Dan (Stedsnavnet Dan nevnt i 1. Mosebok 14:14, ikke en person)
Byen Dan – nordlig grenseby i Israel
Dan er et stedsnavn som nevnes i 1. Mosebok 14:14, der Abraham forfølger fiendene som hadde bortført Lot helt til Dan. Stedet ble senere kjent som den nordligste byen i Israel, og uttrykket «fra Dan til Be'er-Sjeba» ble brukt for å beskrive hele landets utstrekning. Selv om dette ikke er en person, er stedsnavnet nært knyttet til Israels historie og geografi gjennom hele Det gamle testamente.
Nøkkelhendingar
Abrahams forfølgelse til Dan
Abraham forfulgte kongene som hadde tatt Lot til fange, helt til Dan, og slo dem der.
14Då Abram høyrde at slektningen hans var teken til fange, mønstra han dei trena mennene sine, tre hundre og atten, fødde i huset hans, og forfølgde fienden heilt til Dan.
וַיִּשְׁמַ֣ע אַבְרָ֔ם כִּ֥י נִשְׁבָּ֖ה אָחִ֑יו וַיָּ֨רֶק אֶת־חֲנִיכָ֜יו יְלִידֵ֣י בֵית֗וֹ שְׁמֹנָ֤ה עָשָׂר֙ וּשְׁלֹ֣שׁ מֵא֔וֹת וַיִּרְדֹּ֖ף עַד־דָּֽן׃
15Om natta delte han styrkane sine og gjekk til åtak mot dei, han og tenarane hans. Han slo dei og forfølgde dei heilt til Hoba, nord for Damaskus.
וַיֵּחָלֵ֨ק עֲלֵיהֶ֧ם ׀ לַ֛יְלָה ה֥וּא וַעֲבָדָ֖יו וַיַּכֵּ֑ם וֽ͏ַיִּרְדְּפֵם֙ עַד־חוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֥ר מִשְּׂמֹ֖אל לְדַמָּֽשֶׂק׃
Speiderne fra Dan-stammen utforsker Lajisj
Danittene sendte speidere for å utforske Lajisj, som de senere inntok og ga navnet Dan.
1På den tida var det ingen konge i Israel. Og på den tida leita Dan-stammen etter eit landområde å bu i, for dei hadde ikkje fått noko arv blant Israels stammar fram til den dagen.
בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם אֵ֥ין מֶ֖לֶךְ בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וּבַיָּמִ֣ים הָהֵ֗ם שֵׁ֣בֶט הַדָּנִ֞י מְבַקֶּשׁ־ל֤וֹ נַֽחֲלָה֙ לָשֶׁ֔בֶת כִּי֩ לֹֽא־נָ֨פְלָה לּ֜וֹ עַד־הַיּ֥וֹם הַה֛וּא בְּתוֹךְ־שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל בְּנַחֲלָֽה׃ ס
2Dans søner sende ut fem menn frå slekta si, tapre menn frå Sora og Estaol, for å speida ut landet og utforska det. Dei sa til dei: «Gå og utforsk landet!» Dei kom til Efraim-fjella, til huset til Mika, og overnatta der.
וַיִּשְׁלְח֣וּ בְנֵי־דָ֣ן ׀ מִֽמִּשְׁפַּחְתָּ֡ם חֲמִשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֣ים מִקְצוֹתָם֩ אֲנָשִׁ֨ים בְּנֵי־חַ֜יִל מִצָּרְעָ֣ה וּמֵֽאֶשְׁתָּאֹ֗ל לְרַגֵּ֤ל אֶת־הָאָ֙רֶץ֙ וּלְחָקְרָ֔הּ וַיֹּאמְר֣וּ אֲלֵהֶ֔ם לְכ֖וּ חִקְר֣וּ אֶת־הָאָ֑רֶץ וַיָּבֹ֤אוּ הַר־אֶפְרַ֙יִם֙ עַד־בֵּ֣ית מִיכָ֔ה וַיָּלִ֖ינוּ שָֽׁם׃
27Dei tok med seg det som Mika hadde laga, og presten han hadde hatt, og kom til Lajisj, til eit fredeleg og trygt folk. Dei slo dei med sverd og brende byen.
