FLOGVIT
.bible

MikaKapittel 1

+ UndertekstGrunntekstNeste →
Herrens ord som kom til Mika frå Moresjet, i dei dagane Jotam, Akas og Hiskia var kongar i Juda. Dette er det han såg om Samaria og Jerusalem.
דְּבַר־יְהוָ֣ה ׀ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֗ה אֶל־מִיכָה֙ הַמֹּ֣רַשְׁתִּ֔י בִּימֵ֥י יוֹתָ֛ם אָחָ֥ז יְחִזְקִיָּ֖ה מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֑ה אֲשֶׁר־חָזָ֥ה עַל־שֹׁמְר֖וֹן וִירֽוּשָׁלָֽ͏ִם׃ ‬
Høyr, alle de folk! Lytt, du jord og alt som fyller deg! Herren, Herren skal vera vitne mot dykk, Herren frå sitt heilage tempel.
שִׁמְעוּ֙ עַמִּ֣ים כֻּלָּ֔ם הַקְשִׁ֖יבִי אֶ֣רֶץ וּמְלֹאָ֑הּ וִיהִי֩ אֲדֹנָ֨י יְהוִ֤ה בָּכֶם֙ לְעֵ֔ד אֲדֹנָ֖י מֵהֵיכַ֥ל קָדְשֽׁוֹ׃ ‬
For sjå, Herren går ut frå sin stad, han stig ned og trør på høgdene på jorda.
כִּֽי־הִנֵּ֥ה יְהוָ֖ה יֹצֵ֣א מִמְּקוֹמ֑וֹ וְיָרַ֥ד וְדָרַ֖ךְ עַל־*במותי **בָּ֥מֳתֵי אָֽרֶץ׃ ‬
Fjella smeltar under han, og dalane rivnar, som voks for elden, som vatn som strøymer nedover ei bratt li.
וְנָמַ֤סּוּ הֶֽהָרִים֙ תַּחְתָּ֔יו וְהָעֲמָקִ֖ים יִתְבַּקָּ֑עוּ כַּדּוֹנַג֙ מִפְּנֵ֣י הָאֵ֔שׁ כְּמַ֖יִם מֻגָּרִ֥ים בְּמוֹרָֽד׃ ‬
Alt dette skjer på grunn av Jakobs brot og syndene til Israels hus. Kva er Jakobs brot? Er det ikkje Samaria? Og kva er høgdene til Juda? Er det ikkje Jerusalem?
בְּפֶ֤שַׁע יַֽעֲקֹב֙ כָּל־זֹ֔את וּבְחַטֹּ֖אות בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל מִֽי־פֶ֣שַׁע יַעֲקֹ֗ב הֲלוֹא֙ שֹֽׁמְר֔וֹן וּמִי֙ בָּמ֣וֹת יְהוּדָ֔ה הֲל֖וֹא יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃ ‬
Difor vil eg gjera Samaria til ei steinrøys på marka, til ein stad der ein plantar vinranker. Eg vil rulla steinane hennar ned i dalen og leggja grunnvollane hennar bare.
וְשַׂמְתִּ֥י שֹׁמְר֛וֹן לְעִ֥י הַשָּׂדֶ֖ה לְמַטָּ֣עֵי כָ֑רֶם וְהִגַּרְתִּ֤י לַגַּי֙ אֲבָנֶ֔יהָ וִיסֹדֶ֖יהָ אֲגַלֶּֽה׃ ‬
Alle utskorne gudebileta hennar skal knusast, all horløna hennar skal brennast opp i eld, og alle avgudane hennar vil eg leggja øyde. For av horeløn samla ho det, og til horeløn skal det venda attende.
וְכָל־פְּסִילֶ֣יהָ יֻכַּ֗תּוּ וְכָל־אֶתְנַנֶּ֙יהָ֙ יִשָּׂרְפ֣וּ בָאֵ֔שׁ וְכָל־עֲצַבֶּ֖יהָ אָשִׂ֣ים שְׁמָמָ֑ה כִּ֠י מֵאֶתְנַ֤ן זוֹנָה֙ קִבָּ֔צָה וְעַד־אֶתְנַ֥ן זוֹנָ֖ה יָשֽׁוּבוּ׃ ‬
Difor vil eg klaga og jamra, eg vil gå avkledd og naken. Eg vil yla som sjakalar og syrgja som strutsar.
