FLOGVIT
.bible

1. SamuelKapittel 26

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Zifittane kom til Saul i Gibea og sa: «Held ikkje David seg gøymd på Hakila-høgda, mot øydemarka?»
Sifittene kom til Saul i Gibea og sa: «David holder seg skjult på Hakila-høyden, som ligger mot ødemarken.»
Då braut Saul opp og drog ned til Zif-øydemarka med tre tusen utvalde menn frå Israel for å leita etter David i Zif-øydemarka.
Da brøt Saul opp og dro ned til Sif-ørkenen med tre tusen utvalgte menn fra Israel for å lete etter David i Sif-ørkenen.
Saul slo leir på Hakila-høgda, som ligg ved vegen mot øydemarka. David heldt til i øydemarka, og då han såg at Saul hadde kome etter han ut i øydemarka,
Saul slo leir på Hakila-høyden ved veien mot ødemarken. David holdt til i ørkenen, og da han fikk vite at Saul hadde fulgt etter ham dit ut,
sende David ut speidarar og fekk stadfesta at Saul verkeleg var komen.
sendte han ut speidere og fikk bekreftet at Saul virkelig var kommet.
David braut opp og kom til staden der Saul hadde slege leir. Han såg staden der Saul låg, og Abner, son til Ner, hærføraren hans. Saul låg midt i leiren, og folket låg rundt han.
David brøt opp og kom til stedet der Saul hadde slått leir. Han så hvor Saul lå, sammen med Abner, sønn av Ner, hærføreren hans. Saul lå inne i vognborgen, og folket lå leiret rundt ham.
Då tok David til orde og sa til hetitten Ahimelek og til Abisjai, son til Seruja, bror til Joab: «Kven vil gå ned med meg til Saul i leiren?» Abisjai svara: «Eg vil gå ned med deg.»
David tok til orde og sa til hetitten Akimelek og til Absjai, sønn av Seruja, Joabs bror: «Hvem vil gå ned med meg til Saul i leiren?» Absjai svarte: «Jeg går ned med deg.»
Så kom David og Abisjai til folket om natta. Og sjå, Saul låg og sov midt i leiren, og spydet hans stod stukke ned i jorda ved hovudet hans. Abner og folket låg rundt han.
Så kom David og Absjai til folket om natten, og der lå Saul og sov inne i vognborgen. Spydet hans var stukket ned i jorden ved hodet hans, og Abner og folket lå rundt ham.
Abisjai sa til David: «I dag har Gud gjeve fienden din i di hand. Lat meg no stikka han til jorda med spydet, berre eitt støyt, så treng eg ikkje gjera det to gonger.»
Absjai sa til David: «I dag har Gud overgitt fienden din i din hånd. La meg nå spidde ham med spydet og feste ham til jorden med ett eneste støt. Jeg skal ikke trenge å gjøre det to ganger.»
Men David sa til Abisjai: «Øydelegg han ikkje! For kven kan leggja hand på den som Herren har salva, og vera utan skuld?»
Men David sa til Absjai: «Drep ham ikke! For hvem kan legge hånd på Herrens salvede og være uten skyld?»
David sa: «Så sant Herren lever, Herren sjølv skal slå han, anten hans dag kjem og han døyr, eller han dreg ut i krig og går under.
David sa videre: «Så sant Herren lever: Herren selv skal slå ham, enten hans dag kommer og han dør, eller han drar i krig og går under.
Måtte Herren fri meg frå å leggja hand på den han har salva! Men ta no spydet som står ved hovudet hans, og vasskrukka, så går vi.»
Herren fri meg fra å legge hånd på Herrens salvede! Ta nå spydet ved hodet hans og vannkrukken, så går vi.»
Så tok David spydet og vasskrukka frå hovudgjerda til Saul, og dei gjekk sin veg. Ingen såg det, ingen merka det, og ingen vakna, for dei sov alle. Ein djup svevn frå Herren hadde falle over dei.
David tok spydet og vannkrukken ved Sauls hode, og de gikk sin vei. Ingen så det, ingen visste om det, og ingen våknet, for de sov alle sammen. En dyp søvn fra Herren hadde falt over dem.
Så gjekk David over til den andre sida og stilte seg på toppen av fjellet langt borte. Det var stor avstand mellom dei.
David gikk over til den andre siden og stilte seg på toppen av fjellet et godt stykke unna. Det var lang avstand mellom dem.
David ropa til folket og til Abner, son til Ner: «Vil du ikkje svara, Abner?» Abner svara: «Kven er du som ropar til kongen?»
