FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 69

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Til kormeisteren. Etter «Liljene». Av David.
לַמְנַצֵּ֬חַ עַֽל־שׁוֹשַׁנִּ֬ים לְדָוִֽד׃ ‬
Frels meg, Gud, for vatnet når meg til sjela!
הוֹשִׁיעֵ֥נִי אֱלֹהִ֑ים כִּ֤י בָ֖אוּ מַ֣יִם עַד־נָֽפֶשׁ׃ ‬
Eg søkk ned i djup gjørme, der det ikkje finst feste. Eg har kome ut på djupt vatn, og flaumen riv meg med.
טָבַ֤עְתִּי ׀ בִּיוֵ֣ן מְ֭צוּלָה וְאֵ֣ין מָעֳמָ֑ד בָּ֥אתִי בְמַעֲמַקֵּי־מַ֝֗יִם וְשִׁבֹּ֥לֶת שְׁטָפָֽתְנִי׃ ‬
Eg er utmatta av å ropa, strupen min er hås. Auga mine sviktar medan eg ventar på min Gud.
יָגַ֣עְתִּי בְקָרְאִי֮ נִחַ֢ר גְּר֫וֹנִ֥י כָּל֥וּ עֵינַ֑י מְ֝יַחֵ֗ל לֵאלֹהָֽי׃ ‬
Fleire enn håra på hovudet mitt er dei som hatar meg utan grunn. Mange er dei som vil øydeleggja meg, fiendane mine som lyg. Det eg ikkje har stole, må eg gje tilbake.
רַבּ֤וּ ׀ מִשַּׂעֲר֣וֹת רֹאשִׁי֮ שֹׂנְאַ֢י חִ֫נָּ֥ם עָצְמ֣וּ מַ֭צְמִיתַי אֹיְבַ֣י שֶׁ֑קֶר אֲשֶׁ֥ר לֹא־גָ֝זַ֗לְתִּי אָ֣ז אָשִֽׁיב׃ ‬
Gud, du kjenner dårskapen min, og syndene mine er ikkje løynde for deg.
אֱ‍ֽלֹהִ֗ים אַתָּ֣ה יָ֭דַעְתָּ לְאִוַּלְתִּ֑י וְ֝אַשְׁמוֹתַ֗י מִמְּךָ֥ לֹא־נִכְחָֽדוּ׃ ‬
Lat ikkje dei som ventar på deg, bli til skamme for mi skuld, Herre, Herren over hærskarane! Lat ikkje dei som søkjer deg, bli vanæra for mi skuld, du Israels Gud!
אַל־יֵ֘בֹ֤שׁוּ בִ֨י ׀ קֹוֶיךָ֮ אֲדֹנָ֥י יְהוִ֗ה צְבָ֫א֥וֹת אַל־יִכָּ֣לְמוּ בִ֣י מְבַקְשֶׁ֑יךָ אֱ֝לֹהֵ֗י יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
For di skuld ber eg spott, vanære dekkjer andletet mitt.
כִּֽי־עָ֭לֶיךָ נָשָׂ֣אתִי חֶרְפָּ֑ה כִּסְּתָ֖ה כְלִמָּ֣ה פָנָֽי׃ ‬
Eg har blitt ein framand for brørne mine, ein utlending for sønene til mor mi.
מ֭וּזָר הָיִ֣יתִי לְאֶחָ֑י וְ֝נָכְרִ֗י לִבְנֵ֥י אִמִּֽי׃ ‬
For iver for ditt hus har fortært meg, og spottorda frå dei som spottar deg, har falle på meg.
כִּֽי־קִנְאַ֣ת בֵּיתְךָ֣ אֲכָלָ֑תְנִי וְחֶרְפּ֥וֹת ח֝וֹרְפֶ֗יךָ נָפְל֥וּ עָלָֽי׃ ‬
Eg gret og fasta, men det vart til spott mot meg.
וָאֶבְכֶּ֣ה בַצּ֣וֹם נַפְשִׁ֑י וַתְּהִ֖י לַחֲרָפ֣וֹת לִֽי׃ ‬
Eg kledde meg i sekkestrie, og dei gjorde meg til eit ordtak.
וָאֶתְּנָ֣ה לְבוּשִׁ֣י שָׂ֑ק וָאֱהִ֖י לָהֶ֣ם לְמָשָֽׁל׃ ‬
Dei som sit i byporten, snakkar om meg, og drukkenboltar syng visar om meg.
