FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Difor, sidan vi har denne tenesta fordi vi fekk miskunn, mistar vi ikkje motet.
Διὰ τοῦτο, ἔχοντες τὴν διακονίαν ταύτην καθὼς ἠλεήθημεν, οὐκ ⸀ἐγκακοῦμεν,
Vi har sagt frå oss alt som er løynt og skammeleg. Vi fer ikkje med svik og forfalskar ikkje Guds ord, men ved å openberra sanninga anbefaler vi oss for kvart menneske sitt samvit framfor Gud.
ἀλλὰ ἀπειπάμεθα τὰ κρυπτὰ τῆς αἰσχύνης, μὴ περιπατοῦντες ἐν πανουργίᾳ μηδὲ δολοῦντες τὸν λόγον τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ τῇ φανερώσει τῆς ἀληθείας ⸀συνιστάνοντες ἑαυτοὺς πρὸς πᾶσαν συνείδησιν ἀνθρώπων ἐνώπιον τοῦ θεοῦ.
Er evangeliet vårt tildekt, så er det tildekt for dei som går fortapt.
εἰ δὲ καὶ ἔστιν κεκαλυμμένον τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν, ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις ἐστὶν κεκαλυμμένον,
For denne verda sin gud har blinda sinna til dei vantruande, så dei ikkje ser lyset frå evangeliet om Kristi herlegdom, han som er Guds bilete.
ἐν οἷς ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσεν τὰ νοήματα τῶν ἀπίστων εἰς τὸ μὴ ⸀αὐγάσαι τὸν φωτισμὸν τοῦ εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦ θεοῦ.
For vi forkynner ikkje oss sjølve, men Kristus Jesus som Herre, og oss sjølve som tenarane dykkar for Jesu skuld.
οὐ γὰρ ἑαυτοὺς κηρύσσομεν ἀλλὰ ⸂Χριστὸν Ἰησοῦν⸃ κύριον, ἑαυτοὺς δὲ δούλους ὑμῶν διὰ Ἰησοῦν.
For Gud, som sa: «Lys skal stråla fram or mørkret,» han har late lyset stråla i hjarto våre, så vi kan sjå lyset frå kunnskapen om Guds herlegdom i Kristi andlet.
ὅτι ὁ θεὸς ὁ εἰπών· Ἐκ σκότους φῶς ⸀λάμψει, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ θεοῦ ἐν προσώπῳ ⸀Χριστοῦ.
Men vi har denne skatten i leirkar, så den overstrøymande krafta skal vera frå Gud og ikkje frå oss.
Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν·
Vi blir trengde på alle kantar, men ikkje knuste. Vi er rådville, men ikkje rådlause.
ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλʼ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλʼ οὐκ ἐξαπορούμενοι,
Vi blir forfølgde, men ikkje forlatne. Vi blir slengde ned, men går ikkje til grunne.
διωκόμενοι ἀλλʼ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλʼ οὐκ ἀπολλύμενοι,
Alltid ber vi Jesu daude med oss i kroppen, så òg Jesu liv skal openberrast i kroppen vår.
πάντοτε τὴν νέκρωσιν ⸀τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ·
For vi som lever, blir stadig overgjevne til døden for Jesu skuld, så òg Jesu liv skal openberrast i vår dødelege kropp.
ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν.
Slik verkar døden i oss, men livet i dykk.
ὥστε ⸀ὁ θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν.
Men fordi vi har den same ånda av tru, slik det står skrive: «Eg trudde, difor tala eg,» så trur vi òg, og difor talar vi.
Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως, κατὰ τὸ γεγραμμένον· Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν,
For vi veit at han som reiste opp Jesus, skal reisa oss òg opp saman med Jesus og føra oss fram saman med dykk.
εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας ⸀τὸν Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς ⸀σὺν Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν.
For alt skjer for dykkar skuld, så nåden kan nå stadig fleire og få takkseiinga til å strøyma over til Guds ære.
τὰ γὰρ πάντα διʼ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ θεοῦ.
Difor mistar vi ikkje motet. Sjølv om vårt ytre menneske går til grunne, blir vårt indre menneske fornya dag for dag.
Διὸ οὐκ ⸀ἐγκακοῦμεν, ἀλλʼ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλʼ ὁ ⸂ἔσω ἡμῶν⸃ ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ.
For den lette trengsla vår, som varer berre ei kort stund, verkar for oss ei evig vekt av herlegdom som langt overstig alt.
τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ⸀ἡμῶν καθʼ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν,
For vi har ikkje blikket fest på det synlege, men på det usynlege. Det synlege varer berre ei tid, men det usynlege varer evig.
μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα, τὰ γὰρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα αἰώνια.
←→