FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 109

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Til kormeisteren. Ein salme av David. Gud, du som eg lovsyng, ver ikkje taus!
For korlederen. Av David. En salme. Min lovsangs Gud, vær ikke taus!
For den ugudelege og den svikefulle har opna munnen mot meg, dei har tala til meg med lygnartunge.
For de ugudelige og de falske har åpnet sin munn mot meg, de har talt til meg med løgnens tunge.
Hatefulle ord omgjev meg, og dei åtakar meg utan grunn.
Med hatefulle ord har de omringet meg, de angriper meg uten grunn.
Til svar på kjærleiken min står dei meg imot, men eg er bøn.
Til gjengjeld for min kjærlighet står de meg imot, men jeg holder meg til bønnen.
Dei løner meg med vondt for godt, og med hat for kjærleiken min.
De gjengjelder meg ondt for godt og hat for min kjærlighet.
Set ein ugudleg mann over han, lat ein anklagar stå ved høgre sida hans.
Sett en ugudelig over ham, la en anklager stå ved hans høyre hånd.
Når han vert dømd, lat han gå ut som skuldig, og lat bøna hans verta rekna som synd.
Når han blir dømt, la ham gå ut som skyldig, og la hans bønn bli regnet som synd.
Lat dagane hans verta få, lat ein annan ta embetet hans.
La hans dager bli få, la en annen overta hans embete.
Lat borna hans verta farlause og kona hans enkje.
La hans barn bli farløse og hans kone bli enke.
Lat borna hans vandra omkring og tigga, lat dei søkja mat frå ruinane sine.
La hans barn flakke hvileløst omkring og tigge, la dem søke føde fra sine ruiner.
Lat kreditoren leggja beslag på alt han eig, og lat framande plyndra det han har arbeidt for.
La långiveren legge beslag på alt han eier, la fremmede plyndre frukten av hans arbeid.
Lat ingen visa han varig nåde, og lat ingen vera miskunnsam mot dei farlause borna hans.
La ingen vise ham varig godhet, la ingen forbarme seg over hans farløse barn.
Lat etterkomarane hans verta utrydda, lat namnet deira verta utsletta i neste slektledd.
La hans etterkommere bli utryddet, la deres navn bli slettet ut i neste slektsledd.
Lat fedranes misgjerning verta hugsa for HERREN, og lat ikkje synda til mor hans verta utsletta.
La hans fedres skyld bli husket hos Herren, og la ikke hans mors synd bli slettet ut.
Lat dei alltid stå for HERRENS åsyn, så han ryddar ut minnet om dei frå jorda.
La dem alltid stå for Herrens åsyn, så han utrydder minnet om dem fra jorden.
For han hugsa ikkje å visa miskunn, men forfølgde den fattige og hjelpelause, den som var knust i hjarta, for å drepa han.
For han husket ikke å vise godhet, men forfulgte den fattige og trengende, den som var knust i hjertet, for å drepe ham.
Han elska forbanning, og ho kom over han. Han hadde ikkje glede i velsigning, og ho heldt seg langt frå han.
Han elsket forbannelse – og den kom over ham. Han hadde ikke behag i velsignelse – og den ble fjern fra ham.
Han kledde seg i forbanning som ei kappe, ho trengde inn i kroppen hans som vatn, og som olje inn i beina hans.
Han kledde seg i forbannelse som sin drakt, og den trengte inn i hans indre som vann, som olje i hans ben.
Lat ho vera som ein klednad han sveiper seg i, som eit belte han alltid har rundt seg.
La den være som en kledning han svøper seg i, som et belte han alltid bærer.
Dette er løna frå HERREN til motstandarane mine, til dei som talar vondt mot sjela mi.
Dette er lønnen fra Herren til mine anklagere, til dem som taler ondt mot meg.
Men du, HERRE, min Herre, gjer vel mot meg for ditt namn skuld! Frels meg, for di miskunn er god.
Men du, Herre, min Gud, handle med meg for ditt navns skyld! Frels meg, for din nåde er god.
For eg er fattig og hjelpelaus, og hjarta mitt er gjennomstunge i mitt indre.
For jeg er fattig og trengende, og mitt hjerte er gjennomboret i mitt indre.
Eg fer bort som ein skugge når han lengjer seg, eg vert rista av som ei grashoppe.
Som en skygge som heller, svinner jeg bort, jeg ristes av som en gresshoppe.
Knea mine vaklar av faste, og kroppen min er utmagra.
Mine knær svikter av faste, og mitt kjøtt har mistet sitt fett.
Eg har vorte til spott for dei. Når dei ser meg, ristar dei på hovudet.
Jeg er blitt til spott for dem, når de ser meg, rister de på hodet.
Hjelp meg, HERRE, min Gud! Frels meg etter di miskunn!
Hjelp meg, Herre, min Gud! Frels meg etter din nåde!
Lat dei få vita at dette er di hand, at du, HERRE, har gjort det.
La dem forstå at dette er din hånd, at du, Herre, har gjort det.
Dei kan forbanna, men du velsignar. Når dei reiser seg, vert dei til skamme, men tenaren din skal gleda seg.
La dem forbanne – du vil velsigne! Når de reiser seg, skal de bli til skamme, men din tjener skal glede seg.
Lat motstandarane mine verta kledde i vanære, lat dei sveipa seg i si eiga skam som i ei kappe.
La mine anklagere bli kledd i vanære, la dem svøpe seg i sin skam som i en kappe.
Eg vil prisa HERREN høgt med munnen min, midt i folkemengda vil eg lovsynga han.
Jeg vil prise Herren høyt med min munn, midt blant de mange vil jeg lovsynge ham.
For han står ved høgre sida til den hjelpelause, for å frelsa han frå dei som dømer sjela hans.
For han står ved den fattiges høyre hånd for å frelse ham fra dem som dømmer hans sjel.
←→