FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 9

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis Messias-profetienBarnet som er født oss

Jesaja 9 inneholder en av de mest kjente Messias-profetiene i Bibelen - løftet om et barn som skal fødes og bære verdens herredømme. Teksten leses i kirker over hele verden hver julaften.

1

Lys i mørket

Du har gjort folket tallrikt, du har gitt dem stor glede. De gleder seg for ditt ansikt som man gleder seg i høsttiden, slik menn jubler når de deler byttet.

v.2
2

Glede som høstglede

For åket som tynget ham, staven over hans skulder og driverens stokk har du knust, som på Midjans dag.

v.3
3

Frihet fra undertrykkelse

For hver støvel som tramper i krigslarm, og hver kappe som er tilsølt med blod, skal brennes opp og fortæres av ild.

v.4
4

Krigens slutt

For et barn er oss født, en sønn er oss gitt. Herredømmet skal hvile på hans skulder, og han skal kalles Underfull Rådgiver, Veldig Gud, Evig Far, Fredsfyrste.

v.5
5

«Et barn er oss født»

Stort skal herredømmet være, og freden skal være uten ende over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfeste det og holde det oppe med rett og rettferdighet fra nå og til evig tid. Herren Sebaots nidkjærhet skal gjøre dette.

v.6
6

Underfull rådgiver

Stort skal herredømmet være, og freden skal være uten ende over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfeste det og holde det oppe med rett og rettferdighet fra nå og til evig tid. Herren Sebaots nidkjærhet skal gjøre dette.

v.6
7

Veldig Gud

Stort skal herredømmet være, og freden skal være uten ende over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfeste det og holde det oppe med rett og rettferdighet fra nå og til evig tid. Herren Sebaots nidkjærhet skal gjøre dette.

v.6
8

Evig Far

Stort skal herredømmet være, og freden skal være uten ende over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfeste det og holde det oppe med rett og rettferdighet fra nå og til evig tid. Herren Sebaots nidkjærhet skal gjøre dette.

v.6
9

Fredsfyrste

Stort skal herredømmet være, og freden skal være uten ende over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfeste det og holde det oppe med rett og rettferdighet fra nå og til evig tid. Herren Sebaots nidkjærhet skal gjøre dette.

v.6
10

Herredømmet vokser

Herren har sendt et ord mot Jakob, og det har falt over Israel.

v.7
11

Med rett og rettferd

Herren har sendt et ord mot Jakob, og det har falt over Israel.

v.7
12

Herrens nidkjærhet

Herren har sendt et ord mot Jakob, og det har falt over Israel.

