FLOGVIT
.bible

KlagesangeneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Å, kor gullet har mista glansen, det fine gullet er vorte matt! Dei heilage steinane ligg spreidde i alle gatehjørne.
אֵיכָה֙ יוּעַ֣ם זָהָ֔ב יִשְׁנֶ֖א הַכֶּ֣תֶם הַטּ֑וֹב תִּשְׁתַּפֵּ֙כְנָה֙ אַבְנֵי־קֹ֔דֶשׁ בְּרֹ֖אשׁ כָּל־חוּצֽוֹת׃ ס ‬
Dei dyre sønene i Sion, som var verde si vekt i gull, å, kor dei no vert rekna som leirkar, verk av pottemakarhand!
בְּנֵ֤י צִיּוֹן֙ הַיְקָרִ֔ים הַמְסֻלָּאִ֖ים בַּפָּ֑ז אֵיכָ֤ה נֶחְשְׁבוּ֙ לְנִבְלֵי־חֶ֔רֶשׂ מַעֲשֵׂ֖ה יְדֵ֥י יוֹצֵֽר׃ ס ‬
Til og med sjakalar dreg fram brystet og diar ungane sine, men dottera til folket mitt har vorte grufull som strutsen i øydemarka.
גַּם־*תנין **תַּנִּים֙ חָ֣לְצוּ שַׁ֔ד הֵינִ֖יקוּ גּוּרֵיהֶ֑ן בַּת־עַמִּ֣י לְאַכְזָ֔ר *כי *ענים **כַּיְעֵנִ֖ים בַּמִּדְבָּֽר׃ ס ‬
Tunga til dibarnet klistrar seg til ganen av torste. Småborn bed om brød, men ingen gjev dei noko.
דָּבַ֨ק לְשׁ֥וֹן יוֹנֵ֛ק אֶל־חִ‪[t]‬כּ֖וֹ בַּצָּמָ֑א עֽוֹלָלִים֙ שָׁ֣אֲלוּ לֶ֔חֶם פֹּרֵ֖שׂ אֵ֥ין לָהֶֽם׃ ס ‬
Dei som åt fine rettar, forgår på gatene. Dei som voks opp i purpur, klamrar seg no til søppelhaugar.
הָאֹֽכְלִים֙ לְמַ֣עֲדַנִּ֔ים נָשַׁ֖מּוּ בַּחוּצ֑וֹת הָאֱמֻנִים֙ עֲלֵ֣י תוֹלָ֔ע חִבְּק֖וּ אַשְׁפַּתּֽוֹת׃ ס ‬
Skulda til dottera av folket mitt er større enn synda til Sodoma, som vart omstyrta på eit augneblink, utan at menneskehand rørte henne.
וַיִּגְדַּל֙ עֲוֺ֣ן בַּת־עַמִּ֔י מֵֽחַטַּ֖את סְדֹ֑ם הַֽהֲפוּכָ֣ה כְמוֹ־רָ֔גַע וְלֹא־חָ֥לוּ בָ֖הּ יָדָֽיִם׃ ס ‬
Hennar edle var reinare enn snø, kvitare enn mjølk. Kroppen deira var raudare enn korallar, utsjånaden deira som safir.
זַכּ֤וּ נְזִירֶ֙יהָ֙ מִשֶּׁ֔לֶג צַח֖וּ מֵחָלָ֑ב אָ֤דְמוּ עֶ֙צֶם֙ מִפְּנִינִ֔ים סַפִּ֖יר גִּזְרָתָֽם׃ ס ‬
No er andletet deira mørkare enn sot, dei vert ikkje kjende att på gatene. Huda deira klistrar seg til beina, ho har vorte tørr som tre.
חָשַׁ֤ךְ מִשְּׁחוֹר֙ תָּֽאֳרָ֔ם לֹ֥א נִכְּר֖וּ בַּחוּצ֑וֹת צָפַ֤ד עוֹרָם֙ עַל־עַצְמָ֔ם יָבֵ֖שׁ הָיָ֥ה כָעֵֽץ׃ ס ‬
Betre var det for dei som fall for sverd, enn for dei som døyr av svolt, dei som renn ut, gjennomstungne, utan grøde frå marka.
טוֹבִ֤ים הָיוּ֙ חַלְלֵי־חֶ֔רֶב מֵֽחַלְלֵ֖י רָעָ֑ב שֶׁ֣הֵ֤ם יָז֙וּבוּ֙ מְדֻקָּרִ֔ים מִתְּנוּבֹ֖ת שָׂדָֽי׃ ס ‬
Hendene til medkjensame kvinner har koka sine eigne born. Dei vart til mat for dei då dottera av folket mitt gjekk til grunne.
יְדֵ֗י נָשִׁים֙ רַחֲמָ֣נִיּ֔וֹת בִּשְּׁל֖וּ יַלְדֵיהֶ֑ן הָי֤וּ לְבָרוֹת֙ לָ֔מוֹ בְּשֶׁ֖בֶר בַּת־עַמִּֽי׃ ס ‬
Herren har tømt ut sin vreide, han har aust ut sin brennande harme. Han tende ein eld i Sion som fortærte grunnvollane hennar.
כִּלָּ֤ה יְהוָה֙ אֶת־חֲמָת֔וֹ שָׁפַ֖ךְ חֲר֣וֹן אַפּ֑וֹ וַיַּצֶּת־אֵ֣שׁ בְּצִיּ֔וֹן וַתֹּ֖אכַל יְסוֹדֹתֶֽיהָ׃ ס ‬
Kongane på jorda trudde det ikkje, ingen av dei som bur i verda, at nokon motstandar eller fiende skulle koma inn gjennom portane i Jerusalem.
