FLOGVIT
.bible

Apostlenes gjerningerKapittel 16

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Paulus kom til Derbe og vidare til Lystra. Der var det ein læresvein som heitte Timoteus. Mor hans var ei truande jødisk kvinne, men far hans var grekar.
Syskena i Lystra og Ikonium gav han godt vitnemål.
Paulus ville ha han med seg på reisa. Han tok han difor og omskar han av omsyn til jødane som budde i dei områda, for alle visste at far hans var grekar.
Medan dei reiste frå by til by, overleverte dei avgjerdene som apostlane og dei eldste i Jerusalem hadde teke, så folk kunne retta seg etter dei.
Så vart forsamlingane styrkte i trua og voks i tal dag for dag.
Dei fór gjennom Frygia og det galatiske området, for Den Heilage Ande hindra dei i å forkynna ordet i Asia.
Då dei kom til Mysia, freista dei å fara til Bitynia, men Jesu Ande lét dei ikkje gjera det.
Så reiste dei gjennom Mysia og kom ned til Troas.
Om natta hadde Paulus eit syn. Ein makedonsk mann stod der og bad han: «Kom over til Makedonia og hjelp oss!»
Då Paulus hadde sett dette synet, søkte vi straks å koma oss til Makedonia, for vi forstod at Gud hadde kalla oss til å forkynna evangeliet for dei.
Så sigla vi frå Troas og styrte rett mot Samotrake, og dagen etter kom vi til Neapolis.
Derifrå reiste vi til Filippi, som er den fremste byen i den delen av Makedonia og ein romersk koloni. Der vart vi verande nokre dagar.
På sabbatsdagen gjekk vi ut gjennom byporten til elva, der vi meinte det skulle vera ein bønestad. Vi sette oss ned og tala til dei kvinnene som hadde samla seg der.
Ei kvinne som heitte Lydia, ein purpurhandlar frå byen Tyatira som dyrka Gud, lytta til oss.
Då ho og hushaldet hennar var døypte, bad ho oss: «Om de held meg for å vera truande mot Herren, så kom og bu i huset mitt.» Og ho overtala oss.
Ein gong vi var på veg til bønestaden, møtte vi ei slavejente som hadde ei spådomsånd. Ho tente mykje pengar for eigarane sine med å spå.
Ho følgde etter Paulus og oss og ropa: «Desse mennene er tenarar for Den høgste Gud! Dei forkynner dykk vegen til frelse!»
Dette heldt ho på med i mange dagar. Til slutt vart Paulus så plaga at han snudde seg og sa til ånda: «I Jesu Kristi namn byd eg deg å fara ut av henne!» Og ånda fór ut i same stund.
Då eigarane hennar såg at håpet om forteneste var borte, greip dei Paulus og Silas og drog dei til torget, fram for styresmaktene.
Dei førte dei fram for bydommarane og sa: «Desse mennene lagar uro i byen vår. Dei er jødar,
og dei forkynner skikkar som vi som romarar ikkje har lov til å ta imot eller følgja.»
Bydommarane reiv av dei kleda og gav ordre om å slå dei med stavar.
Etter at dei hadde slege dei mange gonger, kasta dei dei i fengsel og baud fangevaktaren å halda dei trygt forvarte.
Då han fekk denne ordren, kasta han dei i det inste fengselet og sette føtene deira fast i stokken.
Ved midnatt bad Paulus og Silas og song lovsongar til Gud, og fangane lytta til dei.
Brått kom det eit kraftig jordskjelv, så grunnvollen til fengselet riste. Med ein gong sprang alle dørene opp, og lenkjene fall av alle fangane.
Fangevaktaren vakna og såg at fengselsdørene stod opne. Han drog sverdet og var i ferd med å drepa seg sjølv, for han trudde at fangane hadde rømt.
Men Paulus ropa med høg røyst: «Gjer ikkje deg sjølv noko vondt! Vi er her alle saman!»
Fangevaktaren bad om lys, sprang inn og fall skjelvande ned for Paulus og Silas.
Så førte han dei ut og spurde: «Herrar, kva må eg gjera for å bli frelst?»
Dei svara: «Tru på Herren Jesus, så skal du bli frelst, du og hushaldet ditt.»
Og dei forkynte Herrens ord for han og alle som var i huset hans.
I same stund på natta tok han dei med seg og vaska såra deira. Og straks vart han sjølv døypt med alle sine.
Så førte han dei opp til huset sitt og dekte bord for dei. Han og heile hushaldet hans gledde seg stort, for dei hadde kome til tru på Gud.
Då det vart dag, sende bydommarane rettsbetjentane med denne meldinga: «Lat desse mennene gå.»
Fangevaktaren melde dette til Paulus: «Bydommarane har sendt bod om at de skal setjast fri. Gå no ut og reis i fred.»
Men Paulus sa til dei: «Dei har piska oss offentleg utan dom, endå vi er romerske borgarar, og kasta oss i fengsel. Og no vil dei senda oss bort i det løynde? Nei, dei må koma sjølve og føra oss ut!»
Rettsbetjentane melde dette til bydommarane, og dei vart redde då dei høyrde at dei var romarar.
Så kom dei og tala dei til rette, og etter at dei hadde ført dei ut, bad dei dei forlata byen.
Då dei kom ut av fengselet, gjekk dei heim til Lydia. Der såg dei syskena, oppmuntra dei og drog vidare.
←→