FLOGVIT
.bible

2. SamuelKapittel 14

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Joab, son til Seruja, skjøna at kongen lengta etter Absalom.
Joab, sønn av Seruja, forsto at kongens hjerte var hos Absalom.
Joab sende bod til Tekoa og henta ei klok kvinne derifrå. Han sa til henne: «Lat som du sørgjer! Ta på deg sørgeklede og salv deg ikkje med olje. Ver som ei kvinne som har sørgd over ein død i lang tid.
Joab sendte bud til Tekoa og hentet derfra en klok kvinne. Han sa til henne: «Lat som du sørger, kle deg i sørgedrakt og salv deg ikke med olje. Vær som en kvinne som i lang tid har sørget over en død.
Gå så til kongen og tal til han med desse orda.» Og Joab la orda i munnen hennar.
Gå så inn til kongen og tal til ham med disse ord.» Og Joab la ordene i munnen på henne.
Kvinna frå Tekoa kom til kongen og fall ned med andletet mot jorda og bøygde seg. Ho sa: «Hjelp meg, konge!»
Kvinnen fra Tekoa gikk inn til kongen, kastet seg ned med ansiktet mot jorden og bøyde seg. Hun sa: «Hjelp meg, konge!»
Kongen spurde henne: «Kva er i vegen?» Ho svara: «Eg er sanneleg ei enkje, mannen min er død.
Kongen spurte henne: «Hva er i veien?» Hun svarte: «Jeg er en enke, min mann er død.
Tenestkvinna di hadde to søner. Dei kom i strid med kvarandre ute på marka, og det var ingen som kunne skilja dei. Den eine slo den andre i hel.
Din tjenestekvinne hadde to sønner. De to kom i strid med hverandre ute på marken, og det var ingen som kunne skille dem. Den ene slo den andre i hjel.
No har heile slekta reist seg mot tenestkvinna di og seier: 'Gjev oss han som slo i hel bror sin, så vi kan ta livet av han for livet til broren som han drap. Slik skal vi også utrydda arvingen.' Då vil dei sløkkja den siste gloa eg har att, så mannen min ikkje får namn eller etterkomarar att på jorda.»
Nå har hele slekten reist seg mot din tjenestekvinne og sier: Utlever ham som slo i hjel sin bror, så vi kan ta hans liv for broderens liv som han tok, og utrydde arvingen også. Slik vil de slukke den siste glød jeg har igjen, så min manns navn og ætt ikke blir bevart på jorden.»
Kongen sa til kvinna: «Gå heim, eg skal gje påbod om saka di.»
Da sa kongen til kvinnen: «Gå hjem, jeg skal gi ordre i din sak.»
Kvinna frå Tekoa sa til kongen: «Lat skulda koma over meg og huset til far min, herre konge, men kongen og trona hans er utan skuld.»
Kvinnen fra Tekoa sa til kongen: «Herre konge, la skylden hvile på meg og min fars hus, men kongen og hans trone være uten skyld.»
Kongen sa: «Om nokon seier noko til deg, så før han til meg, så skal han ikkje røra deg meir.»
Kongen sa: «Om noen sier noe til deg, så før ham til meg, så skal han ikke røre deg mer.»
Ho sa: «Må kongen minnast HERREN din Gud, så blodhemnaren ikkje får auka øydelegginga og dei ikkje drep sonen min.» Han svara: «Så sant HERREN lever, det skal ikkje falla eit hår av sonen din på jorda.»
Da sa hun: «Kongen påkalle Herren din Gud, så blodhevneren ikke får volde mer ødeleggelse og min sønn ikke blir drept.» Han svarte: «Så sant Herren lever, ikke et hår av din sønns hode skal falle til jorden.»
Kvinna sa: «Lat tenestkvinna di få seia eit ord til herren min, kongen.» Han svara: «Tal!»
Kvinnen sa: «La din tjenestekvinne få si enda et ord til min herre kongen.» Han svarte: «Tal!»
