FLOGVIT
.bible

1. TessalonikerneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
De veit sjølve, sysken, at vitjinga vår hjå dykk ikkje var utan frukt.
Dere vet selv, søsken, at vårt besøk hos dere ikke var forgjeves.
Endå vi fyrst hadde lide og vorte mishandla i Filippi, som de veit, fekk vi frimod i vår Gud til å forkynna Guds evangelium for dykk, trass i hard motstand.
Selv om vi på forhånd hadde lidd og blitt mishandlet i Filippi, som dere vet, fikk vi frimodighet i vår Gud til å forkynne Guds evangelium for dere midt under stor motstand.
For forkynninga vår kjem ikkje frå villfaring, ikkje frå ureine motiv og ikkje med svik.
For vår forkynnelse springer ikke ut av villfarelse, urene motiver eller svik.
Men slik Gud har prøvd oss og tiltrudd oss evangeliet, slik talar vi – ikkje for å vera til hugnad for menneske, men for Gud, han som prøver hjarta våre.
Men siden Gud har funnet oss verdige til å bli betrodd evangeliet, taler vi slik – ikke for å behage mennesker, men Gud, som prøver våre hjerter.
For vi kom aldri med smigrande ord, som de veit, og heller ikkje med påskot for å berika oss – Gud er vårt vitne.
For vi kom aldri med smigrende ord, som dere vet, og heller ikke med skjulte motiver om vinning – Gud er vårt vitne.
Vi søkte heller ikkje ære frå menneske, korkje frå dykk eller frå andre.
Vi søkte heller ikke ære fra mennesker, hverken fra dere eller fra andre.
Vi kunne ha lagt ei tung bør på dykk som Kristi apostlar, men vi var milde mellom dykk, som ei mor som tek seg ømt av sine eigne born.
Selv om vi kunne ha lagt byrder på dere som Kristi apostler, var vi i stedet milde blant dere, som en amme som varmer sine egne barn.
Slik lengta vi etter dykk at vi gjerne ville dela med dykk ikkje berre Guds evangelium, men òg våre eigne liv, fordi de hadde vorte så kjære for oss.
Slik lengtet vi etter dere og ville gjerne dele med dere ikke bare Guds evangelium, men også våre egne liv, fordi dere var blitt så kjære for oss.
De hugsar då, sysken, korleis vi streva og sleit. Natt og dag arbeidde vi for ikkje å vera til byrde for nokon av dykk medan vi forkynte Guds evangelium for dykk.
Dere husker jo, søsken, vårt strev og slit. Natt og dag arbeidet vi for ikke å være til byrde for noen av dere mens vi forkynte Guds evangelium for dere.
De er vitne, og Gud med, om kor heilagt, rettferdig og ulastelegt vi levde mellom dykk som trur.
Dere er vitner, og det er Gud, på hvor hellig, rettferdig og uklanderlig vis vi levde blant dere som tror.
De veit korleis vi var mot kvar ein av dykk, som ein far mot borna sine,
Dere vet jo hvordan vi var mot hver enkelt av dere, som en far er mot sine egne barn:
Vi oppmoda, trøysta og bad dykk inderleg om å leva eit liv verdig Gud, han som kallar dykk til sitt rike og sin herlegdom.
Vi formante dere, oppmuntret dere og innstendig ba dere om å leve et liv verdig Gud, han som kaller dere inn i sitt rike og sin herlighet.
Difor takkar vi òg Gud utan opphald, for då de tok imot Guds ord som de høyrde frå oss, tok de ikkje imot det som menneskeord, men som det i sanning er: Guds ord, som verkar i dykk som trur.
Derfor takker vi også Gud uavbrutt. For da dere mottok Guds ord som dere hørte av oss, tok dere imot det ikke som menneskeord, men som det virkelig er: Guds ord, som også virker i dere som tror.
For de, sysken, har vorte etterfølgjarar av Guds kyrkjelydar i Judea som er i Kristus Jesus. De har lide det same frå dykkar eigne landsmenn som dei har lide frå jødane.
For dere, søsken, ble etterlignere av Guds menigheter i Judea som er i Kristus Jesus. Dere led det samme fra deres egne landsmenn som de led fra jødene,
Det var dei som drap Herren Jesus og profetane, og som forfølgde oss. Dei er ikkje til hugnad for Gud og står imot alle menneske.
de som drepte Herren Jesus så vel som profetene, og som forfulgte oss. De behager ikke Gud og står alle mennesker imot.
Dei hindrar oss i å tala til folkeslaga så dei kan bli frelste, og slik fyller dei alltid opp målet for syndene sine. Men no har vreiden endeleg nådd dei.
De hindrer oss i å tale til hedningene så de kan bli frelst, og slik fyller de stadig sine synders mål. Men vreden har endelig nådd dem.
Men vi, sysken, då vi for ei kort stund vart rivne frå dykk – i kroppen, men ikkje i hjarta – lengta vi endå sterkare etter å sjå andletet dykkar, med stor saknad.
Men vi, søsken, som for en kort tid ble revet bort fra dere – av ansikt, ikke av hjerte – lengtet enda mer etter å se ansiktet deres igjen.
For vi ville koma til dykk – eg, Paulus, prøvde både ein og to gonger – men Satan hindra oss.
Derfor ønsket vi å komme til dere – jeg, Paulus, både én og to ganger – men Satan hindret oss.
For kva er vårt håp, vår glede eller vår sigerskrans å rosa oss av? Er det ikkje nettopp de, framfor vår Herre Jesus når han kjem att?
For hvem er vårt håp, vår glede eller vår hederskrans – om ikke nettopp dere – for vår Herre Jesu åsyn når han kommer?
Ja, de er vår ære og vår glede!
Ja, dere er vår ære og glede.
←→