FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis profetieneDavid beskriver Kristi lidelse 1000 år før korset

Salme 22 er den mest detaljerte Messias-profetien om korsfestelsen. David beskriver lidelser han selv aldri opplevde - men som Jesus oppfylte bokstavelig. Jesus siterte salmens åpningsord på korset.

1

«Min Gud, hvorfor har du forlatt meg?»

Til korlederen. Etter «Morgenrødens hind». En salme av David. Min Gud, min Gud, hvorfor har du forlatt meg? Hvorfor er du langt borte fra å frelse meg, fra mitt høye rop?

v.1, 2
2

Foraktet av mennesker

Men jeg er en orm og ikke et menneske, til spott for mennesker og foraktet av folket. Alle som ser meg, spotter meg. De sperrer opp leppene og rister på hodet:

v.7, 8
3

«Sett din lit til Herren!»

«Han har overlatt sin sak til Herren – la ham redde ham! La ham fri ham ut, siden han har behag i ham!»

v.9
4

Omringet av fiender

Mange okser omringer meg, sterke okser fra Basan står rundt meg. De sperrer opp gapet mot meg som en løve som river og brøler.

v.13, 14
5

Uttømt som vann

Jeg er utøst som vann, alle mine knokler er ute av ledd. Mitt hjerte er som voks, det smelter i mitt indre.

v.15
6

Tungen kleber til ganen

Min kraft er tørket ut som et potteskår, min tunge kleber til ganen. Du legger meg i dødens støv.

v.16
7

Hender og føtter gjennomboret

For hunder omringer meg, en flokk av onde omgir meg. Som en løve, mine hender og føtter.

v.17
8

Alle bein kan telles

Jeg kan telle alle mine knokler. De stirrer og ser på meg.

v.18
9

De deler klærne mine

De deler mine klær mellom seg og kaster lodd om min kappe.

v.19
10

Vendepunktet - bønnesvar

Men du, Herre, vær ikke langt borte! Du min styrke, skynd deg og hjelp meg! Redd mitt liv fra sverdet, mitt eneste fra hundens makt. Frels meg fra løvens gap! Fra villoksenes horn har du svart meg.

v.20, 21, 22
11

Lovprisning i forsamlingen

Jeg vil forkynne ditt navn for mine brødre, midt i forsamlingen vil jeg lovprise deg.

v.23
12

Alle jordens ender

Alle jordens ender skal huske og vende om til Herren. Alle folkenes slekter skal tilbe for ditt ansikt. For riket tilhører Herren, han hersker over folkene. Alle jordens mektige skal spise og tilbe. For hans ansikt skal alle bøye kne, de som går ned i støvet, de som ikke kan holde sin sjel i live. En ætt skal tjene ham. Det skal fortelles om Herren til kommende slekter. De skal komme og forkynne hans rettferdighet for et folk som skal fødes, at han har gjort det.