Kvinna sa: «Kvifor har du då tenkt ut noko slikt mot Guds folk? Når kongen talar slik, gjer han seg sjølv skuldig, fordi kongen ikkje hentar heim den som er driven bort.
Kvinnen sa: «Hvorfor har du da tenkt ut noe lignende mot Guds folk? Ved det kongen nå har sagt, har han dømt seg selv skyldig, siden kongen ikke henter tilbake den han har støtt bort.
Vi må alle døy og er som vatn som renn ut på jorda og ikkje kan samlast opp att. Men Gud tek ikkje eit liv utan vidare, han tenkjer ut måtar så den som er driven bort, ikkje skal vera bortstøytt frå han for alltid.»
Vi skal alle dø og er som vann som helles ut på jorden og ikke kan samles opp igjen. Men Gud tar ikke livet, han tenker ut veier så den som er støtt bort, ikke skal være bortstøtt fra ham for alltid.
«No har eg kome for å tala om dette til herren min, kongen, fordi folket skremde meg. Tenestkvinna di tenkte: Lat meg tala til kongen, kanskje vil kongen gjera det tenestkvinna hans bed om.
Når jeg nå har kommet for å tale til min herre kongen om dette, er det fordi folk har gjort meg redd. Din tjenestekvinne tenkte: Jeg vil tale til kongen, kanskje kongen vil gjøre det sin tjenestekvinne ber om.
For kongen vil høyra og berga tenestkvinna si frå den mannen som vil utrydda både meg og sonen min frå Guds arv.
For kongen vil høre og redde sin tjenestekvinne fra den mann som vil utrydde både meg og min sønn fra Guds arv.
Tenestkvinna di tenkte: Må ordet frå herren min, kongen, gje meg ro. For herren min, kongen, er som ein Guds engel til å skilja mellom godt og vondt. Må HERREN din Gud vera med deg!»
Din tjenestekvinne tenkte: Måtte min herre kongens ord gi meg ro. For min herre kongen er som en Guds engel til å skjelne mellom godt og ondt. Måtte Herren din Gud være med deg!»
Kongen svara kvinna og sa: «Løyn ikkje noko for meg av det eg spør deg om!» Kvinna sa: «Tal, herre konge!»
Kongen tok til orde og sa til kvinnen: «Skjul ikke for meg det jeg nå spør deg om.» Kvinnen svarte: «Min herre kongen tale!»
Kongen spurde: «Er det ikkje Joabs hand med i alt dette?» Kvinna svara: «Så sant du lever, herre konge, det er ikkje mogleg å koma utanom noko av det herren min, kongen, har sagt. Ja, det var tenaren din Joab som baud meg dette og la alle desse orda i munnen på tenestkvinna di.
Kongen spurte: «Er det ikke Joabs hånd med i alt dette?» Kvinnen svarte: «Så sant du lever, min herre konge, det er ikke til å komme utenom det min herre kongen sier. Det var din tjener Joab som ga meg dette oppdraget, og han la alle disse ord i munnen på din tjenestekvinne.
For å snu saka har tenaren din Joab gjort dette. Men herren min er vis som ein Guds engel og veit alt som skjer på jorda.»
For å snu saken gjorde din tjener Joab dette. Men min herre er vis som en Guds engel og vet alt som skjer på jorden.»
Då sa kongen til Joab: «Vel, eg vil gjera dette. Gå og hent den unge mannen Absalom heim att!»
Da sa kongen til Joab: «Se, jeg gjør som du ber. Gå og hent tilbake den unge mannen Absalom.»
Joab fall ned med andletet mot jorda, bøygde seg og velsigna kongen. Joab sa: «I dag veit tenaren din at eg har funne nåde for auga dine, herre konge, sidan kongen har gjort det tenaren din bad om.»
