FLOGVIT
.bible

JobKapittel 23

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då tok Job til orde og sa:
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר׃ ‬
Enno i dag er klaga mi full av trass, handa hans ligg tungt på meg trass i sukka mine.
גַּם־הַ֭יּוֹם מְרִ֣י שִׂחִ֑י יָ֝דִ֗י כָּבְדָ֥ה עַל־אַנְחָתִֽי׃ ‬
Å, om eg berre visste kvar eg kunne finna han! Då ville eg gå dit han bur.
מִֽי־יִתֵּ֣ן יָ֭דַעְתִּי וְאֶמְצָאֵ֑הוּ אָ֝ב֗וֹא עַד־תְּכוּנָתֽוֹ׃ ‬
Eg ville leggja fram saka mi for han og fylla munnen min med argument.
אֶעֶרְכָ֣ה לְפָנָ֣יו מִשְׁפָּ֑ט וּ֝פִ֗י אֲמַלֵּ֥א תוֹכָחֽוֹת׃ ‬
Eg ville få vita kva ord han ville svara meg, og forstå kva han ville seia til meg.
אֵ֭דְעָה מִלִּ֣ים יַעֲנֵ֑נִי וְ֝אָבִ֗ינָה מַה־יֹּ֥אמַר לִֽי׃ ‬
Ville han strida mot meg med si store makt? Nei, han ville lytta til meg.
הַבְּרָב־כֹּ֭חַ יָרִ֣יב עִמָּדִ֑י לֹ֥א אַךְ־ה֝֗וּא יָשִׂ֥ם בִּֽי׃ ‬
Der kunne ein rettferdig mann føra sak med han, og eg ville verta frikjend for alltid av min dommar.
שָׁ֗ם יָ֭שָׁר נוֹכָ֣ח עִמּ֑וֹ וַאֲפַלְּטָ֥ה לָ֝נֶ֗צַח מִשֹּׁפְטִֽי׃ ‬
Men går eg mot aust, er han ikkje der, og mot vest, kan eg ikkje finna han.
הֵ֤ן קֶ֣דֶם אֶהֱלֹ֣ךְ וְאֵינֶ֑נּוּ וְ֝אָח֗וֹר וְֽלֹא־אָבִ֥ין לֽוֹ׃ ‬
Når han verkar i nord, kan eg ikkje gripa han, når han svingar mot sør, kan eg ikkje sjå han.
שְׂמֹ֣אול בַּעֲשֹׂת֣וֹ וְלֹא־אָ֑חַז יַעְטֹ֥ף יָ֝מִ֗ין וְלֹ֣א אֶרְאֶֽה׃ ‬
Men han kjenner den vegen eg går. Når han prøver meg, kjem eg ut som gull.
כִּֽי־יָ֭דַע דֶּ֣רֶךְ עִמָּדִ֑י בְּ֝חָנַ֗נִי כַּזָּהָ֥ב אֵצֵֽא׃ ‬
Foten min har halde seg til hans stig, eg har følgt hans veg og ikkje vike av.
בַּ֭אֲשֻׁרוֹ אָחֲזָ֣ה רַגְלִ֑י דַּרְכּ֖וֹ שָׁמַ֣רְתִּי וְלֹא־אָֽט׃ ‬
Frå boda frå leppene hans har eg ikkje vike, meir enn mitt daglege brød har eg gøymt orda frå hans munn.
מִצְוַ֣ת שְׂ֭פָתָיו וְלֹ֣א אָמִ֑ישׁ מֵ֝חֻקִּ֗י צָפַ֥נְתִּי אִמְרֵי־פִֽיו׃ ‬
Men han er éin, kven kan få han til å snu? Det han ønskjer, det gjer han.
וְה֣וּא בְ֭אֶחָד וּמִ֣י יְשִׁיבֶ֑נּוּ וְנַפְשׁ֖וֹ אִוְּתָ֣ה וַיָּֽעַשׂ׃ ‬
For han fullfører det han har fastsett for meg, og mykje meir slikt har han i tankane.
כִּ֭י יַשְׁלִ֣ים חֻקִּ֑י וְכָהֵ֖נָּה רַבּ֣וֹת עִמּֽוֹ׃ ‬
Difor er eg forfærd framfor han, når eg tenkjer på det, fryktar eg han.
עַל־כֵּ֭ן מִפָּנָ֣יו אֶבָּהֵ֑ל אֶ֝תְבּוֹנֵ֗ן וְאֶפְחַ֥ד מִמֶּֽנּוּ׃ ‬
Gud har gjort hjartet mitt veikt, Den allmektige har skræmt meg.
וְ֭אֵל הֵרַ֣ךְ לִבִּ֑י וְ֝שַׁדַּ֗י הִבְהִילָֽנִי׃ ‬
Men eg er ikkje gjort til inkjes av mørkret, ikkje av det djupe mørkret som dekkjer andletet mitt.
כִּֽי־לֹ֣א נִ֭צְמַתִּי מִפְּנֵי־חֹ֑שֶׁךְ וּ֝מִפָּנַ֗י כִּסָּה־אֹֽפֶל׃ ‬
←→