FLOGVIT
.bible

HebreerneKapittel 12

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Sidan vi då har ei så stor sky av vitne rundt oss, lat oss leggja av alt som tyngjer og synda som så lett fangar oss, og med uthaldenheit springa det løpet som ligg framfor oss.
Siden vi har en så stor sky av vitner rundt oss, la oss legge av alt som tynger og synden som så lett fanger oss, og løpe med utholdenhet i det løpet som ligger foran oss.
Lat oss sjå på Jesus, opphavsmannen og fullendaren av trua. For gleda som låg framfor han, heldt han ut på krossen og forakta skamma, og no sit han på høgre sida av Guds trone.
Med blikket festet på Jesus, troens opphavsmann og fullender. I stedet for den gleden som lå foran ham, utholdt han korset og foraktet skammen, og har satt seg ved høyre side av Guds trone.
Tenk på han som heldt ut slik motstand frå syndarar mot seg sjølv, så de ikkje blir trøytte og mistar motet.
Tenk over ham som holdt ut slik motstand fra syndere mot seg selv, så dere ikke skal bli trette og miste motet.
De har enno ikkje gjort motstand til blodet i kampen mot synda.
Dere har ennå ikke gjort motstand helt til blodet i deres kamp mot synden.
Og de har gløymt den formaninga som talar til dykk som til søner: «Son min, forakt ikkje Herrens tukt, og mist ikkje motet når han refsar deg.»
Og dere har glemt formaningen som taler til dere som til sønner: «Min sønn, forakt ikke Herrens tukt, og mist ikke motet når du blir irettesatt av ham.
For den Herren elskar, tuktar han, og han slår kvar son han tek imot.»
For den Herren elsker, tukter han, og han refser hver sønn han tar imot.»
Hald ut når de blir tukta. Gud handlar med dykk som med born. For kva son finst det som faren ikkje tuktar?
Hold ut når dere blir tuktet. Gud behandler dere som sønner. For hvilken sønn er det som ikke blir tuktet av sin far?
Men om de er utan tukt, som alle har fått del i, då er de uekte born og ikkje søner.
Men hvis dere er uten tukt, som alle har fått del i, da er dere uekte barn og ikke sønner.
Dessutan hadde vi våre jordiske fedrar som tukta oss, og vi hadde respekt for dei. Skal vi ikkje då mykje meir bøya oss for åndenes Far og leva?
Vi hadde dessuten våre jordiske fedre som oppdro oss, og vi hadde respekt for dem. Skal vi ikke da mye mer underordne oss åndenes Far og leve?
For dei tukta oss for ei kort tid etter sitt eige syn, men han gjer det til vårt beste, for at vi skal få del i hans heilagheit.
For de tuktet oss for en kort tid slik de selv syntes best, men han tukter oss til vårt beste, for at vi skal få del i hans hellighet.
All tukt synest for augeblinken ikkje vera til glede, men til sorg. Men seinare gjev ho ei fredsam frukt av rettferd til dei som er blitt opptrena gjennom henne.
All tukt synes riktignok i øyeblikket ikke å være til glede, men til sorg. Men etterpå gir den en fredfull frukt av rettferdighet til dem som er blitt oppøvd ved den.
Difor, rett opp dei slappe hendene og dei veike knea.
Styrk derfor de slappe hendene og de svake knærne.
Og gjer rette stigar for føtene dykkar, så det halte ikkje går or led, men heller blir lækt.
Gjør stiene rette for føttene deres, så det halte ikke går av ledd, men heller blir helbredet.
Jag etter fred med alle, og etter helging, for utan det skal ingen sjå Herren.
Jag etter fred med alle og etter helliggjørelse, for uten den skal ingen se Herren.
Sjå til at ingen går glipp av Guds nåde, at inga bitter rot veks opp og valdar uro, så mange blir ureine ved henne.
Se til at ingen går glipp av Guds nåde, at ingen bitter rot vokser opp og skaper uro, så mange blir forurenset ved den.
Sjå til at ingen er ein horkar eller vanhellig som Esau, som for eit einaste måltid selde førstefødselretten sin.
Se til at ingen er seksuelt umoralsk eller gudløs som Esau, som for ett eneste måltid solgte sin førstefødselsrett.
For de veit at då han seinare ville arva velsigninga, vart han avvist. Han fann ikkje rom for omvending, endå han søkte etter henne med tårer.
For dere vet at da han etterpå ønsket å arve velsignelsen, ble han avvist. Han fant ikke rom for sinnsendring, selv om han søkte velsignelsen med tårer.
For de har ikkje kome til eit fjell som ein kan ta på, og som brenn med eld, til mørker, skodde og storm,
For dere har ikke kommet til et fjell som kan berøres, med brennende ild, mørke, mulm og storm,
til trompetlyd og ei røyst som tala ord. Dei som høyrde, bad om at det ikkje måtte talast meir til dei.
til basunklang og en røst som talte ord. De som hørte den, ba om at det ikke skulle tales flere ord til dem.
For dei kunne ikkje bera det som vart påbode: «Om så mykje som eit dyr rører ved fjellet, skal det steinast.»
For de kunne ikke bære det som ble påbudt: «Om så et dyr berører fjellet, skal det steines.»
Og så skræmande var synet at Moses sa: «Eg er redd og skjelv.»
Og så skremmende var synet at Moses sa: «Jeg er forferdet og skjelver.»
Men de har kome til Sion-fjellet og den levande Guds by, det himmelske Jerusalem, og til utallige englar i høgtidssamling,
Men dere har kommet til Sions fjell og den levende Guds by, det himmelske Jerusalem, til titusener av engler i festlig forsamling,
og til forsamlinga av dei førstefødde som er oppskrivne i himlane, og til Gud, domaren over alle, og til åndene av dei rettferdige som er fullenda,
til menigheten av de førstefødte som er innskrevet i himlene, til Gud som er alles dommer, og til de rettferdiges ånder som er gjort fullkomne,
og til Jesus, mellommannen for ei ny pakt, og til stenkeblod som talar sterkare enn Abels blod.
til Jesus, mellommannen for en ny pakt, og til det stenkte blodet som taler bedre enn Abels blod.
Sjå til at de ikkje avviser han som talar! For om ikkje dei slapp unna som avviste han som tala på jorda, kor mykje mindre skal vi sleppa unna om vi vender oss bort frå han som talar frå himmelen.
Se til at dere ikke avviser ham som taler. For hvis ikke de slapp unna som avviste ham som advarte dem på jorden, hvor mye mindre skal da vi slippe unna om vi vender oss bort fra ham som taler fra himmelen?
Hans røyst riste jorda den gongen, men no har han lova og sagt: «Endå ein gong skal eg ikkje berre rista jorda, men også himmelen.»
Hans røst rystet den gang jorden, men nå har han gitt dette løftet: «Enda en gang skal jeg ryste ikke bare jorden, men også himmelen.»
Orda «endå ein gong» viser til at det som kan ristast, skal fjernast, sidan det er skapt, for at det som ikkje kan ristast, skal bli ståande.
Ordene «enda en gang» viser at det som kan rystes, skal bli fjernet, som noe som er skapt, for at det som ikke kan rystes, skal bestå.
Sidan vi då får eit rike som ikkje kan ristast, lat oss halda fast på nåden og tena Gud på ein måte som er til hugnad for han, med ærefrykt og gudleg otte.
Siden vi mottar et rike som ikke kan rokkes, la oss da være takknemlige og tjene Gud på en måte som behager ham, med ærbødighet og hellig frykt.
For vår Gud er ein fortærande eld.
For vår Gud er en fortærende ild.
←→