v.28, 29, 30, 31, 32
Til korleiaren. Etter «Morgonrødens hind». Ein salme av David.
לַ֭מְנַצֵּחַ עַל־אַיֶּ֥לֶת הַשַּׁ֗חַר מִזְמ֥וֹר לְדָוִֽד׃ ‬
Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg? Kvifor er du så langt frå å frelsa meg, langt frå mine klagerop?
אֵלִ֣י אֵ֭לִי לָמָ֣ה עֲזַבְתָּ֑נִי רָח֥וֹק מִֽ֝ישׁוּעָתִ֗י דִּבְרֵ֥י שַׁאֲגָתִֽי׃ ‬
Min Gud, eg ropar om dagen, men du svarar ikkje, og om natta, men det er inga stille for meg.
אֱ‍ֽלֹהַ֗י אֶקְרָ֣א י֭וֹמָם וְלֹ֣א תַעֲנֶ֑ה וְ֝לַ֗יְלָה וְֽלֹא־דֽוּמִיָּ֥ה לִֽי׃ ‬
Men du er heilag, du som tronar på Israels lovsongar.
וְאַתָּ֥ה קָד֑וֹשׁ י֝וֹשֵׁ֗ב תְּהִלּ֥וֹת יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Til deg sette fedrane våre si lit, dei stola på deg, og du berga dei.
בְּ֭ךָ בָּטְח֣וּ אֲבֹתֵ֑ינוּ בָּ֝טְח֗וּ וַֽתְּפַלְּטֵֽמוֹ׃ ‬
Til deg ropa dei og vart frelste, til deg sette dei si lit og vart ikkje til skamme.
אֵלֶ֣יךָ זָעֲק֣וּ וְנִמְלָ֑טוּ בְּךָ֖ בָטְח֣וּ וְלֹא־בֽוֹשׁוּ׃ ‬
Men eg er ein makk og ikkje eit menneske, til spott for folk og forakta av folket.
וְאָנֹכִ֣י תוֹלַ֣עַת וְלֹא־אִ֑ישׁ חֶרְפַּ֥ת אָ֝דָ֗ם וּבְז֥וּי עָֽם׃ ‬
Alle som ser meg, hånar meg, dei vrenger leppa og ristar på hovudet:
כָּל־רֹ֭אַי יַלְעִ֣גוּ לִ֑י יַפְטִ֥ירוּ בְ֝שָׂפָ֗ה יָנִ֥יעוּ רֹֽאשׁ׃ ‬
«Legg det over på Herren, lat han berga han! Lat han fria han ut, sidan han har si glede i han!»
גֹּ֣ל אֶל־יְהוָ֣ה יְפַלְּטֵ֑הוּ יַ֝צִּילֵ֗הוּ כִּ֘י חָ֥פֵֽץ בּֽוֹ׃ ‬
Ja, du var den som drog meg fram frå mors liv, du lét meg kvila trygt ved mor sitt bryst.
כִּֽי־אַתָּ֣ה גֹחִ֣י מִבָּ֑טֶן מַ֝בְטִיחִ֗י עַל־שְׁדֵ֥י אִמִּֽי׃ ‬
Til deg vart eg kasta frå eg kom til verda, frå mors liv har du vore min Gud.
עָ֭לֶיךָ הָשְׁלַ֣כְתִּי מֵרָ֑חֶם מִבֶּ֥טֶן אִ֝מִּ֗י אֵ֣לִי אָֽתָּה׃ ‬
Ver ikkje langt borte frå meg, for nauda er nær, og det finst ingen som hjelper.
אַל־תִּרְחַ֣ק מִ֭מֶּנִּי כִּי־צָרָ֣ה קְרוֹבָ֑ה כִּי־אֵ֥ין עוֹזֵֽר׃ ‬
Mange oksar omringar meg, sterke uksar frå Basan kringset meg.
סְ֭בָבוּנִי פָּרִ֣ים רַבִּ֑ים אַבִּירֵ֖י בָשָׁ֣ן כִּתְּרֽוּנִי׃ ‬
Dei sperrar opp gapet mot meg som ei løve som riv og brøler.
פָּצ֣וּ עָלַ֣י פִּיהֶ֑ם אַ֝רְיֵ֗ה טֹרֵ֥ף וְשֹׁאֵֽג׃ ‬
Eg er utrend som vatn, alle knoklane mine er or ledd. Hjartet mitt er som voks, det smeltar i brystet mitt.
כַּמַּ֥יִם נִשְׁפַּכְתִּי֮ וְהִתְפָּֽרְד֗וּ כָּֽל־עַצְמ֫וֹתָ֥י הָיָ֣ה לִ֭בִּי כַּדּוֹנָ֑ג נָ֝מֵ֗ס בְּת֣וֹךְ מֵעָֽי׃ ‬
Krafta mi har tørka ut som eit potteskår, tunga mi klistrar seg til ganen. Du legg meg i dødens støv.
יָ֘בֵ֤שׁ כַּחֶ֨רֶשׂ ׀ כֹּחִ֗י וּ֭לְשׁוֹנִי מֻדְבָּ֣ק מַלְקוֹחָ֑י וְֽלַעֲפַר־מָ֥וֶת תִּשְׁפְּתֵֽנִי׃ ‬
For hundar omringar meg, ein flokk med vondskapsfulle kringset meg. Dei held hendene og føtene mine som ei løve.
כִּ֥י סְבָב֗וּנִי כְּלָ֫בִ֥ים עֲדַ֣ת מְ֭רֵעִים הִקִּיפ֑וּנִי כָּ֝אֲרִ֗י יָדַ֥י וְרַגְלָֽי׃ ‬
