FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 38

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ein salme av David. Til påminning.
En salme av David. Til påminnelse.
Herre, refs meg ikkje i din vreide, og tukt meg ikkje i din harme.
Herre, irettesett meg ikke i din vrede, og tukt meg ikke i din harme.
For pilene dine har råka meg, og handa di ligg tungt på meg.
For dine piler har truffet meg, og din hånd har lagt seg tungt på meg.
Det er ikkje noko heilt i kroppen min på grunn av din vreide, det er ingen fred i beina mine på grunn av mi synd.
Det er intet helt i min kropp på grunn av din vrede, det er ingen fred i mine ben på grunn av min synd.
For mine misgjerningar går over hovudet mitt, som ei tung bør er dei for tunge for meg.
For mine synder går over mitt hode, som en tung bør er de for tunge for meg.
Såra mine luktar vondt og rotnar på grunn av dårskapen min.
Mine sår stinker og råtner på grunn av min dårskap.
Eg er krokut og djupt nedbøygd, heile dagen går eg i sorg.
Jeg er kroket og dypt nedbøyd, hele dagen går jeg i sorg omkring.
For hoftene mine er fulle av betennelse, og det er ikkje noko heilt i kroppen min.
For mine lender er fulle av brann, og det er ingen del av kroppen min som er frisk.
Eg er utmatta og heilt knust, eg ropar ut i angst frå hjarta mitt.
Jeg er nummen og fullstendig knust, jeg stønner høyt fra mitt hjertets uro.
Herre, all mi lengting ligg open for deg, og mine sukk er ikkje løynde for deg.
Herre, all min lengsel ligger åpen for deg, og mitt sukk er ikke skjult for deg.
Hjarta mitt hamrar, krafta mi har forlate meg, og lyset i auga mine – også det er borte frå meg.
Mitt hjerte hamrer, min kraft har forlatt meg, og selv lyset i mine øyne er borte fra meg.
Mine vener og kameratar held seg borte frå mi plage, og mine næraste står langt unna.
Mine venner og mine nærmeste holder avstand til min plage, og mine slektninger stiller seg langt borte.
Dei som står meg etter livet, set snarer, dei som vil meg vondt, talar om øydelegging, og heile dagen tenkjer dei ut svik.
De som står meg etter livet, legger snarer for meg. De som søker min ulykke, taler om ødeleggelse, og hele dagen pønsker de på svik.
Men eg er som ein døv, eg høyrer ikkje, og som ein stum som ikkje opnar munnen.
Men jeg er som en døv som ikke hører, som en stum som ikke åpner sin munn.
Eg vart som ein mann som ikkje høyrer, og som ikkje har noko motsvar i munnen.
Jeg er blitt som en mann som ikke hører, og som ikke har noe motsvar i sin munn.
For til deg, Herre, set eg mi von. Du vil svara, Herre, min Gud.
For til deg, Herre, setter jeg mitt håp. Du vil svare, Herre, min Gud.
For eg sa: Lat dei ikkje gleda seg over meg! Når foten min vaklar, skryter dei mot meg.
For jeg sa: La dem ikke glede seg over meg! For når min fot vakler, gjør de seg store mot meg.
For eg er nær ved å falla, og mi smerte er alltid framfor meg.
For jeg er nær ved å falle, og min smerte er alltid foran meg.
For eg vedkjenner mi misgjerning, eg er full av uro over mi synd.
For jeg bekjenner min skyld, jeg er full av angst for min synd.
Men mine fiendar lever og er mektige, og mange er dei som hatar meg utan grunn.
Mine fiender lever og er sterke, og mange er de som hater meg uten grunn.
Dei som løner godt med vondt, står meg imot fordi eg følgjer det gode.
De som gjengjelder ondt for godt, står meg imot fordi jeg jager etter det gode.
Forlat meg ikkje, Herre! Min Gud, ver ikkje langt frå meg!
Forlat meg ikke, Herre! Min Gud, vær ikke langt borte fra meg!
Skund deg og hjelp meg, Herre, mi frelse!
Skynd deg å hjelpe meg, Herre, min frelse!
←→