt, han er konge over alle stolte skapninger.
←→