FLOGVIT
.bible

RomaraneKapittel 8

+ UndertekstGrunntekst← FørreNeste →Bidra
Vis kapitlets høydepunkterFra ingen fordømmelse til ingen adskillelse

Romerbrevet 8 er kanskje det mest trøsterike kapitlet i Bibelen. Det begynner med "ingen fordømmelse" og ender med "ingenting kan skille oss fra Guds kjærlighet".

1

Ingen fordømmelse

Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus.

v.1
2

Livets ånds lov

For lova åt livets Ande i Kristus Jesus har frigjort deg frå lova åt synda og døden.

v.2
3

Ånden gir liv

For kjøtets sinnelag er død, men Andens sinnelag er liv og fred.

v.6
4

Guds barn

For alle som vert leia av Guds Ande, dei er Guds born. For de fekk ikkje ein trældomsande som fører til frykt på nytt, men de fekk barnekårsanden, som gjer at vi ropar: «Abba, Far!» Anden sjølv vitnar saman med vår ande at vi er Guds born.

v.14, 15, 16
5

Fremtidig herlighet

For eg reknar med at lidingane i den tida som no er, ikkje er verde å samanlikna med herlegdomen som skal openberrast for oss.

v.18
6

Ånden går i forbønn

På same måten kjem også Anden oss til hjelp i vår veikskap. For vi veit ikkje kva vi skal be om slik vi burde, men Anden sjølv går i forbøn for oss med sukk som ikkje kan uttalast.

v.26
7

Alt tjener til det gode

Og vi veit at for dei som elskar Gud, verkar alle ting saman til det gode, for dei som er kalla etter hans føremål.

v.28
8

Gud er for oss

Kva skal vi då seia til dette? Er Gud for oss, kven kan då vera mot oss? Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle – korleis skal han ikkje då òg gje oss alle ting saman med han?

v.31, 32
9

Mer enn seierherrer

Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss.

v.37
10

Ingenting kan skille

For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller makter, korkje det som no er eller det som koma skal, korkje krefter eller høgd eller djupn eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.

v.38, 39
Så er det då inga fordøming for dei som er i Kristus Jesus.
For lova åt livets Ande i Kristus Jesus har frigjort deg frå lova åt synda og døden.
For det som var umogleg for lova, sidan ho var kraftlaus på grunn av kjøtet, det gjorde Gud. Han sende sin eigen Son i likning av syndigt kjøt og for synda skuld, og fordømde synda i kjøtet.
Dette gjorde han for at det rettferdige kravet i lova skulle verta oppfylt i oss, vi som ikkje vandrar etter kjøtet, men etter Anden.
For dei som lever etter kjøtet, tenkjer på det som høyrer kjøtet til, men dei som lever etter Anden, tenkjer på det som høyrer Anden til.
For kjøtets sinnelag er død, men Andens sinnelag er liv og fred.
For kjøtets sinnelag er fiendskap mot Gud, for det underordnar seg ikkje Guds lov og kan heller ikkje gjera det.
Dei som er i kjøtet, kan ikkje vera til glede for Gud.
Men de er ikkje i kjøtet, men i Anden, så sant Guds Ande bur i dykk. Om nokon ikkje har Kristi Ande, høyrer han ikkje Kristus til.
Men om Kristus er i dykk, er nok kroppen død på grunn av synd, men Anden er liv på grunn av rettferd.
Om Anden åt han som reiste Jesus opp frå dei døde, bur i dykk, så skal han som reiste Kristus opp frå dei døde, også gjera dykkar dødelege kroppar levande ved sin Ande som bur i dykk.
Difor, sysken, står vi ikkje i skuld til kjøtet, så vi skulle leva etter kjøtet.
For om de lever etter kjøtet, skal de døy. Men om de ved Anden dødar gjerningane åt kroppen, skal de leva.
For alle som vert leia av Guds Ande, dei er Guds born.
For de fekk ikkje ein trældomsande som fører til frykt på nytt, men de fekk barnekårsanden, som gjer at vi ropar: «Abba, Far!»
Anden sjølv vitnar saman med vår ande at vi er Guds born.
Men er vi born, då er vi òg arvingar – Guds arvingar og medarvingar med Kristus, så sant vi lir med han, så vi òg skal verta herleggjorde med han.
For eg reknar med at lidingane i den tida som no er, ikkje er verde å samanlikna med herlegdomen som skal openberrast for oss.
For skaparverket ventar med lengting på at Guds born skal openberrast.
For skaparverket vart lagt under fåfengd, ikkje av eigen vilje, men på grunn av han som la det under, i von –
om at også skaparverket sjølv skal verta frigjort frå trældomen under forgjenget og inn i den herlege fridomen åt Guds born.
For vi veit at heile skaparverket sukkar saman og har fødselsrier saman heilt til no.
Og ikkje berre det, men også vi som har Andens førstegrøde, vi sukkar òg i oss sjølve medan vi ventar på barnekåret, utløysinga av kroppen vår.
For i von vart vi frelste. Men ei von som ein ser, er ikkje von. For kven vonar det han ser?
Men om vi vonar det vi ikkje ser, ventar vi på det med tolmod.
På same måten kjem også Anden oss til hjelp i vår veikskap. For vi veit ikkje kva vi skal be om slik vi burde, men Anden sjølv går i forbøn for oss med sukk som ikkje kan uttalast.
Og han som granskar hjarto, veit kva Andens sinnelag er, for han går i forbøn for dei heilage etter Guds vilje.
Og vi veit at for dei som elskar Gud, verkar alle ting saman til det gode, for dei som er kalla etter hans føremål.
For dei som han kjende på førehand, dei har han òg føreåt bestemt til å verta forma etter biletet av Son sin, så han skulle vera den fyrstefødde mellom mange sysken.
Og dei som han føreåt bestemte, dei kalla han òg. Og dei han kalla, dei rettferdiggjorde han òg. Og dei han rettferdiggjorde, dei herleggjorde han òg.
Kva skal vi då seia til dette? Er Gud for oss, kven kan då vera mot oss?
Han som ikkje sparte sin eigen Son, men gav han for oss alle – korleis skal han ikkje då òg gje oss alle ting saman med han?
Kven vil koma med skuldingar mot Guds utvalde? Gud er den som rettferdiggjer.
Kven er den som fordømer? Kristus er den som døydde, ja, meir enn det, som vart oppreist, som er ved Guds høgre hand, og som går i forbøn for oss.
Kven kan skilja oss frå Kristi kjærleik? Trengsel eller angst eller forfylging eller svolt eller nakenskap eller fare eller sverd?
Som det står skrive: «For di skuld vert vi drepne heile dagen, vi vert rekna som slaktesauer.»
Men i alt dette vinn vi meir enn siger ved han som elska oss.
For eg er viss på at korkje død eller liv, korkje englar eller makter, korkje det som no er eller det som koma skal, korkje krefter
eller høgd eller djupn eller nokon annan skapning skal kunna skilja oss frå Guds kjærleik i Kristus Jesus, vår Herre.
←→