FLOGVIT
.bible

1. TessalonikerneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
De veit sjølve, sysken, at vitjinga vår hjå dykk ikkje var utan frukt.
Endå vi fyrst hadde lide og vorte mishandla i Filippi, som de veit, fekk vi frimod i vår Gud til å forkynna Guds evangelium for dykk, trass i hard motstand.
For forkynninga vår kjem ikkje frå villfaring, ikkje frå ureine motiv og ikkje med svik.
Men slik Gud har prøvd oss og tiltrudd oss evangeliet, slik talar vi – ikkje for å vera til hugnad for menneske, men for Gud, han som prøver hjarta våre.
For vi kom aldri med smigrande ord, som de veit, og heller ikkje med påskot for å berika oss – Gud er vårt vitne.
Vi søkte heller ikkje ære frå menneske, korkje frå dykk eller frå andre.
Vi kunne ha lagt ei tung bør på dykk som Kristi apostlar, men vi var milde mellom dykk, som ei mor som tek seg ømt av sine eigne born.
Slik lengta vi etter dykk at vi gjerne ville dela med dykk ikkje berre Guds evangelium, men òg våre eigne liv, fordi de hadde vorte så kjære for oss.
De hugsar då, sysken, korleis vi streva og sleit. Natt og dag arbeidde vi for ikkje å vera til byrde for nokon av dykk medan vi forkynte Guds evangelium for dykk.
De er vitne, og Gud med, om kor heilagt, rettferdig og ulastelegt vi levde mellom dykk som trur.
De veit korleis vi var mot kvar ein av dykk, som ein far mot borna sine,
Vi oppmoda, trøysta og bad dykk inderleg om å leva eit liv verdig Gud, han som kallar dykk til sitt rike og sin herlegdom.
Difor takkar vi òg Gud utan opphald, for då de tok imot Guds ord som de høyrde frå oss, tok de ikkje imot det som menneskeord, men som det i sanning er: Guds ord, som verkar i dykk som trur.
For de, sysken, har vorte etterfølgjarar av Guds kyrkjelydar i Judea som er i Kristus Jesus. De har lide det same frå dykkar eigne landsmenn som dei har lide frå jødane.
Det var dei som drap Herren Jesus og profetane, og som forfølgde oss. Dei er ikkje til hugnad for Gud og står imot alle menneske.
Dei hindrar oss i å tala til folkeslaga så dei kan bli frelste, og slik fyller dei alltid opp målet for syndene sine. Men no har vreiden endeleg nådd dei.
Men vi, sysken, då vi for ei kort stund vart rivne frå dykk – i kroppen, men ikkje i hjarta – lengta vi endå sterkare etter å sjå andletet dykkar, med stor saknad.
For vi ville koma til dykk – eg, Paulus, prøvde både ein og to gonger – men Satan hindra oss.
For kva er vårt håp, vår glede eller vår sigerskrans å rosa oss av? Er det ikkje nettopp de, framfor vår Herre Jesus når han kjem att?
Ja, de er vår ære og vår glede!
←→