FLOGVIT
.bible

EsekielKapittel 33

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Herrens ord kom til meg:
Herrens ord kom til meg:
Menneske, tal til folket ditt og sei til dei: Når eg sender sverd mot eit land, og folket i landet tek ut ein mann blant seg og set han til vaktar,
Menneske, tal til ditt folks barn og si til dem: Når jeg lar sverdet komme over et land, og folket i landet tar en mann blant seg og setter ham til vekter,
og han ser sverdet koma mot landet og blæs i hornet og åtvarar folket,
og han ser sverdet komme over landet og blåser i hornet og varsler folket,
men den som høyrer lyden av hornet, ikkje tek imot åtvaringa, og sverdet kjem og tek livet hans – då skal blodet hans koma over hans eige hovud.
og den som hører hornets lyd, men ikke tar imot varselet, og sverdet kommer og tar ham bort – da skal hans blod komme over hans eget hode.
Han høyrde lyden av hornet, men tok ikkje imot åtvaringa. Blodet hans skal koma over han sjølv. Men hadde han teke imot åtvaringa, hadde han berga livet sitt.
Han hørte hornets lyd, men tok ikke imot varselet. Hans blod skal komme over ham selv. Hadde han tatt imot varselet, ville han ha reddet sitt liv.
Men om vaktaren ser sverdet koma og ikkje blæs i hornet, så folket ikkje blir åtvara, og sverdet kjem og tek livet av nokon av dei – den det gjeld, blir teken bort i si eiga synd, men blodet hans vil eg krevja frå vaktaren.
Men når vekteren ser sverdet komme og ikke blåser i hornet, så folket ikke blir varslet, og sverdet kommer og tar noen av dem bort – da blir den tatt bort på grunn av sin synd, men hans blod vil jeg kreve av vekterens hånd.
Og du, menneske, eg har sett deg til vaktar for Israels hus. Når du høyrer eit ord frå min munn, skal du åtvara dei frå meg.
Og du, menneske, jeg har satt deg til vekter for Israels hus. Når du hører et ord fra min munn, skal du advare dem fra meg.
Når eg seier til den ugudelege: 'Du ugudelege, du skal visseleg døy,' og du ikkje talar for å åtvara den ugudelege mot vegen hans, då skal den ugudelege døy i si synd, men blodet hans vil eg krevja frå di hand.
Når jeg sier til den ugudelige: Du ugudelige, du skal dø! – og du ikke taler for å advare den ugudelige mot hans vei, da skal han, den ugudelige, dø i sin synd, men hans blod vil jeg kreve av din hånd.
Men om du åtvarar den ugudelege mot vegen hans, at han skal venda om frå han, og han ikkje vender om frå vegen sin, då skal han døy i si synd, men du har berga livet ditt.
Men når du har advart den ugudelige mot hans vei, at han skal vende om fra den, og han ikke vender om fra sin vei, da skal han dø i sin synd, men du har reddet din sjel.
Og du, menneske, sei til Israels hus: De seier: 'Våre brot og syndene våre ligg på oss, og vi tærest bort på grunn av dei. Korleis kan vi då leva?'
Og du, menneske, si til Israels hus: Slik har dere sagt: Våre overtredelser og synder tynger oss, vi tæres bort av dem. Hvordan kan vi da leve?
Sei til dei: Så sant eg lever, seier Herren Gud, eg har ikkje glede av at den ugudelege døyr, men at den ugudelege vender om frå vegen sin og lever. Vend om, vend om frå dei vonde vegane dykkar! Kvifor vil de døy, Israels hus?
Si til dem: Så sant jeg lever, sier Herren Gud, jeg har ikke behag i den ugudeliges død, men i at den ugudelige vender om fra sin vei og lever. Vend om, vend om fra deres onde veier! Hvorfor vil dere dø, Israels hus?
Og du, menneske, sei til folket ditt: Rettferda til den rettferdige skal ikkje berga han den dagen han syndar, og den ugudelege skal ikkje snubla i si gudløyse den dagen han vender om frå gudløysa si. Den rettferdige skal ikkje kunna leva på grunn av si rettferd den dagen han syndar.
Og du, menneske, si til ditt folks barn: Den rettferdiges rettferdighet skal ikke redde ham den dagen han synder, og den ugudeliges ugudelighet skal ikke felle ham den dagen han vender om fra sin ugudelighet. Den rettferdige skal ikke kunne leve ved sin rettferdighet den dagen han synder.
Når eg seier til den rettferdige at han skal leva, og han lit på si eiga rettferd og gjer urett, då skal inga av dei rettferdige gjerningane hans bli hugsa. For den uretten han har gjort, skal han døy.
Når jeg sier til den rettferdige at han skal leve, og han stoler på sin rettferdighet og gjør urett, da skal ingen av hans rettferdige gjerninger huskes, og han skal dø i den uretten han har gjort.
Og når eg seier til den ugudelege: 'Du skal visseleg døy,' og han vender om frå synda si og gjer det som er rett og rettferdig,
Og når jeg sier til den ugudelige: Du skal dø! – og han vender om fra sin synd og gjør rett og rettferdighet,
den ugudelege gjev tilbake det han har teke i pant, betalar att det han har rana, følgjer livets forskrifter og ikkje gjer urett – då skal han leva, han skal ikkje døy.
gir tilbake det pant han har tatt, erstatter det han har ranet, og vandrer etter livets forskrifter uten å gjøre urett – da skal han leve, han skal ikke dø.
