FLOGVIT
Tema
.bible

OrdspråkeneKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Ordtaka til Salomo, son til David, konge i Israel.
מִ֭שְׁלֵי שְׁלֹמֹ֣ה בֶן־דָּוִ֑ד מֶ֝֗לֶךְ יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Dei er til å kjenna visdom og tukt, til å forstå ord med innsikt,
לָדַ֣עַת חָכְמָ֣ה וּמוּסָ֑ר לְ֝הָבִ֗ין אִמְרֵ֥י בִינָֽה׃ ‬
til å ta imot oppseding i klokskap, i rettferd, rett og rettsinn,
לָ֭קַחַת מוּסַ֣ר הַשְׂכֵּ֑ל צֶ֥דֶק וּ֝מִשְׁפָּ֗ט וּמֵישָׁרִֽים׃ ‬
til å gje dei uvitande kløkt, og dei unge kunnskap og omtanke.
לָתֵ֣ת לִפְתָאיִ֣ם עָרְמָ֑ה לְ֝נַ֗עַר דַּ֣עַת וּמְזִמָּֽה׃ ‬
Den vise skal høyra og auka si lærdom, og den forstandige skal vinna kloke råd,
יִשְׁמַ֣ע חָ֭כָם וְי֣וֹסֶף לֶ֑קַח וְ֝נָב֗וֹן תַּחְבֻּל֥וֹת יִקְנֶֽה׃ ‬
så han forstår ordtak og biletspråk, ord frå dei vise og gåtene deira.
לְהָבִ֣ין מָ֭שָׁל וּמְלִיצָ֑ה דִּבְרֵ֥י חֲ֝כָמִ֗ים וְחִידֹתָֽם׃ ‬
Frykt for Herren er opphavet til kunnskap, men dårar foraktar visdom og tukt.
יִרְאַ֣ת יְ֭הוָה רֵאשִׁ֣ית דָּ֑עַת חָכְמָ֥ה וּ֝מוּסָ֗ר אֱוִילִ֥ים בָּֽזוּ׃ פ ‬
Høyr, son min, på opplæringa frå far din, og forlat ikkje læra frå mor di.
שְׁמַ֣ע בְּ֭נִי מוּסַ֣ר אָבִ֑יךָ וְאַל־תִּ֝טֹּ֗שׁ תּוֹרַ֥ת אִמֶּֽךָ׃ ‬
For dei er ein vakker krans for hovudet ditt og kjeder om halsen din.
כִּ֤י ׀ לִוְיַ֤ת חֵ֓ן הֵ֬ם לְרֹאשֶׁ֑ךָ וַ֝עֲנָקִ֗ים לְגַרְגְּרֹתֶֽיךָ׃ ‬
Son min, om syndarar lokkar deg, så følg dei ikkje!
בְּנִ֡י אִם־יְפַתּ֥וּךָ חַ֝טָּאִ֗ים אַל־תֹּבֵֽא׃ ‬
Om dei seier: «Kom med oss! Lat oss liggja på lur etter blod, lat oss løyna oss for den uskuldige utan grunn.
אִם־יֹאמְרוּ֮ לְכָ֢ה אִ֫תָּ֥נוּ נֶאֶרְבָ֥ה לְדָ֑ם נִצְפְּנָ֖ה לְנָקִ֣י חִנָּֽם׃ ‬
Vi skal sluka dei levande som dødsriket, heile og haldne, som dei som går ned i grava.
נִ֭בְלָעֵם כִּשְׁא֣וֹל חַיִּ֑ים וּ֝תְמִימִ֗ים כְּי֣וֹרְדֵי בֽוֹר׃ ‬
Vi skal finna all slags kostbar rikdom, vi skal fylla husa våre med rov.
כָּל־ה֣וֹן יָקָ֣ר נִמְצָ֑א נְמַלֵּ֖א בָתֵּ֣ינוּ שָׁלָֽל׃ ‬
Kast loddet ditt inn saman med oss, vi skal alle ha éin felles pung.»
גּ֭וֹרָ֣לְךָ תַּפִּ֣יל בְּתוֹכֵ֑נוּ כִּ֥יס אֶ֝חָ֗ד יִהְיֶ֥ה לְכֻלָּֽנוּ׃ ‬
Son min, gå ikkje på vegen saman med dei! Hald foten din borte frå stigen deira!
בְּנִ֗י אַל־תֵּלֵ֣ךְ בְּדֶ֣רֶךְ אִתָּ֑ם מְנַ֥ע רַ֝גְלְךָ֗ מִנְּתִיבָתָֽם׃ ‬
For føtene deira spring mot det vonde, dei hastar av stad for å utøsa blod.
כִּ֣י רַ֭גְלֵיהֶם לָרַ֣ע יָר֑וּצוּ וִֽ֝ימַהֲר֗וּ לִשְׁפָּךְ־דָּֽם׃ ‬
For det er fåfengt å spenna ut garnet for augo på alle fuglar.
כִּֽי־חִ֭נָּם מְזֹרָ֣ה הָרָ֑שֶׁת בְּ֝עֵינֵ֗י כָל־בַּ֥עַל כָּנָֽף׃ ‬
Men desse ligg på lur etter sitt eige blod, dei set feller for sine eigne liv.