David ropte til folket og til Abner, sønn av Ner: «Svarer du ikke, Abner?» Abner svarte: «Hvem er du som roper til kongen?»
David sa til Abner: «Er du ikkje ein mann? Og kven i Israel er som du? Kvifor har du då ikkje vaka over herren din, kongen? For ein av folket kom for å drepa kongen, herren din.
David sa til Abner: «Er du ikke en mann? Hvem er din like i Israel? Hvorfor har du ikke voktet din herre kongen? En av folket kom for å drepe kongen, din herre.
Det du har gjort, er ikkje bra. Så sant Herren lever, de fortener døden fordi de ikkje har vaka over herren dykkar, han som Herren har salva. Sjå no etter: Kvar er spydet til kongen og vasskrukka som stod ved hovudet hans?»
Det du har gjort, er ikke bra. Så sant Herren lever, dere fortjener å dø fordi dere ikke har voktet herren deres, Herrens salvede. Se nå etter: Hvor er kongens spyd og vannkrukken som sto ved hodet hans?»
Saul kjende att røysta til David og sa: «Er det røysta di, son min David?» David svara: «Det er røysta mi, herre konge.»
Saul kjente igjen Davids stemme og sa: «Er det din stemme, min sønn David?» David svarte: «Det er min stemme, min herre og konge.»
Og han sa: «Kvifor jagar herren min tenaren sin? Kva har eg gjort? Kva vondt er det i mi hand?
Og han fortsatte: «Hvorfor forfølger min herre sin tjener? Hva har jeg gjort? Hva ondt har jeg på hendene?
Høyr no, herre konge, på orda til tenaren din: Om det er Herren som har eggja deg opp mot meg, lat han ta imot ei grødeoffergåve. Men om det er menneske, så ver dei forbanna for Herrens åsyn, for dei har drive meg bort i dag så eg ikkje får del i Herrens arv, og dei seier: 'Gå og ten andre gudar!'
Må min herre kongen nå høre på sin tjeners ord: Hvis det er Herren som har egget deg opp mot meg, la ham da motta duften av et grønn-offer! Men hvis det er mennesker, så være de forbannet for Herrens ansikt! For de har drevet meg bort i dag, så jeg ikke får del i Herrens arv. De sier: Gå og tjen andre guder!
Lat no ikkje blodet mitt renna til jorda borte frå Herrens åsyn. For Israels konge har drege ut for å leita etter ei loppe, som ein jaktar på ei rapphøne i fjella.
La ikke mitt blod bli utøst på jorden borte fra Herrens ansikt! For Israels konge har dratt ut for å lete etter én eneste loppe, som når en jager rapphøns i fjellene.»
Då sa Saul: «Eg har synda. Kom tilbake, son min David! Eg vil ikkje gjera deg vondt meir, fordi livet mitt var dyrebart i auga dine i dag. Sjå, eg har vore ein dåre og fare storleg vill.»
Da sa Saul: «Jeg har syndet. Kom tilbake, min sønn David! Jeg skal ikke gjøre deg noe ondt mer, siden mitt liv var dyrebart i dine øyne i dag. Se, jeg har handlet som en dåre og feilet storlig.»
David svara og sa: «Sjå, her er spydet til kongen. Lat ein av dei unge mennene koma over og henta det.
David svarte: «Se, her er kongens spyd. La en av mennene komme over og hente det.
Herren vil løna kvar mann etter rettferda og truskapen hans. Herren gav deg i dag i mi hand, men eg ville ikkje leggja hand på den som Herren har salva.
Herren vil lønne enhver for hans rettferdighet og troskap. I dag ga Herren deg i min hånd, men jeg ville ikke legge hånd på Herrens salvede.
Og sjå, liksom livet ditt var mykje verdt i mine auge i dag, så lat livet mitt vera mykje verdt i Herrens auge, og lat han berga meg ut or all naud.»
Og se, så dyrebart som ditt liv var for meg i dag, så dyrebart skal mitt liv være i Herrens øyne, og han skal fri meg fra all nød.»
Saul sa til David: «Velsigna vere du, son min David! Du skal gjera storverk, og du skal mekta det.» Så gjekk David sin veg, og Saul vende attende til staden sin.
Saul sa til David: «Velsignet være du, min sønn David! Du skal gjøre store ting, og du skal visselig lykkes.» Så gikk David sin vei, og Saul vendte tilbake til sitt sted.
←→