Inga av syndene han har gjort, skal bli tilrekna han. Han har gjort det som er rett og rettferdig, han skal visseleg leva.
Ingen av de syndene han har begått, skal tilregnes ham. Han har gjort rett og rettferdighet, han skal leve.
Men folket ditt seier: 'Herrens veg er ikkje rett.' Det er deira eigne vegar som ikkje er rette.
Men ditt folks barn sier: Herrens vei er ikke rett. Det er deres egen vei som ikke er rett.
Når den rettferdige vender seg bort frå si rettferd og gjer urett, skal han døy for det.
Når den rettferdige vender seg bort fra sin rettferdighet og gjør urett, skal han dø på grunn av det.
Og når den ugudelege vender om frå si gudløyse og gjer det som er rett og rettferdig, skal han leva på grunn av det.
Og når den ugudelige vender om fra sin ugudelighet og gjør rett og rettferdighet, skal han leve ved det.
Likevel seier de: 'Herrens veg er ikkje rett.' Eg skal døma kvar og ein av dykk etter vegane dykkar, Israels hus.
Likevel sier dere: Herrens vei er ikke rett. Jeg skal dømme dere, hver etter sine veier, Israels hus.
I det tolvte året, i den tiande månaden, på den femte dagen i månaden etter at vi vart bortførte, kom ein flyktning frå Jerusalem til meg og sa: «Byen er fallen!»
I det tolvte året, i den tiende måneden, på den femte dagen i måneden etter vår bortførelse, kom en som hadde unnsluppet fra Jerusalem til meg og sa: Byen er falt!
Herrens hand hadde vore over meg om kvelden før flyktningen kom, og han opna munnen min før mannen kom til meg om morgonen. Så vart munnen min opna, og eg var ikkje lenger stum.
Herrens hånd var over meg om kvelden, før den flyktende kom, og han åpnet min munn innen mannen kom til meg om morgenen. Slik ble min munn åpnet, og jeg var ikke lenger stum.
Herrens ord kom til meg:
Herrens ord kom til meg:
Menneske, dei som bur i desse ruinane i Israels land, seier: 'Abraham var berre éin mann, og likevel fekk han landet i eige. Vi er mange, så landet må vera gjeve til oss som eigedom.'
Menneske, de som bor i disse ruinene på Israels jord, sier: Abraham var bare én mann, og likevel fikk han landet i eie. Vi er mange, og landet er gitt oss til eiendom.
Sei difor til dei: Så seier Herren Gud: De et kjøt med blodet i, de lyfter auga mot avgudane dykkar, og de utøser blod. Skal de då eiga landet?
Si derfor til dem: Så sier Herren Gud: Dere spiser kjøtt med blodet i, løfter blikket mot avgudene deres og utgyter blod – og dere skulle arve landet?
De støttar dykk på sverdet, de gjer avskyelege ting, og kvar mann gjer kona til grannen sin urein. Skal de då eiga landet?
Dere støtter dere til sverdet, gjør avskyelige ting og gjør deres nestes hustru uren – og dere skulle arve landet?
Sei til dei: Så seier Herren Gud: Så sant eg lever, dei som er i ruinane, skal falla for sverdet. Den som er ute på marka, gjev eg til føde for villdyra. Og dei som er i festningane og i holene, skal døy av pest.
Si dette til dem: Så sier Herren Gud: Så sant jeg lever, de som er i ruinene, skal falle for sverdet, de som er på åpen mark, gir jeg til føde for villdyrene, og de som er i fjellborgene og hulene, skal dø av pest.
Eg skal gjera landet til ein aud øydemark, og den stolte makta deira skal ta slutt. Fjella i Israel skal liggja aude, så ingen ferdast der.
Jeg skal gjøre landet til ødemark og øde, og dets stolte makt skal ta slutt. Israels fjell skal ligge øde, uten noen som ferdes der.
Då skal dei kjenna at eg er Herren, når eg gjer landet til ein aud øydemark på grunn av alle dei avskyelege tinga dei har gjort.
Og de skal kjenne at jeg er Herren, når jeg gjør landet til ødemark og øde på grunn av alle de avskyelige tingene de har gjort.
Og du, menneske, folket ditt talar om deg ved murane og i døropningane. Dei seier til kvarandre, den eine til den andre: 'Kom, lat oss høyra kva ord som går ut frå Herren.'
Og du, menneske, ditt folks barn taler om deg ved veggene og i husdørene. De sier til hverandre, den ene til den andre: Kom, la oss høre hva som er det ordet som kommer fra Herren.
Dei kjem til deg slik folk plar koma, og dei set seg framfor deg som mitt folk. Dei høyrer orda dine, men dei gjer ikkje etter dei. For med munnen talar dei om kjærleik, men hjartet deira jagar etter eiga vinning.
De kommer til deg som folk pleier, og setter seg foran deg som mitt folk. De hører dine ord, men handler ikke etter dem. For med munnen viser de mye kjærlighet, men hjertet deres følger egen vinning.
Sjå, for dei er du som ein kjærleikssong, ei vakker røyst som spelar godt. Dei høyrer orda dine, men dei gjer ikkje etter dei.
Se, du er for dem som en kjærlighetssang, vakker i klang og spilt med mesterlig hånd. De hører dine ord, men handler ikke etter dem.
Men når dette kjem – og sjå, det kjem! – då skal dei kjenna at ein profet har vore blant dei.
Men når dette kommer – og se, det kommer – da skal de kjenne at en profet har vært blant dem.
←→