לֹ֤א הֶאֱמִ֙ינוּ֙ מַלְכֵי־אֶ֔רֶץ *וכל **כֹּ֖ל יֹשְׁבֵ֣י תֵבֵ֑ל כִּ֤י יָבֹא֙ צַ֣ר וְאוֹיֵ֔ב בְּשַׁעֲרֵ֖י יְרוּשָׁלָֽ͏ִם׃ ס ‬
Det hende på grunn av syndene til profetane hennar og misgjerningane til prestane hennar, dei som auste ut blod av rettferdige midt i byen.
מֵֽחַטֹּ֣את נְבִיאֶ֔יהָ עֲוֺנ֖וֹת כֹּהֲנֶ֑יהָ הַשֹּׁפְכִ֥ים בְּקִרְבָּ֖הּ דַּ֥ם צַדִּיקִֽים׃ ס ‬
Dei irra rundt som blinde på gatene, tilsølte med blod, så ingen kunne la vera å røra ved kleda deira.
נָע֤וּ עִוְרִים֙ בַּֽחוּצ֔וֹת נְגֹֽאֲל֖וּ בַּדָּ֑ם בְּלֹ֣א יֽוּכְל֔וּ יִגְּע֖וּ בִּלְבֻשֵׁיהֶֽם׃ ס ‬
«Bort! Urein!» ropa folk til dei. «Bort! Bort! Ikkje rør!» Så flykta dei og vandra omkring. Mellom folkeslaga sa dei: «Dei kan ikkje bu her lenger.»
ס֣וּרוּ טָמֵ֞א קָ֣רְאוּ לָ֗מוֹ ס֤וּרוּ ס֙וּרוּ֙ אַל־תִּגָּ֔עוּ כִּ֥י נָצ֖וּ גַּם־נָ֑עוּ אָֽמְרוּ֙ בַּגּוֹיִ֔ם לֹ֥א יוֹסִ֖יפוּ לָגֽוּר׃ ס ‬
Herrens andlet har spreidt dei, han ser ikkje lenger til dei. Dei viste ikkje prestane respekt og var ikkje nådige mot dei gamle.
פְּנֵ֤י יְהוָה֙ חִלְּקָ֔ם לֹ֥א יוֹסִ֖יף לְהַבִּיטָ֑ם פְּנֵ֤י כֹהֲנִים֙ לֹ֣א נָשָׂ֔אוּ *זקנים **וּזְקֵנִ֖ים לֹ֥א חָנָֽנוּ׃ ס ‬
Framleis sleit augo våre seg ut med å sjå etter fåfengd hjelp. Frå utkiksposten vår speidde vi etter eit folkeslag som ikkje kunne frelsa.
*עודינה **עוֹדֵ֙ינוּ֙ תִּכְלֶ֣ינָה עֵינֵ֔ינוּ אֶל־עֶזְרָתֵ֖נוּ הָ֑בֶל בְּצִפִּיָּתֵ֣נוּ צִפִּ֔ינוּ אֶל־גּ֖וֹי לֹ֥א יוֹשִֽׁעַ׃ ס ‬
Dei jakta på stega våre så vi ikkje kunne gå på torga våre. Enden vår var nær, dagane våre var talte, for enden vår var komen.
צָד֣וּ צְעָדֵ֔ינוּ מִלֶּ֖כֶת בִּרְחֹבֹתֵ֑ינוּ קָרַ֥ב קִצֵּ֛ינוּ מָלְא֥וּ יָמֵ֖ינוּ כִּי־בָ֥א קִצֵּֽינוּ׃ ס ‬
Forfølgjarane våre var raskare enn ørnar på himmelen. Over fjella jaga dei oss, i øydemarka låg dei på lur etter oss.
קַלִּ֤ים הָיוּ֙ רֹדְפֵ֔ינוּ מִנִּשְׁרֵ֖י שָׁמָ֑יִם עַל־הֶהָרִ֣ים דְּלָקֻ֔נוּ בַּמִּדְבָּ֖ר אָ֥רְבוּ לָֽנוּ׃ ס ‬
Vår livsande, Herrens salva, vart fanga i gruvene deira, han som vi sa om: «I skuggen hans skal vi leva mellom folkeslaga.»
ר֤וּחַ אַפֵּ֙ינוּ֙ מְשִׁ֣יחַ יְהוָ֔ה נִלְכַּ֖ד בִּשְׁחִיתוֹתָ֑ם אֲשֶׁ֣ר אָמַ֔רְנוּ בְּצִלּ֖וֹ נִֽחְיֶ֥ה בַגּוֹיִֽם׃ ס ‬
Gled og fryd deg, du dotter Edom, du som bur i landet Us! Også til deg skal begeret koma, du skal verta full og kle deg naken.
שִׂ֤ישִׂי וְשִׂמְחִי֙ בַּת־אֱד֔וֹם *יושבתי **יוֹשֶׁ֖בֶת בְּאֶ֣רֶץ ע֑וּץ גַּם־עָלַ֙יִךְ֙ תַּעֲבָר־כּ֔וֹס תִּשְׁכְּרִ֖י וְתִתְעָרִֽי׃ ס ‬
Di straff er fullenda, dotter Sion, han skal ikkje føra deg i eksil att. Men di skuld, dotter Edom, skal han heimsøkja, han skal avdekkja syndene dine.
תַּם־עֲוֺנֵךְ֙ בַּת־צִיּ֔וֹן לֹ֥א יוֹסִ֖יף לְהַגְלוֹתֵ֑ךְ פָּקַ֤ד עֲוֺנֵךְ֙ בַּת־אֱד֔וֹם גִּלָּ֖ה עַל־חַטֹּאתָֽיִךְ׃ פ ‬
←→