Eg kan telja alle knoklane mine. Dei stirar og gløser på meg.
אֲסַפֵּ֥ר כָּל־עַצְמוֹתָ֑י הֵ֥מָּה יַ֝בִּ֗יטוּ יִרְאוּ־בִֽי׃ ‬
Dei deler kleda mine mellom seg og kastar lodd om kappa mi.
יְחַלְּק֣וּ בְגָדַ֣י לָהֶ֑ם וְעַל־לְ֝בוּשִׁ֗י יַפִּ֥ילוּ גוֹרָֽל׃ ‬
Men du, Herre, ver ikkje langt borte! Du mi styrke, skund deg og hjelp meg!
וְאַתָּ֣ה יְ֭הוָה אַל־תִּרְחָ֑ק אֱ֝יָלוּתִ֗י לְעֶזְרָ֥תִי חֽוּשָׁה׃ ‬
Berg livet mitt frå sverdet, mitt einaste frå hundane sitt vald!
הַצִּ֣ילָה מֵחֶ֣רֶב נַפְשִׁ֑י מִיַּד־כֶּ֝֗לֶב יְחִידָתִֽי׃ ‬
Frels meg frå løvegapet! Ja, frå horna til villoksane har du svara meg.
ה֭וֹשִׁיעֵנִי מִפִּ֣י אַרְיֵ֑ה וּמִקַּרְנֵ֖י רֵמִ֣ים עֲנִיתָֽנִי׃ ‬
Eg vil forkynna namnet ditt for syskena mine, midt i forsamlinga vil eg lovsyngja deg.
אֲסַפְּרָ֣ה שִׁמְךָ֣ לְאֶחָ֑י בְּת֖וֹךְ קָהָ֣ל אֲהַלְלֶֽךָּ׃ ‬
De som fryktar Herren, lovsyng han! Heile Jakobs ætt, gjev han ære! Ottast han, heile Israels ætt!
יִרְאֵ֤י יְהוָ֨ה ׀ הַֽלְל֗וּהוּ כָּל־זֶ֣רַע יַעֲקֹ֣ב כַּבְּד֑וּהוּ וְג֥וּרוּ מִ֝מֶּ֗נּוּ כָּל־זֶ֥רַע יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
For han har ikkje forakta eller avvist den hjelpelause si naud. Han har ikkje løynt sitt andlet for han, men høyrt då han ropa til han.
כִּ֤י לֹֽא־בָזָ֨ה וְלֹ֪א שִׁקַּ֡ץ עֱנ֬וּת עָנִ֗י וְלֹא־הִסְתִּ֣יר פָּנָ֣יו מִמֶּ֑נּוּ וּֽבְשַׁוְּע֖וֹ אֵלָ֣יו שָׁמֵֽעַ׃ ‬
Frå deg kjem min lovsong i den store forsamlinga. Lovnadene mine vil eg oppfylla framfor dei som fryktar han.
מֵ֥אִתְּךָ֗ תְּֽהִלָּ֫תִ֥י בְּקָהָ֥ל רָ֑ב נְדָרַ֥י אֲ֝שַׁלֵּ֗ם נֶ֣גֶד יְרֵאָֽיו׃ ‬
Dei audmjuke skal eta og verta mette. Dei som søkjer Herren, skal lovsyngja han. Måtte hjarta dykkar leva til evig tid!
יֹאכְל֬וּ עֲנָוִ֨ים ׀ וְיִשְׂבָּ֗עוּ יְהַֽלְל֣וּ יְ֭הוָה דֹּ֣רְשָׁ֑יו יְחִ֖י לְבַבְכֶ֣ם לָעַֽד׃ ‬
Alle endane av jorda skal minnast det og venda om til Herren. Alle slekter av folkeslaga skal bøya seg og tilbe framfor deg.
יִזְכְּר֤וּ ׀ וְיָשֻׁ֣בוּ אֶל־יְ֭הוָה כָּל־אַפְסֵי־אָ֑רֶץ וְיִֽשְׁתַּחֲו֥וּ לְ֝פָנֶ֗יךָ כָּֽל־מִשְׁפְּח֥וֹת גּוֹיִֽם׃ ‬
For riket høyrer Herren til, han herskar over folkeslaga.
כִּ֣י לַ֭יהוָה הַמְּלוּכָ֑ה וּ֝מֹשֵׁ֗ל בַּגּוֹיִֽם׃ ‬
Alle velståande på jorda skal eta og tilbe. Framfor han skal alle som stig ned i støvet, bøya kne – den som ikkje kan halda si eiga sjel i live.
אָכְל֬וּ וַיִּֽשְׁתַּחֲוּ֨וּ ׀ כָּֽל־דִּשְׁנֵי־אֶ֗רֶץ לְפָנָ֣יו יִ֭כְרְעוּ כָּל־יוֹרְדֵ֣י עָפָ֑ר וְ֝נַפְשׁ֗וֹ לֹ֣א חִיָּֽה׃ ‬
Etterkomarane skal tena han. Det skal forteljast om Herren til komande slekter.
זֶ֥רַע יַֽעַבְדֶ֑נּוּ יְסֻפַּ֖ר לַֽאדֹנָ֣י לַדּֽוֹר׃ ‬
Dei skal koma og forkynna hans rettferd for eit folk som skal fødast, at han har gjort det.
יָ֭בֹאוּ וְיַגִּ֣ידוּ צִדְקָת֑וֹ לְעַ֥ם נ֝וֹלָ֗ד כִּ֣י עָשָֽׂה׃ ‬
←→