יָשִׂ֣יחוּ בִ֭י יֹ֣שְׁבֵי שָׁ֑עַר וּ֝נְגִינ֗וֹת שׁוֹתֵ֥י שֵׁכָֽר׃ ‬
Men eg, eg ber til deg, Herre, i nådens tid. Gud, svar meg i din store miskunn, med di sanne frelse!
וַאֲנִ֤י תְפִלָּתִֽי־לְךָ֨ ׀ יְהוָ֡ה עֵ֤ת רָצ֗וֹן אֱלֹהִ֥ים בְּרָב־חַסְדֶּ֑ךָ עֲ֝נֵ֗נִי בֶּאֱמֶ֥ת יִשְׁעֶֽךָ׃ ‬
Redd meg frå gjørma, lat meg ikkje søkka! Lat meg bli fria frå dei som hatar meg, og frå dei djupe vatna.
הַצִּילֵ֣נִי מִ֭טִּיט וְאַל־אֶטְבָּ֑עָה אִנָּצְלָ֥ה מִ֝שֹּֽׂנְאַ֗י וּמִמַּֽעֲמַקֵּי־מָֽיִם׃ ‬
Lat ikkje vassflommen skylja over meg, lat ikkje djupet sluka meg, og lat ikkje grava lukka munnen sin over meg!
אַל־תִּשְׁטְפֵ֤נִי ׀ שִׁבֹּ֣לֶת מַ֭יִם וְאַל־תִּבְלָעֵ֣נִי מְצוּלָ֑ה וְאַל־תֶּאְטַר־עָלַ֖י בְּאֵ֣ר פִּֽיהָ׃ ‬
Svar meg, Herre, for din nåde er god! Vend deg til meg i din store medkjensle!
עֲנֵ֣נִי יְ֭הוָה כִּי־ט֣וֹב חַסְדֶּ֑ךָ כְּרֹ֥ב רַ֝חֲמֶ֗יךָ פְּנֵ֣ה אֵלָֽי׃ ‬
Gøym ikkje andletet ditt for tenaren din, for eg er i naud. Skund deg og svar meg!
וְאַל־תַּסְתֵּ֣ר פָּ֭נֶיךָ מֵֽעַבְדֶּ֑ךָ כִּֽי־צַר־לִ֝֗י מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי׃ ‬
Kom nær til meg og løys meg ut! Fri meg frå fiendane mine!
קָרְבָ֣ה אֶל־נַפְשִׁ֣י גְאָלָ֑הּ לְמַ֖עַן אֹיְבַ֣י פְּדֵֽנִי׃ ‬
Du kjenner mi vanære, mi skam og mi vanæring. Alle motstandarane mine står for auga dine.
אַתָּ֤ה יָדַ֗עְתָּ חֶרְפָּתִ֣י וּ֭בָשְׁתִּי וּכְלִמָּתִ֑י נֶ֝גְדְּךָ֗ כָּל־צוֹרְרָֽי׃ ‬
Spotten har knust hjartet mitt, og eg er sjuk av sorg. Eg venta på medkjensle, men det var ingen, på trøystarar, men eg fann ingen.
חֶרְפָּ֤ה ׀ שָֽׁבְרָ֥ה לִבִּ֗י וָֽאָ֫נ֥וּשָׁה וָאֲקַוֶּ֣ה לָנ֣וּד וָאַ֑יִן וְ֝לַמְנַחֲמִ֗ים וְלֹ֣א מָצָֽאתִי׃ ‬
Dei gav meg gift i maten min, og for tørsten min gav dei meg eddik å drikka.
וַיִּתְּנ֣וּ בְּבָרוּתִ֣י רֹ֑אשׁ וְ֝לִצְמָאִ֗י יַשְׁק֥וּנִי חֹֽמֶץ׃ ‬
Lat bordet deira bli ei felle for dei, og ein snare når dei kjennest trygge.
יְהִֽי־שֻׁלְחָנָ֣ם לִפְנֵיהֶ֣ם לְפָ֑ח וְלִשְׁלוֹמִ֥ים לְמוֹקֵֽשׁ׃ ‬
Lat auga deira bli formørka så dei ikkje ser, og lat hoftene deira alltid skjelva!
