RomerneKapittel 7

+ Undertekst Grunntekst ← Forrige Neste →

Eller veit de ikkje, søsken – for eg talar til dei som kjenner lova – at lova rår over eit menneske så lenge det lever?

For ei gift kvinne er bunden av lova til mannen sin så lenge han lever. Men dersom mannen døyr, er ho løyst frå lova som batt henne til han.

Difor blir ho kalla horkvinne om ho giftar seg med ein annan mann medan mannen hennar lever. Men dersom mannen døyr, er ho fri frå lova, slik at ho ikkje er ei horkvinne om ho giftar seg med ein annan mann.

Såleis, søskena mine, har de òg døydd frå lova gjennom Kristi kropp, så de kan tilhøyra ein annan, han som vart reist opp frå dei døde, for at vi skal bera frukt for Gud.

For då vi var i kjøtet, verka dei syndige lidenskapane som vart vekte gjennom lova, i lemene våre, så vi bar frukt for døden.

Men no er vi løyste frå lova, sidan vi har døydd frå det som heldt oss fanga. Difor tener vi no i Andens nye vesen, og ikkje i bokstavens gamle vesen.

Kva skal vi då seia? Er lova synd? På ingen måte! Men eg kjende ikkje synda utan gjennom lova. For eg hadde ikkje visst kva lyst var, om ikkje lova hadde sagt: «Du skal ikkje lysta.»

Men synda greip høvet gjennom bodet og verka all slags lyst i meg. For utan lova er synda død.

Eg levde ein gong utan lova. Men då bodet kom, vakna synda til liv,

og eg døydde. Det viste seg at bodet som skulle føra til liv, førte til død for meg.

For synda greip høvet gjennom bodet, forførte meg og drap meg ved det.

Så er då lova heilag, og bodet er heilagt, rettferdig og godt.

Vart då det som er godt, til død for meg? På ingen måte! Men synda gjorde det, for at ho skulle bli avslørt som synd ved å verka død i meg gjennom det gode. Slik skulle synda gjennom bodet visa seg å vera syndig over all måte.

Vi veit at lova er åndeleg, men eg er av kjøt, seld som slave under synda.

For eg forstår ikkje det eg gjer. Det eg vil, det gjer eg ikkje. Men det eg hatar, det gjer eg.

Men når eg gjer det eg ikkje vil, seier eg meg samd med lova i at ho er god.

Men då er det ikkje lenger eg som gjer det, men synda som bur i meg.

For eg veit at i meg, det vil seia i kjøtet mitt, bur det ikkje noko godt. For viljen ligg føre hos meg, men ikkje det å gjera det gode.

For det gode som eg vil, gjer eg ikkje. Men det vonde som eg ikkje vil, det gjer eg.

Men om eg gjer det eg ikkje vil, då er det ikkje lenger eg som gjer det, men synda som bur i meg.

Eg finn altså at dette er lova for meg: Når eg vil gjera det gode, ligg det vonde like ved.

For eg gleder meg i Guds lov etter det indre mennesket.

Men eg ser ei anna lov i lemene mine som strider mot lova i sinnet mitt og held meg fanga under syndelova som er i lemene mine.

Eg arme menneske! Kven skal fria meg frå denne dødens kropp?

Takk til Gud ved Jesus Kristus, vår Herre! Så tener eg då sjølv med sinnet Guds lov, men med kjøtet syndelova.

Oppslag

Sammendrag2

Kapittel 7

Hovedtema: Paulus forklarer de troendes frihet fra loven og beskriver menneskets indre kamp mellom å ville det gode og gjøre det onde.

Innhold: Gjennom en ekteskapsanalogi viser Paulus at de troende er døde for loven ved Kristi legeme og nå tilhører ham som stod opp fra de døde. Loven er hellig og god, men den avslører synden uten å kunne overvinne den. Paulus beskriver sin indre konflikt: han vil det gode, men synden som bor i ham, får ham til å gjøre det onde. Frelse fra denne tilstanden kommer kun gjennom Jesus Kristus.

Nøkkelord/bilder:

Ekteskapsanalogien (v. 1-4): Som en kvinne er fri fra ekteskapsloven når mannen dør, er de troende frigjort fra loven gjennom Kristi død.
Loven som hellig (v. 12): Loven er ikke synd, men hellig, rettferdig og god – den avslører synden.
Synden som bor i meg (v. 17, 20): Synden beskrives som en makt som bor i mennesket og virker mot dets vilje.
Det indre mennesket (v. 22-23): Paulus skiller mellom sinnet som gleder seg i Guds lov og lemmene som er fanget under syndens lov.

Historisk kontekst

Historisk og kulturell kontekst for Romerne 7

Hendelser og skikker

Paulus åpner kapittelet med en illustrasjon fra ekteskapslovgivningen (vers 1-3). I både jødisk og romersk rett var ekteskapet bindende så lenge begge ektefeller levde, og døden frigjorde den gjenlevende fra ekteskapsbåndet. Den greske termen hypandros (ὕπανδρος, «under en mann») beskriver en gift kvinnes juridiske status. I romersk lov var en kvinne ofte underlagt manus (mannens myndighet), mens jødisk tradisjon anbefalte at enker ventet en periode (vanligvis tre måneder) før de kunne gifte seg på nytt. Paulus bruker denne universelt forståtte juridiske realiteten for å illustrere hvordan døden opphever lovens bindende kraft.

Budet «du skal ikke begjære» (Οὐκ ἐπιθυμήσεις) i vers 7 siterer fra Moseloven (2. Mosebok 20:17; 5. Mosebok 5:21). Dette budet var særlig sentralt i jødisk etisk undervisning fordi det adresserte ikke bare ytre handlinger, men indre holdninger. Rabbinsk tradisjon betraktet begjær som roten til andre synder, noe som forklarer hvorfor Paulus velger nettopp dette budet for å illustrere lovens funksjon som syndavslører.

Nøkkelbegreper

Ordet nomos (νόμος, «lov») brukes på flere måter i dette kapittelet: om Moseloven, om et generelt prinsipp, og om syndens makt som opererer som en lov i menneskets lemmer. Denne flertydige bruken var vanlig i jødisk-hellenistisk litteratur og krever at leseren følger konteksten nøye.

Uttrykket sarx (σάρξ, «kjød/kjøtt») i vers 14-25 refererer ikke primært til kroppen som sådan, men til menneskets tilstand under syndens makt – det som er svakt og mottagelig for fristelse. Dette er et paulinsk nøkkelbegrep som skiller seg fra gresk-filosofisk dualisme der kroppen i seg selv var ond.

Begrepet ho esō anthrōpos (ὁ ἔσω ἄνθρωπος, «det indre menneske») i vers 22 har paralleller i gresk filosofi, særlig hos Platon (Staten 589a), men Paulus bruker det i en distinkt bibelsk ramme. For Paulus beskriver det den delen av mennesket som erkjenner og gleder seg i Guds vilje, i motsetning til kjødet som er underlagt syndens makt.

Personer1

Jesus1

Alle personer →

Viktige ord

Ingen viktige ord ennå for dette kapittelet.

Tidslinje1