FLOGVIT
.bible

KlagesangeneKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Å, kor gullet har mista glansen, det fine gullet er vorte matt! Dei heilage steinane ligg spreidde i alle gatehjørne.
Dei dyre sønene i Sion, som var verde si vekt i gull, å, kor dei no vert rekna som leirkar, verk av pottemakarhand!
Til og med sjakalar dreg fram brystet og diar ungane sine, men dottera til folket mitt har vorte grufull som strutsen i øydemarka.
Tunga til dibarnet klistrar seg til ganen av torste. Småborn bed om brød, men ingen gjev dei noko.
Dei som åt fine rettar, forgår på gatene. Dei som voks opp i purpur, klamrar seg no til søppelhaugar.
Skulda til dottera av folket mitt er større enn synda til Sodoma, som vart omstyrta på eit augneblink, utan at menneskehand rørte henne.
Hennar edle var reinare enn snø, kvitare enn mjølk. Kroppen deira var raudare enn korallar, utsjånaden deira som safir.
No er andletet deira mørkare enn sot, dei vert ikkje kjende att på gatene. Huda deira klistrar seg til beina, ho har vorte tørr som tre.
Betre var det for dei som fall for sverd, enn for dei som døyr av svolt, dei som renn ut, gjennomstungne, utan grøde frå marka.
Hendene til medkjensame kvinner har koka sine eigne born. Dei vart til mat for dei då dottera av folket mitt gjekk til grunne.
Herren har tømt ut sin vreide, han har aust ut sin brennande harme. Han tende ein eld i Sion som fortærte grunnvollane hennar.
Kongane på jorda trudde det ikkje, ingen av dei som bur i verda, at nokon motstandar eller fiende skulle koma inn gjennom portane i Jerusalem.
Det hende på grunn av syndene til profetane hennar og misgjerningane til prestane hennar, dei som auste ut blod av rettferdige midt i byen.
Dei irra rundt som blinde på gatene, tilsølte med blod, så ingen kunne la vera å røra ved kleda deira.
«Bort! Urein!» ropa folk til dei. «Bort! Bort! Ikkje rør!» Så flykta dei og vandra omkring. Mellom folkeslaga sa dei: «Dei kan ikkje bu her lenger.»
Herrens andlet har spreidt dei, han ser ikkje lenger til dei. Dei viste ikkje prestane respekt og var ikkje nådige mot dei gamle.
Framleis sleit augo våre seg ut med å sjå etter fåfengd hjelp. Frå utkiksposten vår speidde vi etter eit folkeslag som ikkje kunne frelsa.
Dei jakta på stega våre så vi ikkje kunne gå på torga våre. Enden vår var nær, dagane våre var talte, for enden vår var komen.
Forfølgjarane våre var raskare enn ørnar på himmelen. Over fjella jaga dei oss, i øydemarka låg dei på lur etter oss.
Vår livsande, Herrens salva, vart fanga i gruvene deira, han som vi sa om: «I skuggen hans skal vi leva mellom folkeslaga.»
Gled og fryd deg, du dotter Edom, du som bur i landet Us! Også til deg skal begeret koma, du skal verta full og kle deg naken.
Di straff er fullenda, dotter Sion, han skal ikkje føra deg i eksil att. Men di skuld, dotter Edom, skal han heimsøkja, han skal avdekkja syndene dine.
←→