FLOGVIT
.bible

JobKapittel 20

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Sofar frå Na'ama til orde og sa:
Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:
Difor driv tankane mine meg til å svara, og difor er det uro i meg.
Mine urolige tanker driver meg til å svare, på grunn av opprøret i mitt indre.
Eg høyrer irettesetjing som vanærar meg, og ånda mi svarar meg ut frå mi innsikt.
Jeg hører irettesettelse som krenker meg, og min forstand driver meg til å svare.
Veit du ikkje dette frå eldgammal tid, frå mennesket vart sett på jorda?
Vet du ikke dette fra gammel tid, helt siden mennesket ble satt på jorden?
At jubelen til dei gudlause er kortvarig, og gleda til den gudsfornektande varer berre eit augeblink.
At de ugudeliges jubel er kortvarig, og hyklerens glede varer bare et øyeblikk?
Sjølv om stordomen hans når opp til himmelen, og hovudet hans rører ved skyene,
Selv om hans storhet når opp til himmelen, og hans hode når opp til skyene,
skal han gå til grunne for alltid som sin eigen avføring. Dei som såg han, skal seia: Kvar er han?
skal han gå til grunne for alltid, lik sin egen møkk. De som så ham, vil spørre: Hvor er han?
Som ein draum flyg han bort og blir ikkje funnen, han blir jaga vekk som eit syn om natta.
Som en drøm flyr han bort og blir ikke funnet, han jages bort som et nattlig syn.
Auget som såg han, skal ikkje sjå han meir, og staden hans skal ikkje lenger skoda han.
Øyet som så ham, ser ham ikke mer, og hans sted skuer ham ikke lenger.
Borna hans må tryggja dei fattige, og hendene hans må gje attende rikdomen hans.
Hans barn må søke de fattiges gunst, og hans egne hender må gi tilbake hans rikdom.
Beina hans var fulle av ungdomskraft, men no skal dei liggja med han i støvet.
Hans ben var fulle av ungdomskraft, men den skal legge seg i støvet sammen med ham.
Sjølv om det vonde smakar søtt i munnen hans, og han gøymer det under tunga,
Selv om ondskap smaker søtt i hans munn, og han gjemmer den under tungen,
sjølv om han sparer på det og ikkje slepper det, men held det attende i ganen,
selv om han sparer på den og ikke vil gi slipp på den, men holder den tilbake i ganen,
då blir maten hans omskapt i magen hans til gift frå hoggorm i innvollane hans.
så forvandles maten i hans innvoller til slangegift i hans indre.
Han slukte rikdom, men må spy han opp att. Gud driv han ut or magen hans.
Rikdommen han slukte, kaster han opp igjen. Gud driver den ut av hans buk.
Han syg til seg gift frå hoggorm, tunga til ein giftig slange drep han.
Han suger til seg slangers gift, huggormens tunge dreper ham.
Han skal ikkje få sjå bekkane som renn, elvane som fløymer av honning og smør.
Han får ikke se strømmene, elvene som flyter med honning og fløte.
Han må gje attende det han har arbeidt for og kan ikkje svelgja det. Han får ikkje gleda seg over vinsten av handelen sin.
Han må gi tilbake det han har strevd for uten å kunne svelge det. Han får ikke glede seg over sin handelsfortjeneste.
For han knuste og forlét dei fattige, han rana eit hus han ikkje har bygt.
For han knuste og forlot de fattige, han røvet et hus han ikke hadde bygd.
For han kjende ikkje ro i sitt begjær, han kan ikkje berga seg med skattane sine.
For han kjente ingen ro i sin buk, med sine skatter kan han ikke redde seg.
Ingenting unngjekk grådigskapen hans, difor varer ikkje velstanden hans.
Ingenting unnslapp hans grådighet, derfor varer ikke hans velstand.
Midt i sin overflod kjem han i naud, kvar hand av den som slit råkar han.
Midt i hans overflod kommer han i nød, alle de lidende legger hånd på ham.
Når han skal fylla magen sin, sender Gud sin brennande vreide over han og lèt det regna over han medan han et.
Når han skal fylle sin buk, sender Gud sin brennende vrede over ham og lar den regne ned over ham mens han spiser.
Han flyktar frå jernvåpen, men ein koparboge gjennomborer han.
Flykter han fra jernvåpenet, gjennomborer kobberbuen ham.
Han dreg pila ut, og ho kjem ut av kroppen, den blenkjande spissen kjem ut av gallen hans. Redsle kjem over han.
Han drar det ut, og det kommer ut av kroppen, den blinkende spissen ut av gallen hans. Redsler kommer over ham.
Berre mørker ventar på skattane hans. Ein eld som ingen har blåse på, fortærer han. Det går ille med den som er att i teltet hans.
Alt mørke er gjemt for hans skatter. En ild som ingen har tent, fortærer ham og ødelegger den som er igjen i hans telt.
Himmelen openberrar skulda hans, og jorda reiser seg mot han.
Himmelen avslører hans skyld, og jorden reiser seg mot ham.
Avlinga i huset hans blir ført bort, skylt vekk på vreidens dag.
Hans hus' avling blir ført bort, skyllet bort på Guds vredes dag.
Dette er lagnaden til det gudlause mennesket frå Gud, arven Gud har fastsett for han.
Dette er det ugudelige menneskets lodd fra Gud, den arv Gud har bestemt for ham.
←→