FLOGVIT
.bible

2. KrønikebokKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Josjafat hadde stor rikdom og ære, og han vart svigerfar til Akab.
Josafat hadde stor rikdom og ære, og han knyttet svogerskapsbånd med Akab.
Nokre år seinare drog han ned til Akab i Samaria. Akab slakta mange sauer og oksar for han og folket som var med han, og overtala han til å dra opp mot Ramot i Gilead.
Noen år senere dro han ned til Akab i Samaria. Akab slaktet småfe og storfe i mengder for ham og folket som var med ham, og lokket ham til å dra opp mot Ramot i Gilead.
Akab, Israels konge, sa til Josjafat, Juda-kongen: «Vil du dra med meg til Ramot i Gilead?» Han svara: «Eg er som du, og folket mitt er som ditt folk. Vi skal vera med deg i krigen.»
Akab, Israels konge, sa til Josafat, Judas konge: «Vil du dra med meg mot Ramot i Gilead?» Han svarte: «Jeg er som du, og mitt folk er som ditt folk. Vi går med deg i krigen.»
Men Josjafat sa til Israels konge: «Søk først råd hos Herren i dag!»
Men Josafat sa til Israels konge: «Spør først etter Herrens ord i dag.»
Då samla Israels konge profetane, fire hundre mann, og spurde dei: «Skal vi dra til Ramot i Gilead for å kjempa, eller skal eg la vera?» Dei svara: «Dra opp! Gud vil gje dei i kongens hand.»
Da samlet Israels konge profetene, fire hundre mann, og spurte dem: «Skal vi dra i krig mot Ramot i Gilead, eller skal jeg la det være?» De svarte: «Dra opp! Gud vil gi det i kongens hånd.»
Men Josjafat spurde: «Finst det ikkje ein profet for Herren her som vi kan spørja?»
Men Josafat sa: «Er det ikke enda en Herrens profet her, så vi kan spørre gjennom ham?»
Israels konge svara Josjafat: «Det finst enno ein mann vi kan spørja Herren gjennom, men eg hatar han, for han profeterer aldri noko godt om meg, berre vondt. Det er Mikaja, son til Jimla.» Josjafat sa: «Kongen bør ikkje seia slikt.»
Israels konge svarte Josafat: «Det er enda én mann vi kan spørre Herren gjennom, men jeg hater ham, for han profeterer aldri noe godt om meg, bare ondt. Det er Mikaja, sønn av Jimla.» Josafat sa: «Kongen bør ikke si slikt.»
Då kalla Israels konge på ein hoffmann og sa: «Hent Mikaja, son til Jimla, fort!»
Da tilkalte Israels konge en hoffmann og sa: «Hent Mikaja, sønn av Jimla, straks!»
Israels konge og Josjafat, Juda-kongen, sat kvar på sin trone, kledde i sine klede, på ein open plass ved inngangen til Samaria-porten. Alle profetane profeterte framfor dei.
Israels konge og Josafat, Judas konge, satt hver på sin trone, kledd i sine kongeklær. De satt på treskeplassen ved inngangen til Samarias port, og alle profetene profeterte foran dem.
Sidkia, son til Kenaana, hadde laga seg horn av jern og sa: «Så seier Herren: Med desse skal du stanga aramarane til dei er utsletta.»
Sidkia, sønn av Kenaana, hadde laget seg horn av jern og sa: «Så sier Herren: Med disse skal du stange arameerne til de er tilintetgjort.»
Alle profetane profeterte det same: «Dra opp til Ramot i Gilead og ha framgang! Herren vil gje dei i kongens hand.»
Alle profetene profeterte det samme og sa: «Dra opp mot Ramot i Gilead, og du skal ha fremgang! Herren vil gi det i kongens hånd.»
Sendebodet som gjekk for å henta Mikaja, sa til han: «Høyr, profetane lovar samstemt kongen godt. Lat no orda dine vera som orda deira, og tal godt!»
Budbæreren som var gått for å hente Mikaja, sa til ham: «Se, profetene taler samstemt godt til kongen. La ditt ord være som deres, og tal godt.»
Men Mikaja svara: «Så sant Herren lever, det Gud min seier, det skal eg tala.»
Men Mikaja sa: «Så sant Herren lever, det min Gud sier, det vil jeg tale.»
Då han kom til kongen, spurde kongen han: «Mikaja, skal vi dra til Ramot i Gilead for å kjempa, eller skal eg la vera?» Han svara: «Dra opp og ha framgang! Dei skal gjevast i hendene dykkar.»
Da han kom til kongen, spurte kongen ham: «Mikaja, skal vi dra i krig mot Ramot i Gilead, eller skal jeg la det være?» Han svarte: «Dra opp og ha fremgang! De skal bli gitt i deres hånd.»
Men kongen sa til han: «Kor mange gonger må eg få deg til å sverja at du berre skal tala sanning til meg i Herrens namn?»
Men kongen sa til ham: «Hvor mange ganger må jeg ta deg i ed på at du ikke skal tale annet enn sannhet til meg i Herrens navn?»
Då sa han: «Eg såg heile Israel spreidd utover fjella, som sauer utan gjetar. Og Herren sa: Desse har ingen herre. Lat kvar og ein venda heim i fred.»
Da sa han: «Jeg så hele Israel spredt utover fjellene, som sauer uten hyrde. Og Herren sa: Disse har ingen herre. La hver mann vende hjem i fred.»
