Frykt og mot
«Frykt ikke» er en av Bibelens mest gjentatte oppfordringer. Gud kjenner vår tilbøyelighet til frykt og møter oss med forsikringer om sin nærvær og omsorg. Vi er ikke kalt til fryktløshet, men til å stole på ham midt i frykten.
Frykt ikke - Gud er med deg
Guds nærvær er svaret på frykten.
10Ver ikkje redd, for eg er med deg! Sjå deg ikkje rådlaust omkring, for eg er din Gud! Eg styrkjer deg og hjelper deg og held deg oppe med mi rettferdige høgre hand.
אַל־תִּירָא֙ כִּ֣י עִמְּךָ־אָ֔נִי אַל־תִּשְׁתָּ֖ע כִּֽי־אֲנִ֣י אֱלֹהֶ֑יךָ אִמַּצְתִּ֙יךָ֙ אַף־עֲזַרְתִּ֔יךָ אַף־תְּמַכְתִּ֖יךָ בִּימִ֥ין צִדְקִֽי׃
13For eg, Herren din Gud, held di høgre hand og seier til deg: Ver ikkje redd! Eg hjelper deg.
כִּ֗י אֲנִ֛י יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ מַחֲזִ֣יק יְמִינֶ֑ךָ הָאֹמֵ֥ר לְךָ֛ אַל־תִּירָ֖א אֲנִ֥י עֲזַרְתִּֽיךָ׃ ס
1Men no, så seier Herren, han som skapte deg, Jakob, han som forma deg, Israel: Ver ikkje redd, for eg har løyst deg ut. Eg har kalla deg ved namn, du er min.
וְעַתָּ֞ה כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ בֹּרַאֲךָ֣ יַעֲקֹ֔ב וְיֹצֶרְךָ֖ יִשְׂרָאֵ֑ל אַל־תִּירָא֙ כִּ֣י גְאַלְתִּ֔יךָ קָרָ֥אתִי בְשִׁמְךָ֖ לִי־אָֽתָּה׃
2Når du går gjennom vatn, er eg med deg, og gjennom elvar, skal dei ikkje fløyma over deg. Når du går gjennom eld, skal du ikkje bli svidd, og logen skal ikkje brenna deg.
כִּֽי־תַעֲבֹ֤ר בַּמַּ֙יִם֙ אִתְּךָ־אָ֔נִי וּבַנְּהָר֖וֹת לֹ֣א יִשְׁטְפ֑וּךָ כִּֽי־תֵלֵ֤ךְ בְּמוֹ־אֵשׁ֙ לֹ֣א תִכָּוֶ֔ה וְלֶהָבָ֖ה לֹ֥א תִבְעַר־בָּֽךְ׃
6Ver sterke og modige! Ver ikkje redde og skjelv ikkje for dei, for Herren din Gud går sjølv med deg. Han skal ikkje sleppa deg og ikkje forlata deg.
חִזְק֣וּ וְאִמְצ֔וּ אַל־תִּֽירְא֥וּ וְאַל־תַּעַרְצ֖וּ מִפְּנֵיהֶ֑ם כִּ֣י ׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ ה֚וּא הַהֹלֵ֣ךְ עִמָּ֔ךְ לֹ֥א יַרְפְּךָ֖ וְלֹ֥א יַעַזְבֶֽךָּ׃ פ
Perfekt kjærlighet driver frykten ut
Guds kjærlighet frigjør oss fra frykt.
18Det finst ikkje frykt i kjærleiken, men den fullkomne kjærleiken driv frykta ut. For frykta har med straff å gjera, og den som fryktar, er ikkje fullenda i kjærleiken.
φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλʼ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ.
19Vi elskar fordi han elska oss først.
ἡμεῖς ⸀ἀγαπῶμεν, ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἡμᾶς.
7For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer oss redde, men ei ånd som gjev kraft, kjærleik og sjølvdisiplin.
οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ.
15For de fekk ikkje ein trældomsande som fører til frykt på nytt, men de fekk barnekårsanden, som gjer at vi ropar: «Abba, Far!»
οὐ γὰρ ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλὰ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας ἐν ᾧ κράζομεν· Αββα ὁ πατήρ·
Fred i stormen
Jesus gir fred midt i livets stormer.
27Fred etterlèt eg dykk, min fred gjev eg dykk. Eg gjev dykk ikkje fred slik verda gjev. Lat ikkje hjartet dykkar vera uroleg, og ver ikkje redde.
εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω.
1Lat ikkje hjartet dykkar vera uroleg. Tru på Gud, og tru på meg.
Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε.
39Han vakna og truga vinden og sa til sjøen: «Tei, ver still!» Då stilna vinden, og det vart blikande stilt.
καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησεν τῷ ἀνέμῳ καὶ εἶπεν τῇ θαλάσσῃ· Σιώπα, πεφίμωσο. καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.
40Han sa til dei: «Kvifor er de så redde? Har de enno ikkje tru?»
καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τί δειλοί ἐστε; ⸀οὔπω ἔχετε πίστιν;
6Ver ikkje urolege for noko, men lat i alle ting bønene og bønfallinga dykkar med takkseiing koma fram for Gud.
μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλʼ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετʼ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν θεόν·
7Og Guds fred, som går over all forstand, skal verna hjarta dykkar og tankane dykkar i Kristus Jesus.
καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.
Mot fra Herren
Gud gir styrke og mot til å møte utfordringer.
9Har eg ikkje bode deg: Ver sterk og modig! Ver ikkje redd og mist ikkje motet! For Herren din Gud er med deg overalt der du går.
הֲל֤וֹא צִוִּיתִ֙יךָ֙ חֲזַ֣ק וֶאֱמָ֔ץ אַֽל־תַּעֲרֹ֖ץ וְאַל־תֵּחָ֑ת כִּ֤י עִמְּךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר תֵּלֵֽךְ׃ פ
1Av David. Herren er mitt lys og mi frelse, kven skulle eg ottast? Herren er borga for livet mitt, kven skulle eg reddast for?
לְדָוִ֨ד ׀ יְהוָ֤ה ׀ אוֹרִ֣י וְ֭יִשְׁעִי מִמִּ֣י אִירָ֑א יְהוָ֥ה מָֽעוֹז־חַ֝יַּ֗י מִמִּ֥י אֶפְחָֽד׃
3Om ein hær leirar seg mot meg, skal ikkje hjartet mitt ottast. Om krig reiser seg mot meg, lit eg likevel på dette.
אִם־תַּחֲנֶ֬ה עָלַ֨י ׀ מַחֲנֶה֮ לֹֽא־יִירָ֢א לִ֫בִּ֥י אִם־תָּק֣וּם עָ֭לַי מִלְחָמָ֑ה בְּ֝זֹ֗את אֲנִ֣י בוֹטֵֽחַ׃
3Fiendane mine vil sluka meg heile dagen, for mange kjempar mot meg i hovmod.
שָׁאֲפ֣וּ שׁ֭וֹרְרַי כָּל־הַיּ֑וֹם כִּֽי־רַבִּ֨ים לֹחֲמִ֖ים לִ֣י מָרֽוֹם׃
4Den dagen eg er redd, set eg mi lit til deg.
י֥וֹם אִירָ֑א אֲ֝נִ֗י אֵלֶ֥יךָ אֶבְטָֽח׃
Gud er vår tilflukt
I Gud finner vi trygghet og beskyttelse.
1Til kormeisteren. Av Korah-sønene. Ein song etter alamot-melodien.
לַמְנַצֵּ֥חַ לִבְנֵי־קֹ֑רַח עַֽל־עֲלָמ֥וֹת שִֽׁיר׃
2Gud er vår tilflukt og vår styrke, ei hjelp i nauda, alltid nær.
אֱלֹהִ֣ים לָ֭נוּ מַחֲסֶ֣ה וָעֹ֑ז עֶזְרָ֥ה בְ֝צָר֗וֹת נִמְצָ֥א מְאֹֽד׃
3Difor fryktar vi ikkje, om jorda vert omvelta og fjella rasar ned i havdjupet.
עַל־כֵּ֣ן לֹא־נִ֭ירָא בְּהָמִ֣יר אָ֑רֶץ וּבְמ֥וֹט הָ֝רִ֗ים בְּלֵ֣ב יַמִּֽים׃
1Den som bur i ly hos Den Høgste, får kvila i skuggen av Den Allmektige.
יֹ֭שֵׁב בְּסֵ֣תֶר עֶלְי֑וֹן בְּצֵ֥ל שַׁ֝דַּ֗י יִתְלוֹנָֽן׃
2Eg seier om Herren: Han er mi tilflukt og mi borg, min Gud som eg set mi lit til.
אֹמַ֗ר לַֽ֭יהוָה מַחְסִ֣י וּמְצוּדָתִ֑י אֱ֝לֹהַ֗י אֶבְטַח־בּֽוֹ׃
4Med sine fjører dekkjer han deg, og under vengene hans finn du ly. Hans truskap er skjold og vern.
בְּאֶבְרָת֨וֹ ׀ יָ֣סֶךְ לָ֭ךְ וְתַֽחַת־כְּנָפָ֣יו תֶּחְסֶ֑ה צִנָּ֖ה וְֽסֹחֵרָ֣ה אֲמִתּֽוֹ׃
4Sjølv om eg går i dødsskuggens dal, fryktar eg ikkje noko vondt, for du er med meg. Din kjepp og din stav, dei trøystar meg.
גַּ֤ם כִּֽי־אֵלֵ֨ךְ בְּגֵ֪יא צַלְמָ֡וֶת לֹא־אִ֘ירָ֤א רָ֗ע כִּי־אַתָּ֥ה עִמָּדִ֑י שִׁבְטְךָ֥ וּ֝מִשְׁעַנְתֶּ֗ךָ הֵ֣מָּה יְנַֽחֲמֻֽנִי׃