FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 38

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ein salme av David. Til påminning.
מִזְמ֖וֹר לְדָוִ֣ד לְהַזְכִּֽיר׃ ‬
Herre, refs meg ikkje i din vreide, og tukt meg ikkje i din harme.
יְֽהוָ֗ה אַל־בְּקֶצְפְּךָ֥ תוֹכִיחֵ֑נִי וּֽבַחֲמָתְךָ֥ תְיַסְּרֵֽנִי׃ ‬
For pilene dine har råka meg, og handa di ligg tungt på meg.
כִּֽי־חִ֭צֶּיךָ נִ֣חֲתוּ בִ֑י וַתִּנְחַ֖ת עָלַ֣י יָדֶֽךָ׃ ‬
Det er ikkje noko heilt i kroppen min på grunn av din vreide, det er ingen fred i beina mine på grunn av mi synd.
אֵין־מְתֹ֣ם בִּ֭בְשָׂרִי מִפְּנֵ֣י זַעְמֶ֑ךָ אֵין־שָׁל֥וֹם בַּ֝עֲצָמַ֗י מִפְּנֵ֥י חַטָּאתִֽי׃ ‬
For mine misgjerningar går over hovudet mitt, som ei tung bør er dei for tunge for meg.
כִּ֣י עֲ֭וֺנֹתַי עָבְר֣וּ רֹאשִׁ֑י כְּמַשָּׂ֥א כָ֝בֵ֗ד יִכְבְּד֥וּ מִמֶּֽנִּי׃ ‬
Såra mine luktar vondt og rotnar på grunn av dårskapen min.
הִבְאִ֣ישׁוּ נָ֭מַקּוּ חַבּוּרֹתָ֑י מִ֝פְּנֵ֗י אִוַּלְתִּֽי׃ ‬
Eg er krokut og djupt nedbøygd, heile dagen går eg i sorg.
נַעֲוֵ֣יתִי שַׁחֹ֣תִי עַד־מְאֹ֑ד כָּל־הַ֝יּ֗וֹם קֹדֵ֥ר הִלָּֽכְתִּי׃ ‬
For hoftene mine er fulle av betennelse, og det er ikkje noko heilt i kroppen min.
כִּֽי־כְ֭סָלַי מָלְא֣וּ נִקְלֶ֑ה וְאֵ֥ין מְ֝תֹ֗ם בִּבְשָׂרִֽי׃ ‬
Eg er utmatta og heilt knust, eg ropar ut i angst frå hjarta mitt.
נְפוּג֣וֹתִי וְנִדְכֵּ֣יתִי עַד־מְאֹ֑ד שָׁ֝אַ֗גְתִּי מִֽנַּהֲמַ֥ת לִבִּֽי׃ ‬
Herre, all mi lengting ligg open for deg, og mine sukk er ikkje løynde for deg.
אֲ‍ֽדנָ֗‪[t]‬י נֶגְדְּךָ֥ כָל־תַּאֲוָתִ֑י וְ֝אַנְחָתִ֗י מִמְּךָ֥ לֹא־נִסְתָּֽרָה׃ ‬
Hjarta mitt hamrar, krafta mi har forlate meg, og lyset i auga mine – også det er borte frå meg.
לִבִּ֣י סְ֭חַרְחַר עֲזָבַ֣נִי כֹחִ֑י וְֽאוֹר־עֵינַ֥י גַּם־הֵ֝֗ם אֵ֣ין אִתִּֽי׃ ‬
Mine vener og kameratar held seg borte frå mi plage, og mine næraste står langt unna.
אֹֽהֲבַ֨י ׀ וְרֵעַ֗י מִנֶּ֣גֶד נִגְעִ֣י יַעֲמֹ֑דוּ וּ֝קְרוֹבַ֗י מֵרָחֹ֥ק עָמָֽדוּ׃ ‬
Dei som står meg etter livet, set snarer, dei som vil meg vondt, talar om øydelegging, og heile dagen tenkjer dei ut svik.
וַיְנַקְשׁ֤וּ ׀ מְבַקְשֵׁ֬י נַפְשִׁ֗י וְדֹרְשֵׁ֣י רָ֭עָתִי דִּבְּר֣וּ הַוּ֑וֹת וּ֝מִרְמ֗וֹת כָּל־הַיּ֥וֹם יֶהְגּֽוּ׃ ‬
Men eg er som ein døv, eg høyrer ikkje, og som ein stum som ikkje opnar munnen.
וַאֲנִ֣י כְ֭חֵרֵשׁ לֹ֣א אֶשְׁמָ֑ע וּ֝כְאִלֵּ֗ם לֹ֣א יִפְתַּח־פִּֽיו׃ ‬
Eg vart som ein mann som ikkje høyrer, og som ikkje har noko motsvar i munnen.
וָאֱהִ֗י כְּ֭אִישׁ אֲשֶׁ֣ר לֹא־שֹׁמֵ֑עַ וְאֵ֥ין בְּ֝פִ֗יו תּוֹכָחֽוֹת׃ ‬
For til deg, Herre, set eg mi von. Du vil svara, Herre, min Gud.
כִּֽי־לְךָ֣ יְהוָ֣ה הוֹחָ֑לְתִּי אַתָּ֥ה תַ֝עֲנֶ֗ה אֲדֹנָ֥י אֱלֹהָֽי׃ ‬
For eg sa: Lat dei ikkje gleda seg over meg! Når foten min vaklar, skryter dei mot meg.
כִּֽי־אָ֭מַרְתִּי פֶּן־יִשְׂמְחוּ־לִ֑י בְּמ֥וֹט רַ֝גְלִ֗י עָלַ֥י הִגְדִּֽילוּ׃ ‬
For eg er nær ved å falla, og mi smerte er alltid framfor meg.
כִּֽי־אֲ֭נִי לְצֶ֣לַע נָכ֑וֹן וּמַכְאוֹבִ֖י נֶגְדִּ֣י תָמִֽיד׃ ‬
For eg vedkjenner mi misgjerning, eg er full av uro over mi synd.
כִּֽי־עֲוֺנִ֥י אַגִּ֑יד אֶ֝דְאַ֗ג מֵֽחַטָּאתִֽי׃ ‬
Men mine fiendar lever og er mektige, og mange er dei som hatar meg utan grunn.
וְֽ֭אֹיְבַי חַיִּ֣ים עָצֵ֑מוּ וְרַבּ֖וּ שֹׂנְאַ֣י שָֽׁקֶר׃ ‬
Dei som løner godt med vondt, står meg imot fordi eg følgjer det gode.
וּמְשַׁלְּמֵ֣י רָ֭עָה תַּ֣חַת טוֹבָ֑ה יִ֝שְׂטְנ֗וּנִי תַּ֣חַת *רדופי־**רָֽדְפִי־טֽוֹב׃ ‬
Forlat meg ikkje, Herre! Min Gud, ver ikkje langt frå meg!
אַל־תַּֽעַזְבֵ֥נִי יְהוָ֑ה אֱ֝לֹהַ֗י אַל־תִּרְחַ֥ק מִמֶּֽנִּי׃ ‬
Skund deg og hjelp meg, Herre, mi frelse!
ח֥וּשָׁה לְעֶזְרָתִ֑י אֲ֝דֹנָ֗י תְּשׁוּעָתִֽי׃ ‬
←→