Israels konge sa til Josjafat: «Sa eg det ikkje til deg? Han profeterer aldri noko godt om meg, berre vondt.»
Israels konge sa til Josafat: «Sa jeg ikke til deg at han aldri profeterer noe godt om meg, bare ondt?»
Mikaja sa: «Høyr difor Herrens ord! Eg såg Herren sitja på trona si, og heile himmelens hær stod på hans høgre og venstre side.
Mikaja sa: «Hør da Herrens ord! Jeg så Herren sitte på sin trone, og hele himmelens hær stod på hans høyre og venstre side.
Herren spurde: 'Kven vil lokka Akab, Israels konge, så han dreg opp og fell ved Ramot i Gilead?' Den eine sa eitt, og den andre sa noko anna.
Herren sa: Hvem vil lokke Akab, Israels konge, så han drar opp og faller ved Ramot i Gilead? Den ene sa ett, den andre noe annet.
Då steig ein ande fram og stilte seg framfor Herren og sa: 'Eg skal lokka han.' Herren spurde: 'Korleis?'
Da trådte en ånd fram og stilte seg foran Herren og sa: Jeg vil lokke ham. Herren spurte: Hvordan?
Han svara: 'Eg vil gå ut og vera ei løgnånd i munnen på alle profetane hans.' Herren sa: 'Du skal lokka han, og du vil lykkast. Gå ut og gjer det!'
Han svarte: Jeg vil gå ut og være en løgnånd i munnen på alle hans profeter. Da sa Herren: Du skal lokke ham, og du vil lykkes. Gå og gjør det!
Sjå, no har Herren lagt ei løgnånd i munnen på desse profetane dine, og Herren har tala vondt om deg.»
Og nå har Herren lagt en løgnånd i munnen på disse profetene dine. Herren har talt ulykke over deg.»
Då gjekk Sidkia, son til Kenaana, fram og slo Mikaja på kinnet og sa: «Kva veg gjekk Herrens Ande frå meg for å tala til deg?»
Da trådte Sidkia, sønn av Kenaana, fram og slo Mikaja på kinnet og sa: «Hvilken vei gikk Herrens Ånd fra meg for å tale til deg?»
Mikaja svara: «Det skal du få sjå den dagen du spring frå rom til rom for å gøyma deg.»
Mikaja svarte: «Det skal du få se den dagen du flykter fra rom til rom for å gjemme deg.»
Israels konge sa: «Ta Mikaja og før han tilbake til Amon, byhovdingen, og til Joasj, kongssonen.
Israels konge sa: «Ta Mikaja og før ham tilbake til Amon, byens høvedsmann, og til kongesønnen Joasj.
Sei: Så seier kongen: Set denne mannen i fengsel og gjev han berre knapt med brød og vatn til eg kjem velberga heim.»
Si: Så sier kongen: Sett denne mannen i fengsel og gi ham bare brød og vann til nød, til jeg kommer velberget tilbake.»
Mikaja sa: «Om du kjem velberga heim, har ikkje Herren tala gjennom meg.» Og han la til: «Høyr dette, alle folk!»
Mikaja sa: «Hvis du virkelig kommer velberget tilbake, har ikke Herren talt gjennom meg.» Og han la til: «Hør dette, alle folk!»
Så drog Israels konge og Josjafat, Juda-kongen, opp til Ramot i Gilead.
Så dro Israels konge og Josafat, Judas konge, opp mot Ramot i Gilead.
Israels konge sa til Josjafat: «Eg vil forkle meg og gå inn i striden, men du kan ha på deg dine eigne klede.» Så forkledde Israels konge seg, og dei gjekk inn i striden.
Israels konge sa til Josafat: «Jeg vil forkle meg og gå i kampen, men du kan ha på deg dine egne klær.» Så forkledde Israels konge seg, og de gikk i kamp.
Kongen av Aram hadde gjeve ordre til vognførarane sine: «De skal ikkje kjempa mot nokon, korkje liten eller stor, berre mot Israels konge.»
Kongen av Aram hadde gitt sine vognkommandanter denne ordren: «Kjemp ikke mot noen, verken liten eller stor, bare mot Israels konge alene.»
Då vognførarane fekk auge på Josjafat, tenkte dei: «Det er Israels konge!» Dei vende seg mot han for å kjempa. Men Josjafat ropa ut, og Herren hjelpte han. Gud leidde dei bort frå han.
Da vognkommandantene fikk øye på Josafat, tenkte de: «Det er Israels konge!» De svingte mot ham for å angripe. Men Josafat ropte høyt, og Herren hjalp ham. Gud ledet dem bort fra ham.
Då vognførarane såg at det ikkje var Israels konge, vende dei om og slutta å forfølgja han.
Da vognkommandantene så at det ikke var Israels konge, vendte de om og lot ham være.
Men ein mann spende bogen på lykke og fromme og trefte Israels konge mellom brynjestykkja. Kongen sa til vognføraren: «Snu og før meg ut av striden, for eg er såra!»
Men en mann spente buen uten å sikte og traff Israels konge mellom sammenføyningene og brynjen. Da sa kongen til vognstyreren: «Snu og før meg ut av slaget, for jeg er såret.»
Striden rasa den dagen, og Israels konge heldt seg oppreist i vogna mot aramarane til kvelden. Ved solnedgang døydde han.
Kampen raste den dagen, og Israels konge ble holdt oppreist i vognen mot arameerne til kvelden. Ved solnedgang døde han.
←→