FLOGVIT
.bible

JobKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Job til orde og sa:
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר׃ ‬
Ja, eg veit at det er slik. Men korleis kan eit menneske vera rettferdig for Gud?
אָ֭מְנָם יָדַ֣עְתִּי כִי־כֵ֑ן וּמַה־יִּצְדַּ֖ק אֱנ֣וֹשׁ עִם־אֵֽל׃ ‬
Om nokon ville føra sak mot han, kunne han ikkje svara han éin gong av tusen.
אִם־יַ֭חְפֹּץ לָרִ֣יב עִמּ֑וֹ לֹֽא־יַ֝עֲנֶ֗נּוּ אַחַ֥ת מִנִּי־אָֽלֶף׃ ‬
Han er vis i hjarta og veldig i kraft. Kven har sett seg opp mot han og gått uskadd frå det?
חֲכַ֣ם לֵ֭בָב וְאַמִּ֣יץ כֹּ֑חַ מִֽי־הִקְשָׁ֥ה אֵ֝לָ֗יו וַיִּשְׁלָֽם׃ ‬
Han flyttar fjell utan at dei veit det, han veltar dei i sin vreide.
הַמַּעְתִּ֣יק הָ֭רִים וְלֹ֣א יָדָ֑עוּ אֲשֶׁ֖ר הֲפָכָ֣ם בְּאַפּֽוֹ׃ ‬
Han rister jorda ut av staden hennar, så søylene hennar skjelv.
הַמַּרְגִּ֣יז אֶ֭רֶץ מִמְּקוֹמָ֑הּ וְ֝עַמּוּדֶ֗יהָ יִתְפַלָּצֽוּן׃ ‬
Han talar til sola, og ho står ikkje opp, og han forseglar stjernene.
הָאֹמֵ֣ר לַ֭חֶרֶס וְלֹ֣א יִזְרָ֑ח וּבְעַ֖ד כּוֹכָבִ֣ים יַחְתֹּֽם׃ ‬
Han åleine spanar ut himmelen og går på havets høgder.
נֹטֶ֣ה שָׁמַ֣יִם לְבַדּ֑וֹ וְ֝דוֹרֵ֗ךְ עַל־בָּ֥מֳתֵי יָֽם׃ ‬
Han laga Karlsvogna, Orion og Sjustjerna og stjernebileta i sør.
עֹֽשֶׂה־עָ֭שׁ כְּסִ֥יל וְכִימָ֗ה וְחַדְרֵ֥י תֵמָֽן׃ ‬
Han gjer store ting som ikkje kan granskast, og under utan tal.
עֹשֶׂ֣ה גְ֭דֹלוֹת עַד־אֵ֣ין חֵ֑קֶר וְ֝‪[t]‬נִפְלָא֗וֹת עַד־אֵ֥ין מִסְפָּֽר׃ ‬
Sjå, han går forbi meg, og eg ser han ikkje. Han fer framom, og eg merkar han ikkje.
הֵ֤ן יַעֲבֹ֣ר עָ֭לַי וְלֹ֣א אֶרְאֶ֑ה וְ֝יַחֲלֹ֗ף וְֽלֹא־אָבִ֥ין לֽוֹ׃ ‬
Sjå, han riv bort – kven kan hindra han? Kven kan seia til han: Kva gjer du?
הֵ֣ן יַ֭חְתֹּף מִ֣י יְשִׁיבֶ֑נּוּ מִֽי־יֹאמַ֥ר אֵ֝לָ֗יו מַֽה־תַּעֲשֶֽׂה׃ ‬
Gud held ikkje vreiden sin tilbake. Under han bøyer Rahabs hjelparar seg.
אֱ֭לוֹהַּ לֹא־יָשִׁ֣יב אַפּ֑וֹ *תחתו **תַּחְתָּ֥יו שָׁ֝חֲח֗וּ עֹ֣זְרֵי רָֽהַב׃ ‬
Kor mykje mindre kan då eg svara han og velja ut ord mot han!
אַ֭ף כִּֽי־אָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑נּוּ אֶבְחֲרָ֖ה דְבָרַ֣י עִמּֽוֹ׃ ‬
Sjølv om eg hadde rett, kunne eg ikkje svara. Eg måtte berre be domaren min om nåde.
אֲשֶׁ֣ר אִם־צָ֭דַקְתִּי לֹ֣א אֶעֱנֶ֑ה לִ֝מְשֹׁפְטִ֗י אֶתְחַנָּֽן׃ ‬
Om eg ropa og han svara meg, ville eg ikkje tru at han høyrde på røysta mi.
אִם־קָרָ֥אתִי וַֽיַּעֲנֵ֑נִי לֹֽא־אַ֝אֲמִ֗ין כִּֽי־יַאֲזִ֥ין קוֹלִֽי׃ ‬
For med ein storm krossar han meg og aukar såra mine utan grunn.
אֲשֶׁר־בִּשְׂעָרָ֥ה יְשׁוּפֵ֑נִי וְהִרְבָּ֖ה פְצָעַ֣י חִנָּֽם׃ ‬
Han lèt meg ikkje henta pusten, men mettar meg med bitterheit.
לֹֽא־יִ֭תְּנֵנִי הָשֵׁ֣ב רוּחִ֑י כִּ֥י יַ֝שְׂבִּעַ֗נִי מַמְּרֹרִֽים׃ ‬
Gjeld det styrke – han er den mektige! Gjeld det rett – kven kan stemna han?
