FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis profetieneDavid beskriver Kristi lidelse 1000 år før korset

Salme 22 er den mest detaljerte Messias-profetien om korsfestelsen. David beskriver lidelser han selv aldri opplevde - men som Jesus oppfylte bokstavelig. Jesus siterte salmens åpningsord på korset.

1

«Min Gud, hvorfor har du forlatt meg?»

Til korlederen. Etter «Morgenrødens hind». En salme av David. Min Gud, min Gud, hvorfor har du forlatt meg? Hvorfor er du langt borte fra å frelse meg, fra mitt høye rop?

v.1, 2
2

Foraktet av mennesker

Men jeg er en orm og ikke et menneske, til spott for mennesker og foraktet av folket. Alle som ser meg, spotter meg. De sperrer opp leppene og rister på hodet:

v.7, 8
3

«Sett din lit til Herren!»

«Han har overlatt sin sak til Herren – la ham redde ham! La ham fri ham ut, siden han har behag i ham!»

v.9
4

Omringet av fiender

Mange okser omringer meg, sterke okser fra Basan står rundt meg. De sperrer opp gapet mot meg som en løve som river og brøler.

v.13, 14
5

Uttømt som vann

Jeg er utøst som vann, alle mine knokler er ute av ledd. Mitt hjerte er som voks, det smelter i mitt indre.

v.15
6

Tungen kleber til ganen

Min kraft er tørket ut som et potteskår, min tunge kleber til ganen. Du legger meg i dødens støv.

v.16
7

Hender og føtter gjennomboret

For hunder omringer meg, en flokk av onde omgir meg. Som en løve, mine hender og føtter.

v.17
8

Alle bein kan telles

Jeg kan telle alle mine knokler. De stirrer og ser på meg.

v.18
9

De deler klærne mine

De deler mine klær mellom seg og kaster lodd om min kappe.

v.19
10

Vendepunktet - bønnesvar

Men du, Herre, vær ikke langt borte! Du min styrke, skynd deg og hjelp meg! Redd mitt liv fra sverdet, mitt eneste fra hundens makt. Frels meg fra løvens gap! Fra villoksenes horn har du svart meg.

v.20, 21, 22
11

Lovprisning i forsamlingen

Jeg vil forkynne ditt navn for mine brødre, midt i forsamlingen vil jeg lovprise deg.

v.23
12

Alle jordens ender

Alle jordens ender skal huske og vende om til Herren. Alle folkenes slekter skal tilbe for ditt ansikt. For riket tilhører Herren, han hersker over folkene. Alle jordens mektige skal spise og tilbe. For hans ansikt skal alle bøye kne, de som går ned i støvet, de som ikke kan holde sin sjel i live. En ætt skal tjene ham. Det skal fortelles om Herren til kommende slekter. De skal komme og forkynne hans rettferdighet for et folk som skal fødes, at han har gjort det.

v.28, 29, 30, 31, 32
Til korleiaren. Etter «Morgonrødens hind». Ein salme av David.
Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg? Kvifor er du så langt frå å frelsa meg, langt frå mine klagerop?
Min Gud, eg ropar om dagen, men du svarar ikkje, og om natta, men det er inga stille for meg.
Men du er heilag, du som tronar på Israels lovsongar.
Til deg sette fedrane våre si lit, dei stola på deg, og du berga dei.
Til deg ropa dei og vart frelste, til deg sette dei si lit og vart ikkje til skamme.
Men eg er ein makk og ikkje eit menneske, til spott for folk og forakta av folket.
Alle som ser meg, hånar meg, dei vrenger leppa og ristar på hovudet:
«Legg det over på Herren, lat han berga han! Lat han fria han ut, sidan han har si glede i han!»
Ja, du var den som drog meg fram frå mors liv, du lét meg kvila trygt ved mor sitt bryst.
Til deg vart eg kasta frå eg kom til verda, frå mors liv har du vore min Gud.
Ver ikkje langt borte frå meg, for nauda er nær, og det finst ingen som hjelper.
Mange oksar omringar meg, sterke uksar frå Basan kringset meg.
Dei sperrar opp gapet mot meg som ei løve som riv og brøler.
Eg er utrend som vatn, alle knoklane mine er or ledd. Hjartet mitt er som voks, det smeltar i brystet mitt.
Krafta mi har tørka ut som eit potteskår, tunga mi klistrar seg til ganen. Du legg meg i dødens støv.
For hundar omringar meg, ein flokk med vondskapsfulle kringset meg. Dei held hendene og føtene mine som ei løve.
Eg kan telja alle knoklane mine. Dei stirar og gløser på meg.
Dei deler kleda mine mellom seg og kastar lodd om kappa mi.
Men du, Herre, ver ikkje langt borte! Du mi styrke, skund deg og hjelp meg!
Berg livet mitt frå sverdet, mitt einaste frå hundane sitt vald!
Frels meg frå løvegapet! Ja, frå horna til villoksane har du svara meg.
Eg vil forkynna namnet ditt for syskena mine, midt i forsamlinga vil eg lovsyngja deg.
De som fryktar Herren, lovsyng han! Heile Jakobs ætt, gjev han ære! Ottast han, heile Israels ætt!
For han har ikkje forakta eller avvist den hjelpelause si naud. Han har ikkje løynt sitt andlet for han, men høyrt då han ropa til han.
Frå deg kjem min lovsong i den store forsamlinga. Lovnadene mine vil eg oppfylla framfor dei som fryktar han.
Dei audmjuke skal eta og verta mette. Dei som søkjer Herren, skal lovsyngja han. Måtte hjarta dykkar leva til evig tid!
Alle endane av jorda skal minnast det og venda om til Herren. Alle slekter av folkeslaga skal bøya seg og tilbe framfor deg.
For riket høyrer Herren til, han herskar over folkeslaga.
Alle velståande på jorda skal eta og tilbe. Framfor han skal alle som stig ned i støvet, bøya kne – den som ikkje kan halda si eiga sjel i live.
Etterkomarane skal tena han. Det skal forteljast om Herren til komande slekter.
Dei skal koma og forkynna hans rettferd for eit folk som skal fødast, at han har gjort det.
←→