FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Paulus, Kristi Jesu apostel ved Guds vilje, og Timoteus, vår bror, til Guds forsamling i Korint, saman med alle dei heilage i heile Akaia:
Paulus, Kristi Jesu apostel ved Guds vilje, og vår bror Timoteus – til Guds menighet i Korint, sammen med alle de hellige i hele Akaia:
Nåde vere med dykk og fred frå Gud, vår Far, og Herren Jesus Kristus.
Nåde være med dere og fred fra Gud, vår Far, og Herren Jesus Kristus.
Lova vere Gud, vår Herre Jesu Kristi Far, miskunns Far og Gud som gjev all trøyst,
Lovet være Gud og vår Herre Jesu Kristi Far, barmhjertighetens Far og all trøsts Gud,
han som trøystar oss i all vår naud, så vi kan trøysta dei som er i alle slags naud, med den trøysta vi sjølve får frå Gud.
han som trøster oss i all vår nød, slik at vi kan trøste dem som er i all slags nød, med den trøsten vi selv mottar fra Gud.
For liksom Kristi lidingar strøymer over oss, så strøymer òg trøysta vår over ved Kristus.
For likesom Kristi lidelser i rikt mål kommer over oss, så får vi også rikelig trøst ved Kristus.
Om vi lid naud, er det til trøyst og frelse for dykk. Om vi blir trøysta, er det til trøyst for dykk, ei trøyst som verkar i tolmod under dei same lidingane som vi òg lid.
Når vi lider nød, er det for deres trøst og frelse. Når vi blir trøstet, er det for deres trøst, den som viser sin kraft når dere tålmodig holder ut de samme lidelsene som også vi lider.
Og vona vår for dykk står fast, for vi veit at liksom de har del i lidingane, så har de òg del i trøysta.
Og vårt håp for dere står fast, for vi vet at slik dere deler lidelsene med oss, skal dere også dele trøsten.
For vi vil ikkje at de skal vera uvitande, sysken, om den nauda vi var i i Asia. Vi vart pressa så hardt, langt utover det vi kunne bera, så vi til og med gav opp vona om å overleva.
For vi vil ikke, søsken, at dere skal være uvitende om den nøden vi gjennomgikk i Asia. Vi ble presset så hardt, langt utover vår evne, at vi til og med mistet håpet om å overleve.
Ja, vi hadde sjølve fått dødsdomen over oss, for at vi ikkje skulle setja vår lit til oss sjølve, men til Gud som vekkjer opp dei døde.
Ja, vi følte i oss selv at dødsdommen var felt over oss. Men det skjedde for at vi ikke skulle stole på oss selv, men på Gud som oppreiser de døde.
Han berga oss frå ein så stor dødsfare, og han bergar oss. Til han har vi sett vår von om at han framleis vil berga oss,
Han reddet oss fra en slik død, og han vil redde oss igjen. Til ham har vi satt vårt håp om at han også i fremtiden vil redde oss,
når de òg hjelper oss med bøn, så det frå mange andlet kan stigast takk for oss for den nådegåva vi har fått gjennom mange.
idet også dere hjelper til med forbønn for oss, slik at mange kan takke Gud på våre vegne for den nådegaven som er gitt oss som svar på manges bønner.
For dette er vår ros: Samvitet vårt vitnar om at vi har ferda oss i verda, og særleg mot dykk, med heilagdom og oppriktigheit frå Gud, ikkje med kjøtleg visdom, men i Guds nåde.
For dette er vår stolthet, det vitner vår samvittighet om: Vi har levd i verden, og særlig overfor dere, i hellighet og oppriktighet fra Gud, ikke med verdslig visdom, men i Guds nåde.
For vi skriv ikkje anna til dykk enn det de les og forstår. Eg vonar at de heilt ut skal forstå,
For vi skriver ikke noe annet til dere enn det dere kan lese og forstå. Og jeg håper dere helt ut skal forstå
slik de delvis har forstått oss, at vi er dykkar stoltheit, liksom de er vår stoltheit på vår Herre Jesu dag.
det dere allerede delvis har forstått: at vi er deres stolthet, slik dere er vår, på vår Herre Jesu dag.
Med denne tillit ville eg først koma til dykk, så de kunne få ei glede til.
I denne tilliten ville jeg først komme til dere, så dere kunne få en dobbel nåde,
Eg ville fara gjennom hjå dykk til Makedonia, og så koma attende til dykk frå Makedonia og bli hjelpt vidare av dykk til Judea.
og reise via dere til Makedonia, for deretter å komme tilbake til dere fra Makedonia og bli sendt av dere videre til Judea.
Var det då lettsinn eg viste då eg planla dette? Eller er det etter kjøtet eg legg planar, så at det hos meg er både «ja, ja» og «nei, nei» samstundes?
Var det da lettsindighet som lå bak da jeg planla dette? Eller legger jeg mine planer etter kjødet, slik at det hos meg skulle være både «ja, ja» og «nei, nei» samtidig?
Men Gud er trufast: Ordet vårt til dykk er ikkje «ja» og «nei».
Men så sant Gud er trofast: Vårt ord til dere er ikke både «ja» og «nei».
For Guds Son, Jesus Kristus, som vart forkynt mellom dykk ved oss – ved meg, Silvanus og Timoteus – han var ikkje «ja» og «nei», men i han er det berre «ja».
For Guds Sønn, Jesus Kristus, han som vi forkynte blant dere – jeg, Silvanus og Timoteus – han var ikke «ja» og «nei», men i ham er det blitt «ja».
For alle Guds lovnader har fått sitt «ja» i han. Difor seier vi òg «amen» gjennom han, Gud til ære ved oss.
For alle Guds løfter har fått sitt «ja» i ham. Derfor lyder også vårt «amen» til Gud gjennom ham, til hans ære.
Men den som grunnfester oss saman med dykk i Kristus og har salva oss, det er Gud,
Men den som grunnfester oss sammen med dere i Kristus og som har salvet oss, det er Gud.
han som òg har sett sitt segl på oss og gjeve oss Anden som pant i hjarta våre.
Han har også satt sitt segl på oss og gitt oss Ånden som pant i våre hjerter.
Men eg kallar Gud til vitne over mi sjel: Det var for å skåna dykk at eg ikkje kom til Korint.
Jeg kaller Gud til vitne mot min egen sjel: Det var for å skåne dere at jeg ikke kom tilbake til Korint.
Ikkje at vi herskar over trua dykkar, men vi er medarbeidarar for gleda dykkar, for i trua står de faste.
Ikke fordi vi vil herske over deres tro, men vi er medarbeidere for deres glede. For i troen står dere fast.
←→