אִם־לְכֹ֣חַ אַמִּ֣יץ הִנֵּ֑ה וְאִם־לְ֝מִשְׁפָּ֗ט מִ֣י יוֹעִידֵֽנִי׃ ‬
Sjølv om eg har rett, dømer munnen min meg skuldig. Sjølv om eg er ulastande, gjer han meg til ein uærleg mann.
אִם־אֶ֭צְדָּק פִּ֣י יַרְשִׁיעֵ֑נִי תָּֽם־אָ֝֗נִי וַֽיַּעְקְשֵֽׁנִי׃ ‬
Eg er ulastande – eg kjenner ikkje meg sjølv lenger, eg foraktar livet mitt.
תָּֽם־אָ֭נִי לֹֽא־אֵדַ֥ע נַפְשִׁ֗י אֶמְאַ֥ס חַיָּֽי׃ ‬
Det er eitt og det same, difor seier eg: Han gjer ende på både den ulastelege og den ugudelege.
אַחַ֗ת הִ֥יא עַל־כֵּ֥ן אָמַ֑רְתִּי תָּ֥ם וְ֝רָשָׁ֗ע ה֣וּא מְכַלֶּֽה׃ ‬
Når svøpa brått drep, spottar han dei uskuldige si prøving.
אִם־שׁ֭וֹט יָמִ֣ית פִּתְאֹ֑ם לְמַסַּ֖ת נְקִיִּ֣ם יִלְעָֽג׃ ‬
Jorda er gjeven i hendene på dei ugudelege. Han dekkjer til andletet på domarane hennar. Om ikkje han – kven er det då?
אֶ֤רֶץ ׀ נִתְּנָ֬ה בְֽיַד־רָשָׁ֗ע פְּנֵֽי־שֹׁפְטֶ֥יהָ יְכַסֶּ֑ה אִם־לֹ֖א אֵפ֣וֹא מִי־הֽוּא׃ ‬
Dagane mine er snøggare enn ein løpar, dei flyg av stad utan å sjå noko godt.
וְיָמַ֣י קַ֭לּוּ מִנִּי־רָ֑ץ בָּֽ֝רְח֗וּ לֹא־רָא֥וּ טוֹבָֽה׃ ‬
Dei glid forbi som sivbåtar, som ein ørn som stuper ned mot byttet.
חָ֭לְפוּ עִם־אֳנִיּ֣וֹת אֵבֶ֑ה כְּ֝נֶ֗שֶׁר יָט֥וּשׂ עֲלֵי־אֹֽכֶל׃ ‬
Om eg seier: Eg vil gløyma klaga mi, skifta andletsuttrykk og vera glad –
אִם־אָ֭מְרִי אֶשְׁכְּחָ֣ה שִׂיחִ֑י אֶעֶזְבָ֖ה פָנַ֣י וְאַבְלִֽיגָה׃ ‬
då fryktar eg alle mine lidingar, for eg veit at du ikkje frikjenner meg.
יָגֹ֥רְתִּי כָל־עַצְּבֹתָ֑י יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי־לֹ֥א תְנַקֵּֽנִי׃ ‬
Eg vert dømd skuldig. Kvifor skal eg då streva fåfengt?
אָנֹכִ֥י אֶרְשָׁ֑ע לָמָּה־זֶּ֝֗ה הֶ֣בֶל אִיגָֽע׃ ‬
Om eg vaska meg med snøvatn og reinsa hendene mine med lut,
אִם־הִתְרָחַ֥צְתִּי *במו־**בְמֵי־שָׁ֑לֶג וַ֝הֲזִכּ֗וֹתִי בְּבֹ֣ר כַּפָּֽי׃ ‬
då ville du dukka meg ned i søla, så kleda mine ville styggjast ved meg.
אָ֭ז בַּשַּׁ֣חַת תִּטְבְּלֵ֑נִי וְ֝תִֽעֲב֗וּנִי שַׂלְמוֹתָֽי׃ ‬
For han er ikkje eit menneske som meg, så eg kunne svara han, så vi kunne møtast i retten.
כִּי־לֹא־אִ֣ישׁ כָּמֹ֣נִי אֶֽעֱנֶ֑נּוּ נָב֥וֹא יַ֝חְדָּ֗ו בַּמִּשְׁפָּֽט׃ ‬
Det finst ingen meklar mellom oss som kunne leggja handa si på oss begge.
לֹ֣א יֵשׁ־בֵּינֵ֣ינוּ מוֹכִ֑יחַ יָשֵׁ֖ת יָד֣וֹ עַל־שְׁנֵֽינוּ׃ ‬
Gjev han tek riset sitt bort frå meg, og lat ikkje redsla for han skremma meg.
יָסֵ֣ר מֵעָלַ֣י שִׁבְט֑וֹ וְ֝אֵמָת֗וֹ אַֽל־תְּבַעֲתַֽנִּי׃ ‬
Då ville eg tala utan å frykta han. Men slik er det ikkje med meg.
אַֽ֭דַבְּרָה וְלֹ֣א אִירָאֶ֑נּוּ כִּ֥י לֹא־כֵ֥ן אָ֝נֹכִ֗י עִמָּדִֽי׃ ‬
←→