תֶּחְשַׁ֣כְנָה עֵ֭ינֵיהֶם מֵרְא֑וֹת וּ֝מָתְנֵ֗יהֶם תָּמִ֥יד הַמְעַֽד׃ ‬
Aus din harme ut over dei, lat din brennande vreide nå dei!
שְׁפָךְ־עֲלֵיהֶ֥ם זַעְמֶ֑ךָ וַחֲר֥וֹן אַ֝פְּךָ֗ יַשִּׂיגֵֽם׃ ‬
Lat bustaden deira bli øydelagd, lat ingen bu i telta deira!
תְּהִי־טִֽירָתָ֥ם נְשַׁמָּ֑ה בְּ֝אָהֳלֵיהֶ֗ם אַל־יְהִ֥י יֹשֵֽׁב׃ ‬
For dei forfølgjer den du har slått, og fortel om smerta til dei du har gjennombora.
כִּֽי־אַתָּ֣ה אֲשֶׁר־הִכִּ֣יתָ רָדָ֑פוּ וְאֶל־מַכְא֖וֹב חֲלָלֶ֣יךָ יְסַפֵּֽרוּ׃ ‬
Legg skuld til skulda deira, lat dei ikkje få del i di rettferd!
תְּֽנָה־עָ֭וֺן עַל־עֲוֺנָ֑ם וְאַל־יָ֝בֹ֗אוּ בְּצִדְקָתֶֽךָ׃ ‬
Lat dei bli sletta ut av livsens bok, lat dei ikkje bli skrivne opp saman med dei rettferdige!
יִ֭מָּחֽוּ מִסֵּ֣פֶר חַיִּ֑ים וְעִ֥ם צַ֝דִּיקִ֗ים אַל־יִכָּתֵֽבוּ׃ ‬
Men eg er fattig og full av smerte. Lat di frelse, Gud, løfta meg opp!
וַ֭אֲנִי עָנִ֣י וְכוֹאֵ֑ב יְשׁוּעָתְךָ֖ אֱלֹהִ֣ים תְּשַׂגְּבֵֽנִי׃ ‬
Eg vil prisa Guds namn med song, eg vil opphøgja han med takk.
אֲהַֽלְלָ֣ה שֵׁם־אֱלֹהִ֣ים בְּשִׁ֑יר וַאֲגַדְּלֶ֥נּוּ בְתוֹדָֽה׃ ‬
Det skal gleda Herren meir enn ein okse, meir enn ein stut med horn og kløyver.
וְתִיטַ֣ב לַֽ֭יהוָה מִשּׁ֥וֹר פָּ֗ר מַקְרִ֥ן מַפְרִֽיס׃ ‬
Dei audmjuke ser det og gleder seg. Dokker som søkjer Gud, lat hjartet dykkar leva!
רָא֣וּ עֲנָוִ֣ים יִשְׂמָ֑חוּ דֹּרְשֵׁ֥י אֱ֝לֹהִ֗ים וִיחִ֥י לְבַבְכֶֽם׃ ‬
For Herren høyrer dei fattige og foraktar ikkje sine fangar.
כִּֽי־שֹׁמֵ֣עַ אֶל־אֶבְיוֹנִ֣ים יְהוָ֑ה וְאֶת־אֲ֝סִירָ֗יו לֹ֣א בָזָֽה׃ ‬
Lat himmelen og jorda prisa han, havet og alt som rører seg i det!
יְֽ֭הַלְלוּהוּ שָׁמַ֣יִם וָאָ֑רֶץ יַ֝מִּ֗ים וְֽכָל־רֹמֵ֥שׂ בָּֽם׃ ‬
For Gud skal frelsa Sion og byggja opp att byane i Juda. Dei skal bu der og eiga landet.
כִּ֤י אֱלֹהִ֨ים ׀ י֘וֹשִׁ֤יעַ צִיּ֗וֹן וְ֭יִבְנֶה עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה וְיָ֥שְׁבוּ שָׁ֝֗ם וִירֵשֽׁוּהָ׃ ‬
Etterkomarane til tenarane hans skal arva det, og dei som elskar namnet hans, skal bu der.
וְזֶ֣רַע עֲ֭בָדָיו יִנְחָל֑וּהָ וְאֹהֲבֵ֥י שְׁ֝מ֗וֹ יִשְׁכְּנוּ־בָֽהּ׃ ‬
←→