וְהֵ֨מָּה לָקְח֜וּ אֵ֧ת אֲשֶׁר־עָשָׂ֣ה מִיכָ֗ה וְֽאֶת־הַכֹּהֵן֮ אֲשֶׁ֣ר הָיָה־לוֹ֒ וַיָּבֹ֣אוּ עַל־לַ֗יִשׁ עַל־עַם֙ שֹׁקֵ֣ט וּבֹטֵ֔חַ וַיַּכּ֥וּ אוֹתָ֖ם לְפִי־חָ֑רֶב וְאֶת־הָעִ֖יר שָׂרְפ֥וּ בָאֵֽשׁ׃
28Det var ingen som kunne berga dei, for byen låg langt frå Sidon, og dei hadde ikkje noko å gjera med andre folk. Han låg i dalen som høyrer til Bet-Rehob. Dei bygde byen opp att og busette seg der.
וְאֵ֨ין מַצִ֜יל כִּ֧י רְֽחוֹקָה־הִ֣יא מִצִּיד֗וֹן וְדָבָ֤ר אֵין־לָהֶם֙ עִם־אָדָ֔ם וְהִ֕יא בָּעֵ֖מֶק אֲשֶׁ֣ר לְבֵית־רְח֑וֹב וַיִּבְנ֥וּ אֶת־הָעִ֖יר וַיֵּ֥שְׁבוּ בָֽהּ׃
29Dei kalla byen Dan, etter Dan, stamfaren sin, som var fødd til Israel. Men frå først av heitte byen Lajisj.
וַיִּקְרְא֤וּ שֵׁם־הָעִיר֙ דָּ֔ן בְּשֵׁם֙ דָּ֣ן אֲבִיהֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר יוּלַּ֖ד לְיִשְׂרָאֵ֑ל וְאוּלָ֛ם לַ֥יִשׁ שֵׁם־הָעִ֖יר לָרִאשֹׁנָֽה׃
Danittene erobrer Lajisj og etablerer avgudsdyrkelse
Dan-stammen erobret byen Lajisj, kalte den Dan, og satte opp et utskåret gudebilde der.
29Dei kalla byen Dan, etter Dan, stamfaren sin, som var fødd til Israel. Men frå først av heitte byen Lajisj.
וַיִּקְרְא֤וּ שֵׁם־הָעִיר֙ דָּ֔ן בְּשֵׁם֙ דָּ֣ן אֲבִיהֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר יוּלַּ֖ד לְיִשְׂרָאֵ֑ל וְאוּלָ֛ם לַ֥יִשׁ שֵׁם־הָעִ֖יר לָרִאשֹׁנָֽה׃
30Dans søner reiste opp det utskorne biletet for seg. Jonatan, son til Gersjom, son til Moses, og sønene hans var prestar for Dan-stammen heilt til den dagen då folket vart ført bort frå landet.
וַיָּקִ֧ימוּ לָהֶ֛ם בְּנֵי־דָ֖ן אֶת־הַפָּ֑סֶל וִ֠יהוֹנָתָן בֶּן־גֵּרְשֹׁ֨ם בֶּן־מְנַ[7]שֶּׁ֜ה ה֣וּא וּבָנָ֗יו הָי֤וּ כֹהֲנִים֙ לְשֵׁ֣בֶט הַדָּנִ֔י עַד־י֖וֹם גְּל֥וֹת הָאָֽרֶץ׃
31Dei sette opp det utskorne biletet til Mika som han hadde laga, og det stod der heile den tida Guds hus var i Sjilo.
