FLOGVIT
.bible

ForkynnerenKapittel 6

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Det finst eit onde eg har sett under sola, og det ligg tungt på mennesket:
Ein mann som Gud gjev rikdom, eigedom og ære, så han ikkje manglar noko av det han ønskjer seg – men Gud gjev han ikkje makt til å nyta det, for ein framand får nyta det i staden. Dette er tomleik og ei vond plage.
Om ein mann får hundre born og lever i mange år, slik at dagane i åra hans vert mange, men sjela hans ikkje vert metta av det gode, og han ikkje eingong får ei gravferd – då seier eg at eit dødfødd barn har det betre enn han.
For i tomleik kjem det, og i mørker går det bort, og i mørker vert namnet dekt til.
Det har korkje sett sola eller visst noko, men det har meir ro enn han.
Og om han levde to tusen år, men ikkje fekk oppleva det gode – går ikkje alle til same stad?
Alt strevet til mennesket er for munnen, og likevel vert ikkje sjela metta.
For kva føremon har den vise framfor dåren? Og kva hjelper det den fattige at han veit å ferdast blant dei levande?
Betre er det som augo ser, enn det sjela lengtar etter. Også dette er tomleik og jag etter vind.
Det som er, har alt fått sitt namn, og det er kjent kva mennesket er. Det kan ikkje føra sak mot den som er sterkare enn det.
For det finst mange ting som aukar tomleiken. Kva gagn har mennesket av det?
For kven veit kva som er godt for mennesket i livet, i dei få dagane av det tome livet hans, som fer forbi som ein skugge? For kven kan fortelja mennesket kva som skal henda etter han under sola?
←→