v.7
Folket som vandra i mørkret, har sett eit stort lys. Dei som budde i dødsskuggens land, over dei har lyset stråla.
הָעָם֙ הַהֹלְכִ֣ים בַּחֹ֔שֶׁךְ רָא֖וּ א֣וֹר גָּד֑וֹל יֹשְׁבֵי֙ בְּאֶ֣רֶץ צַלְמָ֔וֶת א֖וֹר נָגַ֥הּ עֲלֵיהֶֽם׃ ‬
Du har gjort folket stort, du har gjeve dei stor glede. Dei gleder seg for ditt åsyn, slik ein gleder seg i skurdonnen, slik dei jublar når dei deler byttet.
הִרְבִּ֣יתָ הַגּ֔וֹי *לא **ל֖וֹ הִגְדַּ֣לְתָּ הַשִּׂמְחָ֑ה שָׂמְח֤וּ לְפָנֶ֙יךָ֙ כְּשִׂמְחַ֣ת בַּקָּצִ֔יר כַּאֲשֶׁ֥ר יָגִ֖ילוּ בְּחַלְּקָ֥ם שָׁלָֽל׃ ‬
For åket som tyngde dei, staven over skulderen deira og stokken til drivaren, har du knust som på Midjans dag.
כִּ֣י ׀ אֶת־עֹ֣ל סֻבֳּל֗וֹ וְאֵת֙ מַטֵּ֣ה שִׁכְמ֔וֹ שֵׁ֖בֶט הַנֹּגֵ֣שׂ בּ֑וֹ הַחִתֹּ֖תָ כְּי֥וֹם מִדְיָֽן׃ ‬
For kvar støvel som trampar i stridslarm, og kvar kappe som er velta i blod, skal brennast opp og bli føde for elden.
כִּ֤י כָל־סְאוֹן֙ סֹאֵ֣ן בְּרַ֔עַשׁ וְשִׂמְלָ֖ה מְגוֹלָלָ֣ה בְדָמִ֑ים וְהָיְתָ֥ה לִשְׂרֵפָ֖ה מַאֲכֹ֥לֶת אֵֽשׁ׃ ‬
For eit barn er oss fødd, ein son er oss gjeven. Herredømet kviler på hans skulder, og namnet hans skal vera: Underfull Rådgjevar, Veldig Gud, Evig Far, Fredsfyrste.
כִּי־יֶ֣לֶד יֻלַּד־לָ֗נוּ בֵּ֚ן נִתַּן־לָ֔נוּ וַתְּהִ֥י הַמִּשְׂרָ֖ה עַל־שִׁכְמ֑וֹ וַיִּקְרָ֨א שְׁמ֜וֹ פֶּ֠לֶא יוֹעֵץ֙ אֵ֣ל גִּבּ֔וֹר אֲבִיעַ֖ד שַׂר־שָׁלֽוֹם׃ ‬
Stort skal herredømet vera, og freden skal ikkje ha ende, over Davids trone og hans kongerike. Han skal grunnfesta det og halda det oppe med rett og rettferd, frå no og til evig tid. Herren over hærskarane skal gjera dette i sin brennhug.
*לם‪[c]‬*רבה **לְמַרְבֵּ֨ה הַמִּשְׂרָ֜ה וּלְשָׁל֣וֹם אֵֽין־קֵ֗ץ עַל־כִּסֵּ֤א דָוִד֙ וְעַל־מַמְלַכְתּ֔וֹ לְהָכִ֤ין אֹתָהּ֙ וּֽלְסַעֲדָ֔הּ בְּמִשְׁפָּ֖ט וּבִצְדָקָ֑ה מֵעַתָּה֙ וְעַד־עוֹלָ֔ם קִנְאַ֛ת יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת תַּעֲשֶׂה־זֹּֽאת׃ ס ‬
Herren har sendt eit ord mot Jakob, og det fell over Israel.
דָּבָ֛ר שָׁלַ֥ח אֲדֹנָ֖י בְּיַעֲקֹ֑ב וְנָפַ֖ל בְּיִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Heile folket får kjenna det, Efraim og dei som bur i Samaria, dei som seier i hovmod og overmot:
וְיָדְעוּ֙ הָעָ֣ם כֻּלּ֔וֹ אֶפְרַ֖יִם וְיוֹשֵׁ֣ב שֹׁמְר֑וֹן בְּגַאֲוָ֛ה וּבְגֹ֥דֶל לֵבָ֖ב לֵאמֹֽר׃ ‬
«Teglsteinane har falle, men vi byggjer opp att med tilhoggen stein. Morbærfigentrea er nedhogne, men vi set sedertre i staden.»
לְבֵנִ֥ים נָפָ֖לוּ וְגָזִ֣ית נִבְנֶ֑ה שִׁקְמִ֣ים גֻּדָּ֔עוּ וַאֲרָזִ֖ים נַחֲלִֽיף׃ ‬
Men Herren reiser motstandarane til Resin opp mot han og eggjar fiendane hans.
וַיְשַׂגֵּ֧ב יְהוָ֛ה אֶת־צָרֵ֥י רְצִ֖ין עָלָ֑יו וְאֶת־אֹיְבָ֖יו יְסַכְסֵֽךְ׃ ‬