וַיָּשִׂ֣ימוּ לָהֶ֔ם אֶת־פֶּ֥סֶל מִיכָ֖ה אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֑ה כָּל־יְמֵ֛י הֱי֥וֹת בֵּית־הָאֱלֹהִ֖ים בְּשִׁלֹֽה׃ פ
Jeroboams gullkalv i Dan
Kong Jeroboam satte opp en av sine to gullkalver i Dan for å hindre folket fra å dra til Jerusalem for å tilbe.
28Kongen rådførte seg og laga to gullkalvar. Han sa til folket: «Det er for mykje for dykk å dra opp til Jerusalem. Sjå, her er gudane dine, Israel, som førte deg opp frå Egypt!»
וַיִּוָּעַ֣ץ הַמֶּ֔לֶךְ וַיַּ֕עַשׂ שְׁנֵ֖י עֶגְלֵ֣י זָהָ֑ב וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם רַב־לָכֶם֙ מֵעֲל֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֔ם הִנֵּ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֥ר הֶעֱל֖וּךָ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
29Han sette den eine i Betel, og den andre sette han i Dan.
וַיָּ֥שֶׂם אֶת־הָאֶחָ֖ד בְּבֵֽית־אֵ֑ל וְאֶת־הָאֶחָ֖ד נָתַ֥ן בְּדָֽן׃
30Dette vart til synd, for folket gjekk framfor den eine heilt til Dan.
וַיְהִ֛י הַדָּבָ֥ר הַזֶּ֖ה לְחַטָּ֑את וַיֵּלְכ֥וּ הָעָ֛ם לִפְנֵ֥י הָאֶחָ֖ד עַד־דָּֽן׃
«Fra Dan til Be'er-Sjeba» – uttrykk for hele Israel
Uttrykket «fra Dan til Be'er-Sjeba» ble brukt gjentatte ganger for å beskrive hele Israels geografiske utstrekning fra nord til sør.
1Då drog alle israelittane ut, og forsamlinga samla seg som éin mann, frå Dan til Beer-Sjeba, og frå Gilead-landet, for Herrens andlet i Mispa.
וַיֵּצְאוּ֮ כָּל־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ וַתִּקָּהֵ֨ל הָעֵדָ֜ה כְּאִ֣ישׁ אֶחָ֗ד לְמִדָּן֙ וְעַד־בְּאֵ֣ר שֶׁ֔בַע וְאֶ֖רֶץ הַגִּלְעָ֑ד אֶל־יְהוָ֖ה הַמִּצְפָּֽה׃
20Heile Israel, frå Dan til Be'er-Sjeba, visste at Samuel var truverdig som profet for Herren.
וַיֵּ֙דַע֙ כָּל־יִשְׂרָאֵ֔ל מִדָּ֖ן וְעַד־בְּאֵ֣ר שָׁ֑בַע כִּ֚י נֶאֱמָ֣ן שְׁמוּאֵ֔ל לְנָבִ֖יא לַיהוָֽה׃
Ben-Hadads angrep på Dan
Den syriske kongen Ben-Hadad angrep og erobret Dan sammen med andre byer i det nordlige Israel.
20Ben-Hadad høyrde på kong Asa og sende hærførarane sine mot byane i Israel. Han slo Ijon, Dan, Abel-Bet-Maaka og heile Kinnerot, saman med heile Naftali-landet.
וַיִּשְׁמַ֨ע בֶּן־הֲדַ֜ד אֶל־הַמֶּ֣לֶךְ אָסָ֗א וַ֠יִּשְׁלַח אֶת־שָׂרֵ֨י הַחֲיָלִ֤ים אֲשֶׁר־לוֹ֙ עַל־עָרֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַיַּךְ֙ אֶת־עִיּ֣וֹן וְאֶת־דָּ֔ן וְאֵ֖ת אָבֵ֣ל בֵּֽית־מַעֲכָ֑ה וְאֵת֙ כָּל־כִּנְר֔וֹת עַ֖ל כָּל־אֶ֥רֶץ נַפְתָּלִֽי׃