FLOGVIT
.bible

JobKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Job til orde og sa:
Da svarte Job og sa:
Ja, eg veit at det er slik. Men korleis kan eit menneske vera rettferdig for Gud?
Ja, jeg vet at det er slik. Men hvordan kan et menneske være rettferdig for Gud?
Om nokon ville føra sak mot han, kunne han ikkje svara han éin gong av tusen.
Om han ville føre sak mot ham, kunne han ikke svare ham én gang av tusen.
Han er vis i hjarta og veldig i kraft. Kven har sett seg opp mot han og gått uskadd frå det?
Han er vis i hjertet og veldig i kraft. Hvem har satt seg opp mot ham og gått uskadd fra det?
Han flyttar fjell utan at dei veit det, han veltar dei i sin vreide.
Han som flytter fjell uten at de vet det, han som velter dem i sin vrede.
Han rister jorda ut av staden hennar, så søylene hennar skjelv.
Han ryster jorden fra dens plass, så dens søyler skjelver.
Han talar til sola, og ho står ikkje opp, og han forseglar stjernene.
Han befaler solen, og den går ikke opp; han forsegler stjernene.
Han åleine spanar ut himmelen og går på havets høgder.
Han alene spenner ut himmelen og går på havets høyder.
Han laga Karlsvogna, Orion og Sjustjerna og stjernebileta i sør.
Han som skapte Bjørnen, Orion og Syvstjernen, og stjernekamrene i sør.
Han gjer store ting som ikkje kan granskast, og under utan tal.
Han gjør store ting som ikke kan utforskes, og underfulle gjerninger uten tall.
Sjå, han går forbi meg, og eg ser han ikkje. Han fer framom, og eg merkar han ikkje.
Se, han går forbi meg, og jeg ser ham ikke; han farer videre, og jeg merker ham ikke.
Sjå, han riv bort – kven kan hindra han? Kven kan seia til han: Kva gjer du?
Se, han river bort – hvem kan hindre ham? Hvem vil si til ham: Hva gjør du?
Gud held ikkje vreiden sin tilbake. Under han bøyer Rahabs hjelparar seg.
Gud holder ikke tilbake sin vrede; under ham bøyer Rahabs hjelpere seg.
Kor mykje mindre kan då eg svara han og velja ut ord mot han!
Hvor mye mindre kan jeg da svare ham og velge mine ord mot ham?
Sjølv om eg hadde rett, kunne eg ikkje svara. Eg måtte berre be domaren min om nåde.
Selv om jeg hadde rett, kunne jeg ikke svare; jeg måtte be min dommer om nåde.
Om eg ropa og han svara meg, ville eg ikkje tru at han høyrde på røysta mi.
Om jeg ropte og han svarte meg, ville jeg ikke tro at han lyttet til min røst.
For med ein storm krossar han meg og aukar såra mine utan grunn.
For med en storm knuser han meg og gir meg sår på sår uten grunn.
Han lèt meg ikkje henta pusten, men mettar meg med bitterheit.
Han lar meg ikke hente pusten, men fyller meg med bitterhet.
Gjeld det styrke – han er den mektige! Gjeld det rett – kven kan stemna han?
Gjelder det styrke – se, han er mektig! Gjelder det rett – hvem kan stevne ham?
Sjølv om eg har rett, dømer munnen min meg skuldig. Sjølv om eg er ulastande, gjer han meg til ein uærleg mann.
Om jeg hadde rett, ville min egen munn dømme meg skyldig; var jeg uskyldig, ville han gjøre meg til en fordreid.
Eg er ulastande – eg kjenner ikkje meg sjølv lenger, eg foraktar livet mitt.
Jeg er uskyldig – jeg bryr meg ikke om meg selv; jeg forakter mitt liv.
Det er eitt og det same, difor seier eg: Han gjer ende på både den ulastelege og den ugudelege.
Det er ett og det samme, derfor sier jeg: Han ødelegger både den uskyldige og den ugudelige.
Når svøpa brått drep, spottar han dei uskuldige si prøving.
Når svøpen plutselig dreper, spotter han de uskyldiges fortvilelse.
Jorda er gjeven i hendene på dei ugudelege. Han dekkjer til andletet på domarane hennar. Om ikkje han – kven er det då?
Jorden er gitt i den ugudeliges hånd; han dekker til dommernes ansikt. Er det ikke han, hvem er det da?
Dagane mine er snøggare enn ein løpar, dei flyg av stad utan å sjå noko godt.
Mine dager er raskere enn en løper; de flyr av sted uten å se noe godt.
Dei glid forbi som sivbåtar, som ein ørn som stuper ned mot byttet.
De farer forbi som sivbåter, som en ørn som slår ned på sitt bytte.
Om eg seier: Eg vil gløyma klaga mi, skifta andletsuttrykk og vera glad –
Om jeg sier: Jeg vil glemme min klage, jeg vil endre mitt ansikt og muntre meg opp –
då fryktar eg alle mine lidingar, for eg veit at du ikkje frikjenner meg.
da frykter jeg alle mine smerter; jeg vet at du ikke vil holde meg uskyldig.
Eg vert dømd skuldig. Kvifor skal eg då streva fåfengt?
Jeg blir funnet skyldig uansett – hvorfor strever jeg da forgjeves?
Om eg vaska meg med snøvatn og reinsa hendene mine med lut,
Om jeg vasket meg med snøvann og renset mine hender med lut,
då ville du dukka meg ned i søla, så kleda mine ville styggjast ved meg.
da ville du dyppe meg i gjørmen, så mine egne klær ville avsky meg.
For han er ikkje eit menneske som meg, så eg kunne svara han, så vi kunne møtast i retten.
For han er ikke et menneske som meg, så jeg kunne svare ham, så vi kunne gå sammen til retten.
Det finst ingen meklar mellom oss som kunne leggja handa si på oss begge.
Det finnes ingen voldgiftsmann mellom oss som kunne legge sin hånd på oss begge.
Gjev han tek riset sitt bort frå meg, og lat ikkje redsla for han skremma meg.
La ham ta sin stav bort fra meg, og la ikke hans redsel skremme meg.
Då ville eg tala utan å frykta han. Men slik er det ikkje med meg.
Da ville jeg tale og ikke frykte ham, men slik er det ikke med meg nå.
←→