Joab kastet seg ned med ansiktet mot jorden, bøyde seg og velsignet kongen. Joab sa: «I dag vet din tjener at jeg har funnet nåde for dine øyne, min herre konge, siden kongen har gjort det din tjener ba om.»
Så reiste Joab seg og drog til Gesjur og førte Absalom til Jerusalem.
Så reiste Joab seg og dro til Gesjur og hentet Absalom til Jerusalem.
Men kongen sa: «Han skal dra til huset sitt, men andletet mitt skal han ikkje få sjå.» Så drog Absalom til huset sitt, men andletet til kongen fekk han ikkje sjå.
Men kongen sa: «Han får gå til sitt eget hus. Mitt ansikt skal han ikke se.» Så gikk Absalom til sitt eget hus, men kongens ansikt fikk han ikke se.
I heile Israel fanst det ingen mann så vakker som Absalom, og han vart storleg lovprisa. Frå fotsole til hovud var det ikkje ein lyte på han.
I hele Israel fantes det ingen så vakker mann som Absalom, ingen som ble så høyt prist. Fra fotsåle til isse var det ingen lyte på ham.
Når han klipte håret sitt – han klipte det kvart år fordi det vart for tungt – vog håret frå hovudet hans to hundre sekel etter kongens vekt.
Når han klipte sitt hår – og han klipte det ved hvert års slutt, fordi det ble for tungt for ham – så veide håret fra hans hode to hundre sekel etter kongelig vekt.
Absalom fekk tre søner og ei dotter som heitte Tamar. Ho var ei vakker kvinne.
Absalom fikk tre sønner og én datter som het Tamar. Hun var en vakker kvinne.
Absalom budde i Jerusalem i to fulle år utan å få sjå andletet til kongen.
Absalom bodde i Jerusalem i to fulle år uten å få se kongens ansikt.
Absalom sende bod etter Joab for å senda han til kongen, men Joab ville ikkje koma til han. Han sende bod ein gong til, men Joab ville framleis ikkje koma.
Absalom sendte bud på Joab for å sende ham til kongen, men Joab ville ikke komme til ham. Han sendte bud én gang til, men Joab ville fremdeles ikke komme.
Då sa han til tenarane sine: «Sjå, Joab har eit jordstykke ved sida av mitt, og der har han bygg. Gå og sett fyr på det!» Tenarane til Absalom sette fyr på jordstykket.
Da sa han til sine tjenere: «Se, Joabs jordstykke ligger ved siden av mitt, og der har han bygg. Gå og sett fyr på det!» Og Absaloms tjenere satte fyr på jordstykket.
Då kom Joab til Absalom i huset hans og sa: «Kvifor har tenarane dine sett fyr på åkeren min?»
Da reiste Joab seg og kom til Absalom i hans hus og spurte ham: «Hvorfor har tjenerne dine satt fyr på jordstykket mitt?»
Absalom svara Joab: «Eg sende bod til deg og bad deg koma hit så eg kunne senda deg til kongen for å seia: Kvifor kom eg frå Gesjur? Det hadde vore betre for meg om eg framleis var der. Lat meg no få sjå andletet til kongen! Er det skuld på meg, så lat han drepa meg!»
Absalom svarte Joab: «Se, jeg sendte bud til deg og ba deg komme hit så jeg kunne sende deg til kongen med dette budskapet: Hvorfor har jeg kommet fra Gesjur? Det hadde vært bedre for meg om jeg fremdeles var der. Nå vil jeg se kongens ansikt. Og om det er skyld i meg, så la ham drepe meg.»
Joab gjekk til kongen og fortalde han dette. Så kalla kongen på Absalom, og han kom til kongen og bøygde seg med andletet mot jorda framfor kongen. Og kongen kyste Absalom.
Joab gikk til kongen og fortalte ham dette. Så kalte kongen på Absalom, og han kom inn til kongen og kastet seg ned for ham med ansiktet mot jorden foran kongen. Og kongen kysset Absalom.
←→