Aramarane frå aust og filistarane frå vest sluker Israel med open munn. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
אֲרָ֣ם מִקֶּ֗דֶם וּפְלִשְׁתִּים֙ מֵֽאָח֔וֹר וַיֹּאכְל֥וּ אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל בְּכָל־פֶּ֑ה בְּכָל־זֹאת֙ לֹא־שָׁ֣ב אַפּ֔וֹ וְע֖וֹד יָד֥וֹ נְטוּיָֽה׃ ‬
Men folket vender ikkje om til han som slår dei, og dei søkjer ikkje Herren over hærskarane.
וְהָעָ֥ם לֹא־שָׁ֖ב עַד־הַמַּכֵּ֑הוּ וְאֶת־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֹ֥א דָרָֽשׁוּ׃ ס ‬
Difor høgg Herren av Israel hovud og hale, palmegreina og sivet, på éin dag.
וַיַּכְרֵ֨ת יְהוָ֜ה מִיִּשְׂרָאֵ֗ל רֹ֧אשׁ וְזָנָ֛ב כִּפָּ֥ה וְאַגְמ֖וֹן י֥וֹם אֶחָֽד׃ ‬
Den eldste og den høgvørde er hovudet, og profeten som lærer løgn, er halen.
זָקֵ֥ן וּנְשׂוּא־פָנִ֖ים ה֣וּא הָרֹ֑אשׁ וְנָבִ֥יא מֽוֹרֶה־שֶּׁ֖קֶר ה֥וּא הַזָּנָֽב׃ ‬
Dei som leier dette folket, fører dei vill, og dei som blir leidde, blir øydelagde.
וַיִּֽהְי֛וּ מְאַשְּׁרֵ֥י הָֽעָם־הַזֶּ֖ה מַתְעִ֑ים וּמְאֻשָּׁרָ֖יו מְבֻלָּעִֽים׃ ‬
Difor gleder ikkje Herren seg over dei unge mennene deira, og over farlause og enkjer viser han ikkje miskunn. For alle er gudlause og gjer vondt, og kvar munn talar dårskap. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
עַל־כֵּ֨ן עַל־בַּחוּרָ֜יו לֹֽא־יִשְׂמַ֣ח ׀ אֲדֹנָ֗י וְאֶת־יְתֹמָ֤יו וְאֶת־אַלְמְנֹתָיו֙ לֹ֣א יְרַחֵ֔ם כִּ֤י כֻלּוֹ֙ חָנֵ֣ף וּמֵרַ֔ע וְכָל־פֶּ֖ה דֹּבֵ֣ר נְבָלָ֑ה בְּכָל־זֹאת֙ לֹא־שָׁ֣ב אַפּ֔וֹ וְע֖וֹד יָד֥וֹ נְטוּיָֽה׃ ‬
For vondskapen brenn som eld og fortærer torn og tistel. Han tenner krattskogen, og røyken stig opp i kvervlar.
כִּֽי־בָעֲרָ֤ה כָאֵשׁ֙ רִשְׁעָ֔ה שָׁמִ֥יר וָשַׁ֖יִת תֹּאכֵ֑ל וַתִּצַּת֙ בְּסִֽבְכֵ֣י הַיַּ֔עַר וַיִּֽתְאַבְּכ֖וּ גֵּא֥וּת עָשָֽׁן׃ ‬
Ved vreiden til Herren over hærskarane er landet svidd av, og folket er som føde for elden. Ingen sparer bror sin.
בְּעֶבְרַ֛ת יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת נֶעְתַּ֣ם אָ֑רֶץ וַיְהִ֤י הָעָם֙ כְּמַאֲכֹ֣לֶת אֵ֔שׁ אִ֥ישׁ אֶל־אָחִ֖יו לֹ֥א יַחְמֹֽלוּ׃ ‬
Dei riv til seg på høgre sida, men er framleis svoltne. Dei et på venstre sida, men blir ikkje mette. Kvar mann et kjøtet av sin eigen arm.
וַיִּגְזֹ֤ר עַל־יָמִין֙ וְרָעֵ֔ב וַיֹּ֥אכַל עַל־שְׂמֹ֖אול וְלֹ֣א שָׂבֵ֑עוּ אִ֥ישׁ בְּשַׂר־זְרֹע֖וֹ יֹאכֵֽלוּ׃ ‬
Manasse mot Efraim og Efraim mot Manasse, og saman går dei mot Juda. Trass i alt dette vender ikkje vreiden hans seg bort, og handa hans er framleis utrekt.
מְנַשֶּׁ֣ה אֶת־אֶפְרַ֗יִם וְאֶפְרַ֙יִם֙ אֶת־מְנַשֶּׁ֔ה יַחְדָּ֥ו הֵ֖מָּה עַל־יְהוּדָ֑ה בְּכָל־זֹאת֙ לֹא־שָׁ֣ב אַפּ֔וֹ וְע֖וֹד יָד֥וֹ נְטוּיָֽה׃ ס ‬
←→