FLOGVIT
.bible

JoelKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis profetienPinsedagens profeti

Joel 2 inneholder den berømte profetien om Åndens utøsning som Peter siterte på pinsedagen. Kapitlet beveger seg fra dom til frelse, fra gresshoppeplage til åndelig fornyelse - et løfte om at Gud vil gi sin Ånd til alle mennesker.

1

Herrens dag kommer

Blås i horn på Sion, rop varsel på mitt hellige fjell! La alle som bor i landet, skjelve, for Herrens dag kommer – den er nær!

v.1
2

Hæren rykker fram

Foran det fortærer ild, og bak det brenner flammen. Som Edens hage er landet foran det, men bak det en øde ørken. Ingen slipper unna.

v.3
3

Hvem kan holde ut?

Foran dem skjelver jorden, himmelen rister. Sol og måne mørkner, stjernene mister sin glans. Herren lar sin røst lyde foran sin hær, for hans leir er umåtelig stor, og mektig er den som fullbyrder hans ord. Ja, stor er Herrens dag og fryktinngytende. Hvem kan holde den ut?

v.10, 11
4

«Vend om til meg!»

Men også nå, sier Herren, vend om til meg av hele deres hjerte, med faste og gråt og klage.

v.12
5

Riv hjertet, ikke klærne

Riv hjertet i stykker, ikke klærne. Vend om til Herren deres Gud! For han er nådig og barmhjertig, sen til vrede og rik på miskunn, og han angrer det onde.

v.13
6

Herren blir nidkjær

Da ble Herren brennende for sitt land og viste medynk med sitt folk.

v.18
7

Overflod igjen

Dere skal spise og bli mette og prise Herren deres Guds navn, han som har handlet underfullt med dere. Mitt folk skal aldri mer bli til skamme.

v.26
8

«Jeg vil utøse min Ånd»

Og det skal skje deretter: Jeg vil utgyte min Ånd over alt kjød. Deres sønner og døtre skal profetere, deres eldste skal ha drømmer, og deres unge menn skal se syner.

v.28
9

Over slaver og slavekvinner

Også over tjenere og tjenestepiker vil jeg utgyte min Ånd i de dager.

v.29
10

Tegn på himmel og jord

Jeg vil gjøre varseltegn på himmelen og på jorden: blod og ild og røyksøyler. Solen skal forvandles til mørke og månen til blod, før Herrens dag kommer, den store og fryktinngytende.

v.30, 31
11

Alle som påkaller Herrens navn

Og det skal skje: Hver den som påkaller Herrens navn, skal bli frelst. For på Sion-fjellet og i Jerusalem skal det være redning, slik Herren har sagt, og blant de overlevende som Herren kaller.

v.32
Blås i horn på Sion, rop høgt på mitt heilage fjell! Lat alle som bur i landet, skjelva, for Herrens dag kjem, han er nær.
Ein dag med mørker og skodde, ein dag med skyer og tjukk tåke. Som morgonlys breier seg over fjella, kjem eit stort og mektig folk. Slikt har aldri funnest før, og skal aldri koma att i slekt etter slekt.
Framfor dei fortærer eld, og bak dei brenn flammar. Landet er som Edens hage framfor dei, men bak dei er det ei aude øydemark. Ingen slepp unna dei.
Dei ser ut som hestar, og dei spring som ryttarar.
Med eit brak som av vogner hoppar dei over fjelltoppane, som lyden av eldsloge som fortærer halm, som eit mektig folk, fylka til krig.
Folkeslag skjelv framfor dei, alle andlet bleiknar.
Dei spring som krigarar, dei kliv opp på murar som stridsmenn. Kvar og ein går sin veg, dei bøyer ikkje av frå stiane sine.
Ingen trengjer seg inn på den andre, kvar mann går sin eigen veg. Dei kastar seg mot våpna, men blir ikkje stogga.
Dei stormar inn i byen, dei spring på murane, dei kliv opp i husa, dei kjem inn gjennom vindauga som tjuvar.
Jorda skjelv framfor dei, himmelen rister. Sol og måne blir mørke, og stjernene mistar glansen sin.
Herren lèt røysta si ljoma framfor hæren sin, for leiren hans er overlag stor. Mektig er den som gjer det han seier. For stor er Herrens dag og skremmande. Kven kan halda han ut?
Men endå no, seier Herren, vend om til meg av heile dykkar hjarte, med faste, gråt og klage.
Riv sund hjarta dykkar, ikkje kleda, og vend om til Herren dykkar Gud! For han er nådig og miskunnsam, tolmodig og rik på trufast kjærleik, og han angrar på det vonde.
Kven veit, kanskje vil han snu og angra og la det bli att ei velsigning etter seg, grødeoffer og drikkoffer til Herren dykkar Gud.
Blås i horn på Sion! Lys ut ei heilag faste, kunngjør ei høgtidssamling!
Samla folket, helga forsamlinga! Kall saman dei eldste, samla småborna, jamvel dei som diar. Lat brudgomen gå ut frå kammerset sitt og brura frå brurekammeret sitt.
Mellom forhallen og altaret skal prestane, Herrens tenarar, gråta og seia: «Spar folket ditt, Herre, og lat ikkje arven din bli til spott, så heidningane herskar over dei. Kvifor skal dei seia mellom folka: Kvar er Guden deira?»
Då vart Herren brennande ivrig for landet sitt og viste medkjensle med folket sitt.
Herren svara og sa til folket sitt: «Sjå, eg sender dykk korn, ny vin og olje, så de blir mette. Eg vil ikkje lenger gjera dykk til spott mellom folkeslaga.
Fienden frå nord vil eg driva langt bort frå dykk og støyta han ut til eit tørt og audt land, fortroppen hans til havet i aust og baktroppen hans til havet i vest. Stanken og ufysen frå han skal stiga opp, for han gjorde store ting.
Ver ikkje redd, du jord! Gled deg og fryd deg, for Herren har gjort store ting.
Ver ikkje redde, de dyr på marka, for beita i øydemarka grønkar. Trea ber frukt, fikentreet og vintreet gjev si rikdom.
Gled dykk, de born av Sion, og fryd dykk i Herren dykkar Gud! For han har gjeve dykk haustregnets lærar i rettferd, og han sender ned regn over dykk, haustregn og vårregn, som i tidlegare tid.
Treskjeplassane skal fyllast med korn, og pressene skal fløyma over av ny vin og olje.
Eg skal gje dykk att det de mista i dei åra då grashopper, gnagar, øydar og etarar åt, den store hæren min som eg sende mot dykk.
De skal eta og bli mette og prisa namnet til Herren dykkar Gud, som har gjort under for dykk. Og folket mitt skal aldri meir bli til skamme.
Då skal de kjenna at eg er midt i Israel, og at eg er Herren dykkar Gud, og ingen annan. Og folket mitt skal aldri meir bli til skamme.
←→