וְ֭הֵם לְדָמָ֣ם יֶאֱרֹ֑בוּ יִ֝צְפְּנ֗וּ לְנַפְשֹׁתָֽם׃ ‬
Slik går det med alle som jagar etter urett vinning – vinningen tek livet av den som eig henne.
כֵּ֗ן אָ֭רְחוֹת כָּל־בֹּ֣צֵֽעַ בָּ֑צַע אֶת־נֶ֖פֶשׁ בְּעָלָ֣יו יִקָּֽח׃ פ ‬
Visdomen ropar høgt på gata, ho lèt røysta si lyda på torga.
חָ֭כְמוֹת בַּח֣וּץ תָּרֹ֑נָּה בָּ֝רְחֹב֗וֹת תִּתֵּ֥ן קוֹלָֽהּ׃ ‬
På toppen av dei bråkete stadene ropar ho, ved inngangen til byportane forkynner ho orda sine:
בְּרֹ֥אשׁ הֹמִיּ֗וֹת תִּ֫קְרָ֥א בְּפִתְחֵ֖י שְׁעָרִ֥ים בָּעִ֗יר אֲמָרֶ֥יהָ תֹאמֵֽר׃ ‬
«Kor lenge, de uvitande, vil de elska uvitenheit? Kor lenge vil spottarane elska spott, og dårane hata kunnskap?
עַד־מָתַ֣י ׀ פְּתָיִם֮ תְּֽאֵהֲב֫וּ פֶ֥תִי וְלֵצִ֗ים לָ֭צוֹן חָמְד֣וּ לָהֶ֑ם וּ֝כְסִילִ֗ים יִשְׂנְאוּ־דָֽעַת׃ ‬
Vend om når eg refsar dykk! Sjå, eg vil ausa ut ånda mi over dykk, eg vil kunngjera orda mine for dykk.
תָּשׁ֗וּבוּ לְֽת֫וֹכַחְתִּ֥י הִנֵּ֤ה אַבִּ֣יעָה לָכֶ֣ם רוּחִ֑י אוֹדִ֖יעָה דְבָרַ֣י אֶתְכֶֽם׃ ‬
Fordi eg ropa og de nekta å høyra, fordi eg rekte ut handa mi og ingen gav akt,
יַ֣עַן קָ֭רָאתִי וַתְּמָאֵ֑נוּ נָטִ֥יתִי יָ֝דִ֗י וְאֵ֣ין מַקְשִֽׁיב׃ ‬
fordi de vraka alle råda mine og ikkje ville ta imot refs frå meg,
וַתִּפְרְע֥וּ כָל־עֲצָתִ֑י וְ֝תוֹכַחְתִּ֗י לֹ֣א אֲבִיתֶֽם׃ ‬
difor skal eg le når ulukka rammar dykk, eg skal spotta når redsla kjem over dykk,
גַּם־אֲ֭נִי בְּאֵידְכֶ֣ם אֶשְׂחָ֑ק אֶ֝לְעַ֗ג בְּבֹ֣א פַחְדְּכֶֽם׃ ‬
når redsla kjem over dykk som ein storm, og ulukka kjem som ein kvervelvind, når naud og trengsle kjem over dykk.
בְּבֹ֤א *כשאוה **כְשׁוֹאָ֨ה ׀ פַּחְדְּכֶ֗ם וְֽ֭אֵידְכֶם כְּסוּפָ֣ה יֶאֱתֶ֑ה בְּבֹ֥א עֲ֝לֵיכֶ֗ם צָרָ֥ה וְצוּקָֽה׃ ‬
Då skal dei ropa til meg, men eg vil ikkje svara. Dei skal søkja meg ivrig, men ikkje finna meg.
אָ֣ז יִ֭קְרָאֻנְנִי וְלֹ֣א אֶֽעֱנֶ֑ה יְ֝שַׁחֲרֻ֗נְנִי וְלֹ֣א יִמְצָאֻֽנְנִי׃ ‬
Fordi dei hata kunnskap og ikkje valde å frykta Herren,
תַּ֭חַת כִּי־שָׂ֣נְאוּ דָ֑עַת וְיִרְאַ֥ת יְ֝הֹוָ֗ה לֹ֣א בָחָֽרוּ׃ ‬
fordi dei ikkje ville ha råda mine og forakta all refs frå meg,
לֹא־אָב֥וּ לַעֲצָתִ֑י נָ֝אֲצ֗וּ כָּל־תּוֹכַחְתִּֽי׃ ‬
difor skal dei eta frukta av sin eigen veg og mettast av sine eigne råd.
וְֽ֭יֹאכְלוּ מִפְּרִ֣י דַרְכָּ֑ם וּֽמִמֹּעֲצֹ֖תֵיהֶ֣ם יִשְׂבָּֽעוּ׃ ‬
For dei uvitande sin fråfall skal drepa dei, og dårane si sorgløyse skal øydeleggja dei.
כִּ֤י מְשׁוּבַ֣ת פְּתָיִ֣ם תַּֽהַרְגֵ֑ם וְשַׁלְוַ֖ת כְּסִילִ֣ים תְּאַבְּדֵֽם׃ ‬
Men den som høyrer på meg, skal bu trygt og vera utan frykt for ulukke.»
וְשֹׁמֵ֣עַֽ לִ֭י יִשְׁכָּן־בֶּ֑טַח וְ֝שַׁאֲנַ֗ן מִפַּ֥חַד רָעָֽה׃ פ ‬
←→