FLOGVIT
.bible

EsraKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då dette var fullført, kom leiarane til meg og sa: «Folket i Israel, prestane og levittane har ikkje skilt seg frå folka i landa omkring, frå dei avskyelege skikkane til kanaanearane, hetittane, perisittane, jebusittane, ammonittane, moabittane, egyptarane og amorittane.
Dei har teke døtrene deira til koner for seg sjølve og sønene sine, og slik har det heilage folket blanda seg med folka i landa. Leiarane og styresmennene har vore dei første til å gjera seg skuldige i denne truløysa.»
Då eg høyrde dette, reiv eg sund kleda mine og kappa mi, reiv hår av hovudet og skjegget mitt, og sette meg ned i fortviling.
Alle som skalv for orda frå Israels Gud på grunn av truløysa til dei som hadde vore i eksil, samla seg kring meg. Eg sat der fortvila heilt til kveldsofferet.
Ved kveldsofferet reiste eg meg frå mi audmjuking, og med dei sunderrivne kleda mine og kappa mi fall eg på kne og rekte hendene mot Herren, min Gud.
Eg sa: «Min Gud, eg skjemmest og blygjest for å lyfta andletet mitt mot deg, min Gud. For misgjerningane våre har vakse over hovudet vårt, og skulda vår når opp til himmelen.
Frå fedrane våre si tid til denne dag har vi vore djupt skuldige. På grunn av misgjerningane våre har vi, kongane våre og prestane våre blitt overgjeve til kongane i landa, til sverd, fangenskap, plyndring og vanære, slik det er i dag.
Men no, for eit lite augneblink, har Herren vår Gud vist oss nåde ved å la ein rest bli att, og ved å gje oss ein fast plass på sin heilage stad. Vår Gud har late lys skina i auga våre og gjeve oss litt ny livskraft midt i trældomen vår.
For vi er trælar, men vår Gud har ikkje forlate oss i trældomen vår. Han har late oss finna velvilje hos kongane i Persia, så vi har fått livskraft til å reisa opp att Guds hus og setja i stand det som låg i ruinar, og han har gjeve oss ein mur i Juda og Jerusalem.
Og no, vår Gud, kva skal vi seia etter dette? For vi har forlate boda dine,
som du gav gjennom tenarane dine, profetane, då du sa: 'Landet de går inn i for å ta i eige, er eit ureint land på grunn av ureinskapen til folka der. Med dei avskyelege skikkane sine har dei fylt det frå ende til annan med ureinskap.
Difor skal de ikkje gje døtrene dykkar til sønene deira eller ta døtrene deira til koner for sønene dykkar. De skal aldri søkja fred og velstand for dei, så de kan bli sterke og eta det gode i landet og la borna dykkar arva det til evig tid.'
Etter alt som har kome over oss på grunn av dei vonde gjerningane våre og den store skulda vår – endå du, vår Gud, har straffa oss mildare enn syndene våre fortener og har late ein rest som denne bli att –
skal vi då på nytt bryta boda dine og gifta oss inn i desse folka med avskyelege skikkar? Ville du ikkje då bli så vreid på oss at du utsletta oss heilt, så ingen rest eller overlevande var att?
Herre, Israels Gud, du er rettferdig! For vi står att berre som ein rest, slik det er i dag. Sjå, vi står for ditt andlet i skulda vår. På grunn av dette kan ingen stå framfor deg.»
←→