עַל־זֹאת֙ אֶסְפְּדָ֣ה וְאֵילִ֔ילָה אֵילְכָ֥ה *שילל **שׁוֹלָ֖ל וְעָר֑וֹם אֶעֱשֶׂ֤ה מִסְפֵּד֙ כַּתַּנִּ֔ים וְאֵ֖בֶל כִּבְנ֥וֹת יַעֲנָֽה׃ ‬
For såret hennar kan ikkje lækjast, det har nådd heilt til Juda, det har kome til porten åt folket mitt, heilt til Jerusalem.
כִּ֥י אֲנוּשָׁ֖ה מַכּוֹתֶ֑יהָ כִּי־בָ֙אָה֙ עַד־יְהוּדָ֔ה נָגַ֛ע עַד־שַׁ֥עַר עַמִּ֖י עַד־יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃ ‬
Fortel det ikkje i Gat, gråt ikkje høgt! I Bet-Leafra, velt deg i støvet!
בְּגַת֙ אַל־תַּגִּ֔ידוּ בָּכ֖וֹ אַל־תִּבְכּ֑וּ בְּבֵ֣ית לְעַפְרָ֔ה עָפָ֖ר *התפלשתי **הִתְפַּלָּֽשִׁי׃ ‬
Dra bort, du som bur i Sjafir, naken og skamfull! Ho som bur i Saanan, kjem ikkje ut. Klageropet i Bet-Haesel tek frå dykk fotfestet.
עִבְרִ֥י לָכֶ֛ם יוֹשֶׁ֥בֶת שָׁפִ֖יר עֶרְיָה־בֹ֑שֶׁת לֹ֤א יָֽצְאָה֙ יוֹשֶׁ֣בֶת צַֽאֲנָ֔ן מִסְפַּד֙ בֵּ֣ית הָאֵ֔צֶל יִקַּ֥ח מִכֶּ֖ם עֶמְדָּתֽוֹ׃ ‬
For ho som bur i Marot, vrir seg i smerte etter det gode, for ulukke har kome ned frå Herren til Jerusalems port.
כִּֽי־חָ֥לָֽה לְט֖וֹב יוֹשֶׁ֣בֶת מָר֑וֹת כִּֽי־יָ֤רַד רָע֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה לְשַׁ֖עַר יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃ ‬
Spenn hestane for vogna, du som bur i Lakisj! Du var opphavet til synd for Sions dotter, for hjå deg vart Israels brot funne.
רְתֹ֧ם הַמֶּרְכָּבָ֛ה לָרֶ֖כֶשׁ יוֹשֶׁ֣בֶת לָכִ֑ישׁ רֵאשִׁ֨ית חַטָּ֥את הִיא֙ לְבַת־צִיּ֔וֹן כִּי־בָ֥ךְ נִמְצְא֖וּ פִּשְׁעֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Difor må du gje avskjedsgåver til Moresjet-Gat. Husa i Aksib skal verta til ei skuffing for Israels kongar.
לָכֵן֙ תִּתְּנִ֣י שִׁלּוּחִ֔ים עַ֖ל מוֹרֶ֣שֶׁת גַּ֑ת בָּתֵּ֤י אַכְזִיב֙ לְאַכְזָ֔ב לְמַלְכֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Endå ein gong skal eg føra ein ervar over deg, du som bur i Maresja. Israels herlegdom skal koma til Adullam.
עֹ֗ד הַיֹּרֵשׁ֙ אָ֣בִי לָ֔ךְ יוֹשֶׁ֖בֶת מָֽרֵשָׁ֑ה עַד־עֲדֻּלָּ֥ם יָב֖וֹא כְּב֥וֹד יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Klipp av håret ditt og rak deg skalla i sorg over borna du er så glad i. Gjer den snaue flekken din brei som gribben, for dei er førte bort frå deg i fangenskap.
קָרְחִ֣י וָגֹ֔זִּי עַל־בְּנֵ֖י תַּעֲנוּגָ֑יִךְ הַרְחִ֤בִי קָרְחָתֵךְ֙ כַּנֶּ֔שֶׁר כִּ֥י גָל֖וּ מִמֵּֽךְ׃ ס ‬
←→